De zon laat zich van haar beste kant zien op ons balkon. Ondanks dat de wind nog fris is, zoek ik snel een plekje bij de deur vol in de zon. Zalig met een kopje thee dagdroom ik over de komende lente. Heerlijk om weer de lentekriebels te voelen komen. We mogen voorzichtig weer nadenken over vakanties, festivals en andere leuke bezigheden voor de komende periode. Met de zon op mijn neus en het gevoel dat we weer kunnen plannen na dat winterse gevoel. Lees snel verder, Plannen maken met je samengestelde gezin; moeilijker dan gedacht.
En hoewel we met z’n allen vooruit willen, knaagt er ook een gevoel. Mogen we blij zijn terwijl er in de wereld momenteel zoveel gebeurt? De situatie in de wereld brengt een ander gevoel met zich mee en laat ons weer realiseren hoe kwetsbaar we zijn. Op een vreemde manier geeft het mij een parallel gevoel over ons samengestelde gezin. Het afwegen van wat ‘wel of niet goed’ is. Waar we ‘juist’ aan doen of ‘juist niet’. Als we iets leuks plannen, bijvoorbeeld een bezoek naar de kermis, maar mijn bonuszoon is daar niet bij omdat hij bij zijn moeder is, dan voel ik mij al snel schuldig. Of als we het hebben over weekend/vakantieplannen, ben ik vaak al met 100 mitsen en maren bezig of het voor beide kinderen wel leuk zou zijn.
Als er iets is waar ik bewondering voor heb, of misschien wel een soort ‘jaloezie’ voor heb bij de ex-partner, dan is het dat het haar altijd lijkt te lukken om te doen wat zij wil.
Het helpt mij niet dat sinds ik leef in een samengesteld gezin, een nog sterkere radar heb ontwikkeld om rekening te houden met de belangen van anderen. In veel gevallen is dit fijn omdat ik goed nadenk over wat mijn/onze keuze voor de ander betekent, zodat we hier zorgvuldig mee om kunnen gaan. Het zorgt voor rust en structuur. Aan de andere kant belemmert het mij enorm om ‘spontaan’ in het moment iets te plannen of te doen. Na al die jaren voel ik mij soms geconditioneerd in het altijd aanpassen en rekening houden met anderen, waarbij ik automatisch mijn eigen wensen aan de kant schuif of minder belangrijk maak. Er wordt dan ook regelmatig tegen mij gezegd; ‘Heb toch eens schijt aan wat anderen willen of denken en doe wat JIJ wilt’.
Wat een verademing zou het zijn als ik dat eens écht zou kunnen?! Als er iets is waar ik bewondering of misschien wel een soort ‘jaloezie’ voor heb bij de ex-partner, dan is het dat het haar altijd lijkt te lukken om te doen wat zij wil. Ongeacht de consequenties en de mening van anderen. Het ‘gewoon’ doelgericht plannen en regelen van hetgeen wat je voor ogen hebt. Het lijkt, zo op het eerste oog, bevrijdend, ongecompliceerd en efficiënt.
Soms vraag ik mijzelf af of ik op een andere manier sturing zou hebben gegeven aan mijn leven als we een kerngezin waren geweest. Wat als we geen rekening hoefden te houden met overdracht-weken(weekenden), vakantieverdelingen, schuldgevoelens of ’toestemmingen om te doen wat we willen als samengesteldgezin’? Ik weet het, niet een populaire gedachte om uit te spreken. Al geloof ik wel dat elke ouder of bonusouder, op een punt, deze vraag zich weleens heeft gesteld. Wat als…
In een samengesteld gezin lijkt de keuze van de één toch altijd consequenties te hebben voor de ander, en dat is soms knap ingewikkeld, voor iedereen. Het maakt plannen maken in je samengestelde gezin moeilijker dan gedacht.
Accepteren voelt voor mij als toegeven.
We blijven allemaal door de jaren heen ontwikkelen en groeien. En daarnaast houden we ook bepaalde patronen met elkaar vast als samengestelde familie. Er is een balans ontstaan waarbij we onbewust/bewust weten dat de één meer impulsief handelt en later achteromkijkt, en waar de ander overlegt, wik en weegt voordat er keuzes gemaakt worden. Het is een patroon wat is ontstaan. Voor ons is het doel, om te ondersteunen, te ontzien, grenzen te bewaken, om mee te varen, om de vrede met elkaar te bewaren.
De balans die is ontstaan, roept naast rust ook weerstand op. Rust omdat we allemaal na zoveel jaar weten waar we aan toe zijn. Een stemmetje in mijn hoofd vertelt keer op keer: ‘Accepteer dat het zo is, dat geeft de minste weerstand’. Accepteren voelt voor mij als toegeven. Toegeven dat we vastzitten in een patroon waar ik het gevoel kan ervaren weinig regie te hebben over mijn eigen leven. Of waarbij het gevoel mij bekruipt niet te kunnen groeien. Maar wie bepaalt dat eigenlijk? Niet de ex-partner, niet mijn partner… dit is mijn eigen beperkende overtuiging.
En al zittend in het zonnetje op mijn balkon dagdroom ik over de komende lente en de plannen die ik in mijn hoofd heb. Zonder zoveel rekening te houden met ieders belangen. Te accepteren dat het leven nu is en dat wanneer we vanuit liefde de keuzes maken, we hier niemand kwaad mee doen, toch?!
Met mijn ogen dicht zie ik al voor mij hoe heerlijk het is om dié vrijheid te ervaren…
Heb jij weleens het gevoel geen regie te hebben over je eigen leven in je samengestelde gezin? Laat mij je helpen om de regie weer terug te vinden!
Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie!