Leven met een vechtscheiding in je samengestelde gezin; Bonusmama Shirley deelt haar verhaal

Bonusmama Shirley en haar partner Andre hebben samen heel veel meegemaakt en het opbouwen van hun samengestelde gezin ging kort gezegd niet zonder slag of stoot. Een verhaal waarbij ouderonthechting, pijn en verdriet de boventoon voert en waar Shirley als bonusmama niet geaccepteerd wordt door de ex-partner van haar partner en hierdoor ook niet door de kinderen. Liefde, doorzettingsvermogen en kunnen verdragen zijn de kernwoorden van dit sterke samengestelde gezin. Leven met een vechtscheiding in je samengestelde gezin; Bonusmama Shirley deelt haar verhaal.

Leven met een vechtscheiding in je samengestelde gezin

Andre en Shirley kenden elkaar via haar bedrijf, zowel Shirley als Andre zijn zelfstandig ondernemer. We hebben elkaar jaren geleden leren kennen via een zakelijke netwerk-meeting. ‘De keren dat we elkaar zagen was er altijd een positieve energie tussen ons. Het is een positieve en charismatische man en mijn hart maakte altijd een sprongetje wanneer ik hem zag’.

 

Toch ontstond er toen nog niks. Hij zat midden in een vechtscheiding met behoorlijk wat rechtszaken die steeds tegen hem werden aangespannen en ik was getrouwd en zwanger van mijn eerste kind, hier wilde ik mijn best voor doen.

Mijn huwelijk liep vervolgens al een tijd helemaal niet lekker, in deze periode heb ik veel steun aan Andre gehad. Nadat het huwelijk, 2,5 jaar na de geboorte van mijn zoon over was, ontstond er ineens ruimte om “anders” te denken over Andre.

Ik had echt nooit verwacht, dat hij en ik een relatie zouden krijgen.

Ik ben erg dankbaar dat het mij en mijn ex gelukt is om een goed co-ouderschap met elkaar op te bouwen. Hij kan bij ons koffie drinken tijdens de overdracht en dat gaat goed.

Toen Andre en ik zes jaar geleden een relatie begonnen, zat hij op de rand van een faillissement met zijn onderneming. Zelf was hij ook aardig ‘op’, na 7 jaar in een vechtscheiding te zitten, die maar niet leek te eindigen. Alles werd uit de kast getrokken om zijn leven zo moeilijk mogelijk te maken, heel schrijnend. Andre heeft samen met zijn ex-partner drie kinderen, twee zoons en een meisje, pubers waren het destijds.

Leven met een vechtscheiding in je samengesteld gezin; Bonusmama Shirley deelt haar verhaal

De ene beslaglegging na de andere domineerde het leven van Andre. Hoorde zijn ex dat we met de kinderen zouden gaan varen, dan lag er de dag daarna een beslag op de boot. Echt de meest gekke dingen werden er uit de kast getrokken. Er werd over Andre, vanaf de kant van de ex naar de kinderen, zoveel lelijks gezegd, dat de relatie tussen Andre en de kinderen erg onder druk stond. Er was eigenlijk sprake van ouderonthechting.

 

De ruzies die ontstonden in ons huis hadden ook invloed op mijn eigen zoontje die een stuk jonger is dan de kinderen van mijn partner

 

Op het moment dat ik in het leven van Andre kwam werden de aantijgingen van de ex-partner steeds erger. Er was geen moment rust in ons samengestelde gezin. Na drie maanden heeft de ex-partner de oudste en jongste zoon van Andre bij ons voor de deur gezet, vooral de oudste zoon kwam graag bij mij. Toen het omkopen met spullen niet meer leek te werken, was dit misschien haar laatste uitweg, sindsdien woonden ze bij ons. Daar stonden ze dan, met helemaal niets! Geen kleding, geen schoolboeken, echt niets. Uiteindelijk heeft de politie bij hun moeder de spullen voor school moeten afdwingen, ze weigerde ook maar iets mee te geven. Alle emotionele spullen hield ze achter, wat resulteerde in hele verdrietige kinderen.

Ik vond het verschrikkelijk voor de kinderen dat zij op deze manier behandeld werden. Natuurlijk vingen wij ze op, ondanks dat dit hard werken en lang niet altijd makkelijk was.

Band met de kinderen

Ik werd als bonusmoeder in eerste instantie wel geaccepteerd door de kinderen, al was dat met de dochter van korte duur, zij wilde al snel niets meer met mij te maken hebben, en ik had geen idee waarom. Achteraf werd duidelijk dat er niet al te best over mij werd gesproken naar de kinderen.. Ondanks dat heb ik altijd mijn best gedaan om de kinderen te geven wat ze nodig hadden, maar ondertussen liep ik enorm op mijn tenen in mijn eigen huis. Er heerste vaak een negatieve sfeer waarbij er veel lelijke dingen tegen en over mij werden gezegd door de kinderen, tsja… wat wil je met 2 pubers in huis. Ik voelde mij heel erg alleen en ongewenst.

Ondanks alles is er toch een positieve band met mijn oudste bonuszoon ontstaan. Met de jongste bonuszoon was het toen ook heel goed maar helaas is dit het laatste jaar ingewikkelder en wil hij mij nu niet meer zien. Ik kan mij voorstellen dat hij klem zit tussen de vechtscheiding van zijn ouders, waarbij de loyaliteit naar zijn moeder een band met mij moeilijk maakt. Ik heb daar begrip voor maar moet tegelijkertijd, hoe moeilijk ook, een grens trekken, ondanks dat ik zag hoeveel de vechtscheiding deed met de kinderen, ik heb dit altijd heel pijnlijk gevonden om te zien.

Het opstandige gedrag van de puberende jongens hadden ook invloed op mijn eigen zoontje die een stuk jonger is dan de kinderen van mijn partner. Ik merkte dat mijn zoontje ander gedrag liet zien. Hij werd bozer naar mij en had een grote mond op school. Ik vond het heel moeilijk om te zien hoe deze situatie zijn weerslag had op mijn zoontje.

 

Als ik het allemaal van tevoren geweten had dan weet ik niet of ik dit had doorgezet.

 

Ondertussen was er een wisselend contact tussen Andre en zijn dochter. Zijn dochter had op jonge leeftijd een kindje gekregen, Andre heeft haar bijgestaan tijdens de geboorte en we zijn kort na de geboorte op kraambezoek geweest, maar door omstandigheden, was dit kort, met name omdat de situatie waarin zij toen leefde niet heel goed was. Kort na dit bezoek kregen wij de mededeling van dochter dat we niet meer welkom waren, zodoende hebben we haar twee jaar niet meer gezien. Dit heeft erg veel pijn gedaan, zeker bij Andre, met name omdat we niet begrepen.

Na twee jaar kwam er weer voorzichtig contact met zijn dochter, waarbij zij haar grootste geheim vertelde; Er was wederom een kindje was geboren ten tijde dat ze bij haar moeder woonde. Echter had zij haar kindje ter adoptie afgestaan. Dochter vertelde dat haar moeder had aangegeven dat zij en haar vriend geen ruimte en zin meer hadden in nog een baby in huis. Ze had de keus of ze kon naar een moeder-kind huis of ze moest maar iets anders bedenken. Dochter zag als enige uitweg adoptie. Dochter gaf aan dat eigenlijk niet gewild te hebben. Haar moeder was ditmaal bij de geboorte en heeft haar kleinzoon de fles gegeven, en heeft het kindje daarna ter adoptie afgestaan. Nazorg van dochter is er nooit geweest. Ze werd gelijk ingeschreven voor een 5-daagse opleiding en haar moeder zette haar op de trein om er zeker van te zijn dat ze niet weer naar haar vader ging.

We stonden perplex dat Andre hier niks over te horen heeft gekregen, dat zijn kleinzoon gewoon was weggemoffeld en dat dit gebeurd was. Haar kindje was inmiddels bij een pleeggezin. We hebben haar ondersteunt om haar kindje weer terug te krijgen. Dit heeft twee jaar geduurd waarbij jeugdzorg betrokken was. Nadat we 9 maanden geïnvesteerd hadden om zijn dochter weer op de rails te krijgen, waarbij er een bezoekregeling was met haar zoontje, merkte we op een gegeven moment weer meer afstand. We begrepen dat er wederom contact was tussen moeder en dochter. We merkte gedragsverandering op bij zijn dochter en 2 a 3 maanden voordat ze haar kindje terug kreeg, werd de broze band die was ontstaan wederom door dochter verbroken. We troffen in mei 2017 het appartement van Andre, waar zij 9 maanden had gewoond, volledig uitgewoond aan met de huissleutel op de deurmat.

Zorgen voor jezelf

Als klap op de vuurpijl besloot nog geen 6 weken later mijn zus uit haar veel te jonge leven te stappen, afscheid nemen was hierbij niet meer mogelijk, wat mij echt heel zwaar is gevallen. Ik voelde me zo schuldig… Dit resulteerde voor mij in 2018 in een enorme burn-out, doordat ik zolang niet voor mijzelf gezorgd had. Met alle ballen die hoog te houden waren, heb ik de signalen van mijn eigen lichaam gemist. Ik kon niks meer, alleen nog maar huilen. Ik voelde me zo in de steek gelaten. Dit was het punt dat er iets voor mijzelf moest veranderen. Ik heb in ons samengestelde gezin zoveel spiegels voor mijzelf voorbij zien komen, het was tijd om hier mee aan de slag te gaan.

Dit was de Mindset switch die ik en wij nodig hadden om overeind te blijven staan.

Naast dat ik mentale en spirituele ondersteuning gezocht heb, hebben Andre en ik samen de cursussen van Michael Pilarczyk gevolgd. Dit was de Mindset switch, die ik en wij samen nodig hadden om overeind te blijven staan. Mede door de inzichten die we hier hebben opgedaan lukt het ons zowel op zakelijk als persoonlijk gebied te groeien, vooruit te blijven kijken en voor onszelf te zorgen en bovenal dankbaar te zijn.

Ondanks alle inspanningen is het tijdens Kerst 2019 in ons samengesteld gezin geëscaleerd, de zoons van Andre woonde toen net een jaar samen in het appartement van Andre. De verwijten die ik toen allemaal om mijn oren kreeg van de jongste zoon waren de absolute druppel waarbij ik, met pijn in mijn hart, onderstaand bericht naar de bonuskinderen heb gestuurd;

 

Lieve kinderen,

Het heeft me even gekost naar de juiste woorden en gevoelens te zoeken die heel graag met jullie wil delen. Ik hoop dat jullie het willen lezen, overdenken en het willen meenemen.

Er is echt heel, heel veel gebeurd de afgelopen 5 jaar en 2e kerstdag is mijn absolute grens bereikt voor wat betreft het incasseren van alle frustraties. Zodoende heb ik het verzoek gedaan om van mijn adres uit te schrijven en de huissleutel in te leveren.

De manier waarop de huissleutel werd terug gesmeten was kennelijk mijn laatste dank… en dit allemaal weer ten aanzien van mijn zoontje.. Jullie hebben denk ik geen idee wat een indruk dit allemaal maakt op zo’n kleine jongen en hoe vaak hij de dupe is geweest van alle gezinsperikelen de afgelopen 5 jaar.

Ik vind het niet langer eerlijk om het enigste kind wat ik heb, de dupe te laten worden van een scheiding en de frustraties van een ander gezin. Immers hij en ik kunnen er helemaal niets aan doen hoe alles is gelopen. En waar ik kon bijdragen heb ik papa en jullie mijns inziens bijgestaan.

Na 5 jaar ben ik vorige week tot het besluit gekomen om hier geen inschrijvingen meer op het adres te willen en de privacy terug te willen van mijn eigen huis. Het is genoeg geweest…

Ik vind het vervelend dat dit als heel rigoureus wordt ervaren…. Maar mijn leven is de afgelopen 5 jaar ook heel rigoureus veranderd en voor mij is nu de tijd gekomen die touwtjes terug in handen te nemen.

Ondanks de vele leuke momenten die we wel hebben gehad, was het voor mij de afgelopen 5 jaar een enorme uitdaging. Ik voelde me al snel de schietschijf van het gezin, alle boosheid en frustratie werd op mij afgeschoten… en hoe hard ik mijn best ik ook deed, van midden in de nacht kots ruimen in het appartement, het helpen slagen van school, het kopen van nieuwe kleding, mee naar het ziekenhuis, het bieden van onderdak enz…. Niets bleek genoeg.

Voor mijn gevoel had ik niet meer kunnen doen dan wat ik nu voor jullie gezin gedaan heb en maakt het ook niet uit wat ik doe, want als er in jullie koppie zit dat ik niet deug of jullie vader wil inpikken en veranderen, of dat ik slechte intenties heb. Dan kan ik hemel en aarde proberen te verplaatsen, maar dan is dit een overtuiging waar ik jullie niet vanaf kan helpen.

En heel eerlijk gezegd.. ik wil het ook niet meer proberen en wacht liever tot de dag ooit komt dat jullie zelf gaan beseffen, voelen en inzien dat ik alles wat ik de afgelopen 5 jaar heb gedaan en geprobeerd echt uit liefde heb gedaan.

Dat ik wel van jullie hou. Dat ik in jullie geloof. Dat jullie veel meer in jullie mars hebben dan dat jullie ooit is verteld en dat jullie het komende jaren gewoon gaan maken!

Het heeft voor nu waarschijnlijk ook geen zin jullie hiervan te proberen te overtuigen…. maar onthoud het! Jullie zijn altijd welkom wanneer jullie het voor jezelf helder op rij hebben en wanneer jullie zelf een mening hebben gevormd zonder invloeden van buitenaf.

Het is moeilijk, het leven is soms ook moeilijk en niet eerlijk. Maar je kunt er iedere dag weer voor kiezen om er het mooiste van te maken en dat gun ik jullie ook echt, meer dan wie dan ook. Ik hou van jullie en zet hem op!

Liefs Shirley

Mijn grootste wens

 

Nu, na bijna 3 jaar wederom geen contact, is er weer opnieuw contact met dochter. We hebben elkaar voorzichtig teruggevonden. Hoe ingewikkeld het allemaal ook is, toch gaan we er weer voor, al blijft het moeilijk! Dat is wat je doet als (bonus) ouder.

Dit keer voelt het wel anders en zien we hoe zijn dochter groeit. We praten meer over het verleden en zelf deelt zij haar verhaal nu ook via haar blogs ‘It’s not a secret diary’. Ze deelt in haar blogs hoe haar leven is geweest en wat voor impact de vechtscheiding heeft gehad op haar. Ze hoopt zo andere jongeren, die te maken hebben met een vechtscheiding, te helpen.

De vechtscheiding die continu speelde in ons samengestelde gezin heeft zoveel onrust gebracht. Er zijn alleen maar verliezers geweest waarbij de kinderen de grootste verliezers zijn. Ze waren ooit een gewoon gezinnetje totdat hun ouders gingen scheiden.

Mijn grootste wens is dat we met zijn allen weer met elkaar om tafel kunnen zitten! Ik zie een mooi helingsproces ontstaan tussen Andre en zijn dochter. Ik hoop dat alle kinderen zichzelf kunnen helen en dat ze er heel sterk uit komen. De oudste zoon gaat super goed! De jongste heeft nog tijd nodig, hoe dit verder verloopt moeten we afwachten. Maar onvoorwaardelijk liefhebben betekend soms ook loslaten, hoe moeilijk dat ook is.

We hebben de afgelopen 6 jaar enorm veel met elkaar meegemaakt. De positiviteit die Andre ondanks alles heeft behouden vind ik bewonderenswaardig. De draagkracht die hij heeft laten zien is enorm. Ik heb daar echt ongelooflijk veel respect voor. Andre en ik zijn zo’n sterk team geworden dat ik denk dat er nooit meer wat tussenkomt. Ik wil hem nooit meer kwijt. We hebben altijd zoveel om over te praten, dit hele proces heeft ons geholpen om samen sterk te worden. Mijn zoontje gaat ook super goed en is ook echt dol op zijn bonuspapa, en dat maakt me ook heel gelukkig.

Leven met een vechtscheiding in je samengesteld gezin; Bonusmama Shirley deelt haar verhaal

 Leven met een vechtscheiding in je samengestelde gezin; Bonusmama Shirley deelt haar verhaal.

Tips van Kickass Bonusmama Shirley;

 

  • Wees je bewust van je Mindset en werk hieraan, wij hebben veel gehad aan  Michael Pilarczyk
  • Houdt het perspectief van de kinderen in beeld! Zij kunnen er niks aan doen.
  • Laat je verwachtingen los, hoe je dat doet? Door gewoon niks meer te verwachten!!
  • Houdt zeker bij een vechtscheiding jezelf in de gaten, zorgen voor jezelf is hierin essentieel als je niet in een burn-out wilt raken. Hierbij is werken aan je Mindset en je gezondheid super belangrijk.
  • Blijf oog houden voor de andere kinderen in het gezin die niks te maken hebben met de vechtscheiding. Ook zij verdienen hun aandacht!
  • Regel in je relatie alvast een ouderschapsplan zodat je achteraf niet meer alles hoeft te regelen wanneer de emoties hoog oplopen. Het klinkt gek maar je regelt ook alvast je testament dus waarom niet ook je ouderschap na scheiding?
  • Geen enkele (bonus)ouder is perfect, dat bestaat niet. Iedereen maakt fouten, leer ervan en maak het beter.
  • Blijf netjes over de biologische moeder , hoe moeilijk het ook is en hoe slecht zij misschien ook over je praat. Als bonusmoeder trek je altijd aan het kortste eind.

 

Op zoek naar meer inspiratie? Lees dan ‘Hoe om te gaan met de ex van je partner, 8 tips om je op weg te helpen’.

 

Disclaimer: Dit blog is geschreven vanuit het perspectief van de bonusmoeder waarbij zij een heftige periode uit haar leven, in hun samengesteld gezin, deelt.  Dit blog is mede tot stand gekomen om  ‘ It’s not a secret diary’ en de gevolgen van een vechtscheiding /ouderonthechting bij kinderen, aandacht te geven. Van Single tot Bonusmama is een platform waarbij bonusmama’s een podium krijgen om hun verhaal, ervaring en tips te delen, waarbij er een eerlijk en realistisch beeld wordt weergegeven van het reilen en zeilen in een samengesteld gezin.

Fotocredtis: Kim de Vries Fotografie

Delen op Socials

Serena van Mil van Single tot Bonusmama

Serena van Mil

Serena van Mil

Hi, Wat leuk dat je komt kijken op mijn blog. Ik ben Serena van Mil, 36 jaar, verloofd met mijn grote liefde en bonusmama en mama van twee té leuke kinderen. Wij wonen in Amsterdam met ons samengestelde gezin en onze Perzische kat Princess.

Socials

Facebook
Instagram
YouTube
Pinterest

Instagram

Menu