Bonusmoeder Chantal werd al jong moeder. Ze had het helemaal uitgestippeld: op den duur zou zij de tijd voor zichzelf hebben. Maar wat als het leven in het samengestelde gezin je toch ineens overvalt? Bonusmama Chantal vertelt: als ik alles van tevoren had geweten dan… Lees verder en ontdek haar verhaal en 5 tips. Van bonusmoeder aan bonusmoeder.
“Mam, ik hoop dat als jij weer verliefd wordt, dat het een man is met oudere kinderen.” “Ik hoop het ook, schat!”
En ik werd verliefd. Op een man. Met twee kinderen. De jongste was tien jaar jonger dan mijn oudste.
We werden een samengesteld gezin. Hij met twee kinderen die de helft van de tijd bij ons zijn en ik met twee kinderen, die er altijd waren. Ze waren toen 17, 12, 9 en 7. Ons 3-plus-3-gezin.
Stefan en ik leerden elkaar kennen via Tinder. Het was een vrijdagavond en ik had nergens zin in. Ik verveelde me en besloot de app weer eens te downloaden. Gewoon, voor de lol. Ik zou wat chatten om de tijd te verdrijven en wilde diezelfde avond ook de app weer verwijderen. Ik had op dat moment toch geen zin in een relatie. Tijdens het ‘swipen’ kwam ik toch één profiel tegen waar ik wel erg nieuwsgierig van werd, maar er ontstond geen match. Jammer!
Na even wat gescrolled te hebben viel ik met de telefoon in mijn hand in slaap. De volgende ochtend werd ik wakker, ik keek op mijn telefoon en had een match. Van die man met dat leuke profiel. We begonnen te chatten en gingen al snel over op WhatsApp. Diezelfde avond ontmoetten we elkaar.
We zijn nu vijf jaar verder.
Stefan en ik zijn zo bewust mogelijk in dit nieuwe systeem gestapt. We beseften ons dat ieder van ons een pakketje bij zich draagt en dat dat niet altijd even makkelijk zou zijn. Het heeft ons waarschijnlijk wel geholpen dat we vanuit onze achtergrond – hij als psycholoog en ik als coach die ook systemisch is opgeleid – naar onszelf en de kinderen konden kijken.
Zo zijn we bijvoorbeeld, vanuit het systemisch werken, in een andere volgorde aan tafel gaan zitten, waarbij iedereen zijn eigen plek kon innemen. We realiseerden ons dat het voor de jongens het meest lastig was. Mijn oudste bleef de oudste. Zijn jongste bleef de jongste. Maar mijn jongste werd ineens een oudere in het 3-plus-3-gezin. En zijn oudste was ineens de een-na-jongste. De kinderen moesten erg wennen aan hun nieuwe plek in het gezin.
Het lukt ons om op het gebied van emoties de kinderen goed te begeleiden en te ondersteunen. Ieder in het gezin heeft te maken met zijn of haar eigen verdriet, angst, gemis en pijn. We erkennen dat die gevoelens er zijn en we leren ze wat de functie is van emoties. We laten ze reflecteren, kijken, binnen in zichzelf. We voelen niet altijd hetzelfde op hetzelfde moment. Dat wat jij voelt is waar. En wat wil dat gevoel je -nu- vertellen? Wij besteden veel tijd en aandacht aan hoe dingen werken. In een systeem zoals een samengesteld gezin, maar ook in je lijf, als je bijvoorbeeld spanning ervaart.
Duidelijke afspraken en vertrouwen hebben in elkaar
Stefan en ik hebben heel duidelijk afgesproken dat ik de moeder ben van mijn twee kinderen en hij de vader is van zijn twee kinderen. Ik voed mijn kinderen op, en hij voedt de zijne op. Waar we iets opmerkten bij elkaars kinderen, bespraken we dat, zodat we indien nodig zelf iets konden doen met betrekking tot onze eigen kinderen
Inmiddels zijn we zo ver dat er zoveel vertrouwen over en weer is, dat dit gebied wat grijzer is geworden. Zo delen zijn kinderen hun zorgen vaak sneller en makkelijker met mij en mijn zoon zoekt Stefan eerder op. We vinden het heel fijn dat de kinderen deze ruimte naar ons beiden ervaren en dat wij dit van elkaar kunnen accepteren!
Ons huis heeft veel betekend voor ons nieuwe ‘gezin’. We hebben gekozen om te gaan samenwonen in een huis dat voor iedereen nieuw was, zodat het echt óns huis was. Van ons samen. We zijn daar ook pas gaan slapen toen we compleet waren. Want tijdens de verhuizing waren de kinderen van Stefan met hun moeder op vakantie. Ieder kind heeft een eigen kamer gekregen. Alleen dat al heeft voor veel rust gezorgd. Maar ook de gesloten keuken, die we bewust gesloten hebben gelaten, de muur tussen ons leef- en eetgedeelte én de praktijkruimte aan huis, zorgen ervoor dat je altijd kunt kiezen of je samen wilt zitten of je je liever even wil terugtrekken.
Wij hebben ook geluk dat alle kinderen, ondanks (of misschien wel dankzij) de leeftijdsverschillen heel goed samen kunnen. Er is nooit onderling gedoe. Daar zijn we heel dankbaar voor.
‘Ineens realiseerde ik me dat ik de helft van de tijd alsnog kinderen in huis zal hebben’
Er was ook een heleboel wat we niet van tevoren wisten… waar we ons niet op konden voorbereiden of hadden kunnen weten.
Als ik alles van tevoren had geweten, weet ik niet of ik er ooit aan begonnen was. Het is een pittig klusje, dat samengesteld zijn. Met twee gedeeltes van een gezin een soort-van één vormen. Met elk hun eigen opvoedingsstijl, waarden en normen. Met zes individuele persoonlijkheden, die allemaal te maken hebben met pijn, verdriet en rouw. Ieder op zijn of haar eigen manier. Met twee andere biologische ouders, die we er gewoon gratis bij kregen en bewust of onbewust ook een rol in onze nieuwe samenstelling innamen.
Waar ik nooit rekening mee heb gehouden is dat mijn oudste als eerste uit zou vliegen. Toen dat vorig jaar gebeurde, ben ik vreselijk van slag geweest. En dat kwam niet door het ‘lege-nest-syndroom’. Ik vind het heerlijk, volwassen wordende kinderen. Ik ben bewust jong moeder geworden. Na 22 jaar moederschap, wat ik grotendeels alleen heb gedragen, ook toen ik nog samen met hun vader was, voel ik de snak naar vrijheid. Reizen lijkt me nu zalig! Vroeger wilde ik alleen maar mama worden. Nu groei ik naar een periode zonder kinderen in huis, alleen zijn met mijn partner.
Ineens realiseerde ik me dat ik de helft van de tijd alsnog kinderen in huis zal hebben. En dat alle zorgtaken, die nu voornamelijk bij mij liggen, dan ook nog door zullen gaan. Denk bijvoorbeeld aan koken en wassen. Alleen niet meer voor mijn eigen kinderen. Ineens voelde ik het tegenovergestelde van de vrijheid waar ik zo naar verlangde. Dit heeft mij echt wel even in de weg gezeten.
Ik merkte dat ik weg wilde. De vrijheid in. Los van al het zorgen. Ik irriteerde me enorm aan de verschillen in opvoeding, waarden en normen van mijn en van zijn kinderen. Dit was niet de bedoeling… Ik zou ‘jong’ weer gewoon Chan zijn, als ik mijn kinderen volwassen had zien worden. Het zou dan mijn tijd zijn. Geen stiefmoeder! Dat was niet het plan!
Ook hier is de communicatie tussen Steef en mij belangrijk geweest. En ook gewoon even erover mogen klagen en huilen tegen een lieve vriendin. Meermaals. Het helpt zo goed als ik alle gevoelens die ik ervaar de ruimte kan geven. Dat weet ik als lichaamsgericht trauma-coach als geen ander, maar toch lijk je dat dan even te zijn vergeten als je er zelf weer middenin zit.
Inmiddels is dit ‘thema’ ook weer tot rust gekomen. Ik realiseerde me dat zijn kinderen ook ouder en zelfstandiger worden. Dingen die we nu op een bepaalde manier doen, zijn niet in beton gegoten. Hierover blijven communiceren is ‘the key’ Doordat we in beweging blijven, weet ik dat we ook in het NU samen kunnen genieten. Mijn ‘ik ben gewoon Chan’-tijd komt er echt nog wel aan, daar vertrouw ik op.
5 tips voor bonusmoeders:
- Druk je gevoel niet weg. Laat je gevoel er zijn, het wil toch alleen maar even gevoeld worden anders gaat het zich steeds duidelijker aandienen in je lijf. Toen ik durfde toe te geven dat ik het samengestelde gezin (of nog spannender: de stiefkinderen) niet altijd leuk vond, werd dat gevoel steeds lichter.
- Lees ‘De mijne zijn de liefste’. Echt! Een aanrader.
- Leg geen druk op de kinderen, als stiefouder. Laat ze voelen dat ze altijd bij je terecht kunnen.
- Betrek de kinderen in de beslissingen die je gaat nemen. Hiermee voorkom je dat gebeurtenissen rauw op hun dak vallen. Daar zeg ik niet mee dat ze het mogen bepalen, natuurlijk.
- Val niet met Tinder in je hand in slaap ;-) Voor je het weet ben je verliefd!
Lees ook: Vrienden en familie in je samengestelde gezin: supporters of onruststokers?
Volg je mij al op Instagram? Leuk om je daar te zien.