Vier jaar lang ben ik vrijgezel geweest, na drie lange relaties te hebben gehad. Tinder speelde ik vooral uit door te swipen, maar daten kwam er niet echt van. Ik heb altijd tegen mijn vriendinnen gezegd dat ik een man tegen zou komen die wat ouder zou zijn en al één of meerdere kinderen zou hebben. En dat klopte. Alles verliep voorspoedig totdat een verhuizing roet in het eten leek te gooien en ze ineens in een vechtscheiding leken te belanden. Benieuwd naar haar verhaal? Lees snel verder; Bonusmoeder vertelt; deze oefening hielp mij om te gaan met de ex tijdens de vechtscheiding
Na mijn besluit om nu toch écht maar eens te gaan daten, was het onverwachts snel raak bij de derde date die ik had. Een wat oudere man met twee kinderen, nog vrij jong en nog niet heel lang gescheiden. Tijdens onze eerste gesprekken via Tinder liet hij al weten dat hij kinderen had. Ik heb vanaf mijn studie veel met kinderen gewerkt, dus dat er al kinderen in het spel waren, was voor mij geen probleem.
Tijdens onze eerste date waren we gelijk heel open en bespraken we heel veel aspecten van onze levens. Zo ook de band met zijn ex. Hij vertelde me dat de band nog goed was en het contact soepel verliep. Ook dat leek dus geen problemen op te leveren.
We hebben elkaar leren kennen tijdens de coronaperiode, dus we brachten heel veel tijd door samen en leerden elkaar daardoor in een korte tijd goed kennen. Hierdoor werd het besluit om de kinderen te ontmoeten dan ook vrij snel genomen (al na een paar maanden). Mijn enige voorwaarde, die ook in het convenant tussen mijn vriend en zijn ex stond, was dat ik zijn ex eerst wilde ontmoeten.
De ontmoeting
Terwijl de kinderen op school zaten, ontmoette ik de ex en haar nieuwe vriend. Het was een prima eerste ontmoeting.
Een week erna leerde ik de kinderen kennen. Ik was gespannen en de kinderen vonden het ook spannend. Hij had de kinderen opgehaald bij hun moeder om ze bij binnenkomst aan mij voor te stellen. De kinderen lieten gelijk hun kamer zien en wilden samen een spelletje spelen.
In het contact met de kinderen heb ik mij altijd voorgehouden mij terughoudend op te stellen. Mijn eigen ouders zijn gescheiden en de nieuwe partner van mijn vader had een opdringerige houding, wat ik als kind moeilijk vond. Ik wilde het tegenovergestelde laten zien, zodat de kinderen voelden dat al hun emoties er mochten zijn en dat ze niets van mij hoefden. Als ze een spelletje wilden spelen, deed ik mee; als ze liever iets anders deden, liet ik ze begaan. Als ik iets voorstelde, benadrukte ik altijd dat “nee” ook een antwoord is.
Deze aanpak werkte voor ons goed. De kinderen hebben nooit over mijn aanwezigheid geklaagd en ik heb deze periode ook niet als moeilijk ervaren.
Onverwachte vechtscheiding
Maar kort na de kennismaking met de kinderen veranderde de scheiding in een vechtscheiding. De aanleiding was het verzoek van de moeder van de kinderen om samen te gaan wonen met haar vriend, wat door de afstand tot school niet mogelijk was in de buurt waar wij woonden. Mijn vriend was het hier niet mee eens en weigerde het verzoek. Dit leidde tot een lange periode vol ruzies, blokkades, overmatig bellen, verwijten en het inzetten van de kinderen als communicatiemiddel vanuit haar kant. Dit raakte me diep en ik begon er echt last van te krijgen. Ik werd boos en kwaad door wat zij mijn vriend en de kinderen aandeed.
Tegen mij heeft ze overigens vrijwel nooit iets naars gedaan. Waarschijnlijk omdat ik me tijdens de overdrachtsmomenten neutraal opstelde en zo normaal mogelijk probeerde te doen. Daar waar mijn vriend het redelijk snel van zich af kon zetten, merkte ik dat ik er soms meer last van had dan hij. Ik heb een hekel aan onrecht en ervaarde dat er niet nagedacht werd over de gevolgen van keuzes voor de kinderen.
Deze periode resulteerde in spanning en soms zelfs hartkloppingen wanneer ik wist dat er weer een overdracht aan zat te komen. In het begin wilde ik alles meekrijgen wat er werd gecommuniceerd, zodat ik op de hoogte was als ze ooit de confrontatie met of via mij zou aangaan. Maar dit bracht alleen maar meer spanning met zich mee. In een gesprek met mijn vriend gaf ik aan dat ik alleen op de hoogte wilde worden gehouden van belangrijke zaken over de kinderen, zoals hun ontwikkeling of wisseling van dagen. Of wanneer het voor mijn vriend te veel werd, kon hij uiteraard altijd bij me terecht. Dit gaf meteen meer lucht.
Het was moeilijk om de controle los te laten, maar ik besefte dat deze vechtscheiding niet de mijne was, maar die van hen.
Ik was en ben er als bonusmoeder voor de kinderen en mijn doel is om te zorgen dat zij het fijn hebben en ze zich veilig voelen. Dit betekende ook dat ik mij afzijdig hield tijdens overdrachtsmomenten, zodat ik de focus op de kinderen had en niet op zijn ex. Door dit doel voor ogen te houden, kwam er al een groot stuk verlichting.
Toch bleef mijn lichamelijke reactie op haar aanwezigheid sterk. Haar houding, mimiek en stem hadden zoveel invloed op mij dat ik begon te trillen. Misschien wat overdreven, maar in mijn hoofd had ik haar zo groot gemaakt dat dit het gevolg was.
Inmiddels liep ik bij een therapeut, omdat ik op verschillende vlakken niet lekker in mijn vel zat. Ik was de belangrijkste persoon in mijn leven verloren, ik was niet meer blij met het werk dat ik deed en ook thuis ervaarde ik veel spanning.
Deze oefening gaf mij meer vertrouwen
Deze therapeut introduceerde een oefening die ik eigenlijk al had geleerd tijdens een opleiding, maar waar ik nooit aan had gedacht om in deze situatie toe te passen. Het bleek dé oplossing voor mij te zijn om mijn eigen positie weer in te nemen.
Zoals ik eerder al noemde, had ik de ex van mijn vriend zo groot in mijn hoofd gemaakt dat ik vooral met haar bezig was. In mijn hoofd was het plaatje van haar groot, haar stem hard en fel en haar aanwezigheid dominant. De therapeut vroeg me: “Wie is zij nu eigenlijk?” Ja, ze is de moeder van de kinderen, maar verder is ze eigenlijk niets dat van belang is voor mij. Zo kon ik het plaatje van de aanwezige ex met haar harde stem veranderen naar een heel klein mensje (ik maakte het plaatje zo klein als een muis) met een zachte stem. Meteen voelde ik hoe ik mijn schouders meer kon rechten en meer vertrouwen in mezelf ervaarde.
Door dit beeld telkens weer terug te halen wanneer ik spanning voelde, merkte ik dat ik het steeds minder vervelend vond om haar te zien. Ik begon haar te zien als een neutrale noodzaak en kon mezelf loskoppelen van het proces tussen haar en mijn vriend.
Je staat niet in dienst van hem en zijn ex.
Inmiddels is de vechtscheiding afgerond en is de relatie tussen mijn vriend en zijn ex weer genormaliseerd. Er worden weer normale gesprekken gevoerd, er worden soms zelfs grapjes gemaakt en het allerbelangrijkste; de kinderen hebben geen last meer van ouders die het niet met elkaar kunnen vinden.
Ik had deze periode niet aangekund als ik niet sterk in mijn schoenen had gestaan. Mijn advies is dan ook om dicht bij jezelf te blijven en goed met je partner te communiceren over wat je voelt en wat je nodig hebt. Je staat niet in dienst van hem en zijn ex. Het is hierin zo belangrijk om je eigen plek in te nemen en de regie te behouden of terug te pakken.
En onthoud dat jij het plaatje van welke persoon of gebeurtenis dan ook kan aanpassen naar hoe groot jij wil dat het is (los van eventuele trauma’s uiteraard).
Lees ook:Stief of bonusmoeder de droom van elke vrouw
Volg je mij al op Instagram? Leuk om je daar te zien.