In een samengesteld gezin kun je als bonusmama te maken krijgen met diverse gezinssituaties. Ten slotte is geen enkele scheiding voorafgaand aan het samengestelde gezin hetzelfde. Hoe heftig een ex-partner kan reageren op de bonusmoeder ervaarde bonusmama Stephanie. Bonusmama Stephanie deelt met ons hoe de vechtscheiding en het gedrag van de ex-partner een stempel drukte op hun samengestelde gezin. Ze deelt in haar blog 7 tips voor bonusmoeders over hoe om te gaan met een heftige ex in een vechtscheiding.
Als mama van twee kinderen en bonusmama van drie kinderen, heb ik twee rollen. Die van mama mag ik al bijna elf jaar zijn, die van bonusmama al meer dan zeven jaar. En dat gaat. Ja, hoe gaat dat eigenlijk? Een handboek bestaat er niet, wat logisch is, want er is niets zo onderhevig aan veranderingen als deze twee rollen. Laat ik beginnen bij de rol van mama. Toen ik elf jaar geleden voor het eerst moeder werd en twee jaar daarna voor de tweede keer had ik nooit kunnen bedenken dat ik 4,5 jaar daarna zou scheiden van de vader van mijn kinderen. Blijkbaar heeft het wel zo moeten zijn. Ik ben hem eeuwig dankbaar voor de twee prachtige kinderen die ik met hem heb mogen krijgen, maar we pasten simpelweg niet zo goed bij elkaar als we dachten. Zo kwam het dat we van status partners naar inmiddels één van mijn beste vrienden gingen.
En dat betekende ook dat ik ineens een “single mom” was. Ik moest erg zoeken naar een nieuwe balans in mijn leven. Een modus tussen er voor de kinderen zijn, een nieuw sociaal leven opbouwen en zorgen dat thuis de boel draaiende werd gehouden. Het ging mij, wonder boven wonder, nog best aardig af. Na een tijdje had ik mijn draai gevonden. Ik liep mijn huidige man tegen het lijf. Hij bracht drie schatjes van kinderen mee, en zo kreeg ik er een rol bij; bonusmama! Ik wist dat het een interessante rol zou kunnen worden, maar dat het bonusmoederschap zo onderhevig was aan verandering, dat had ik nooit verwacht. Het ging niet gemakkelijk, zeg maar gerust dat het geregeld heel erg stroef ging. Want naast “alleen maar” drie bonuskinderen, kreeg ik ook het gevecht tussen mijn man en zijn ex erbij cadeau. Waar ik voorheen dacht dat als er sprake was van een gevecht, er ook twee vochten, maakte ik nu in de praktijk mee dat niets minder waar was dan dat.
De eerste ontmoeting met de ex
Op een avond stond zijn ex schreeuwend aan de deur van het appartement, welke Stein destijds tijdelijk huurde. Stein zei al dat het beter was om de deur niet open te doen. Ik, in al mijn naïviteit, dacht nog: “ach wat kan er nu gebeuren? We kunnen elkaar een hand geven, dan hebben we dat ook maar gehad”. En zodoende deed Stein de deur open. Ze liep de deurpost er nog net niet uit. In één streep met gestrekte armen liep zij op haar doel af: mij! Ik had niet in de gaten wat me overkwam en voordat ik het wist had ze mij heel hard met mijn hoofd tegen een balk aangeslagen. Het werd zwart voor mijn ogen en ik viel op de grond, ze bleef op me inslaan en schoppen. Versuft en verdoofd kon ik mij niet verweren. Gelukkig greep Stein in en trok haar van me af. Ik krabbelde langzaam overeind en kwam erachter dat ik helemaal onder het bloed zat. Met een enorme hoofdwond strompelde ik naar de buurvrouw om daar veilig te kunnen zijn. Stein bleef in het appartement om zijn ex in bedwang te houden. Ik belde 112. Gelukkig waren zij er vrij snel en na een verklaring te hebben afgelegd, werd zij meegenomen naar de politiecel. Die nacht verbleef zij in de gevangenis.
Ik, op mijn beurt, verbleef een nacht in het ziekenhuis met verschillende hechtingen, blauwe plekken, een hoofdwond die gehecht moest worden. Hiervoor moest zelfs een stuk haar afgeschoren worden om erbij te komen. De tranen liepen over mijn wangen.
Later bleek dat zijn ex oppas voor de kinderen had geregeld. Ze had zelfs een andere auto geregeld en ons gezocht. Het bleek een volledig voorbedacht plan geweest te zijn. Ze werd veroordeeld, kreeg een geldboete en een strafblad. Dit was nog maar het begin van wat er allemaal nog zou komen. De lichamelijke klappen leken achteraf een minder lange nasleep te hebben dan alle mentale klappen die we hebben gehad.
“Ik maak je helemaal kapot” heeft ze meermaals naar zijn hoofd geslingerd.
Dat zijn ex de scheiding niet accepteerde, werd keer op keer duidelijk. Het voelde alsof zijn ex altijd de hoop had gehouden dat het nog goed zou komen tussen haar en mijn partner. Op het moment dat ik ten tonele verscheen, verdween die hoop als sneeuw voor de zon. De hoop maakte plaats voor woede, ongecontroleerde woede. Woede naar Stein, naar mij, naar de kinderen.
Er zijn momenten geweest dat Stein probeerde om met haar te praten, maar dat mondde altijd uit in ruzie. “Ik maak je helemaal kapot,” heeft ze meermaals naar zijn hoofd geslingerd. Ze probeerde het, maar het lukte haar nooit, toen niet, tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Het voelde zo snel goed tussen ons, ik heb dit nog nooit eerder op deze manier gevoeld. Zelfs na het incident heb ik niet getwijfeld om te stoppen met onze relatie. Het heeft ons sterker gemaakt. Hij is heel rustig, en ik ben meer impulsief. We kunnen goed praten, en hij zet mij met beide benen op de grond. Hij relativeert de situatie met mij en laat mij voelen waar het echt om draait, ons! Er valt namelijk niks te winnen aan het gevecht. We willen het niet ons hele leven laten beheersen. We zijn verder gaan leven en hebben ons eigen plan getrokken. Het kostte vooral in het begin zoveel energie toen alle rechtszaken liepen. Ik kan wel zeggen dat we écht voor elkaar hebben gekozen.
Echter kwamen we erachter dat ze ons maanden heeft laten volgen. Ze maakte foto’s voor mijn woning, brak in op Stein zijn mail, heeft zijn vaste computer uit zijn kantoor weggehaald en, zo kwamen we later achter, zijn hele huis vol afluisterapparatuur laten plaatsen. Ze stalkte mij, belde me anoniem en hing op. Ze belde een handvol keren naar mijn ouders, en ook mijn ex bleef niet ongemoeid. Haar broer heeft ons meerdere malen bedreigd en is mij vaak naar de sportclub gevolgd. Soms zou ik er weleens wat voor over hebben gehad om in haar hoofd te kunnen kijken. Ik vraag me met regelmaat af hoe het toch kan dat het rancuneuze geen plek kon maken voor liefde voor haar kinderen.
“De haat voor haar ex is groter dan de liefde voor haar kinderen”
Ik vind het moeilijk om te zien dat de haat voor haar ex groter lijkt dan de liefde voor haar kinderen. Die gedachte maakt mij enorm verdrietig. Het treiteren stopte niet. Zo meldde ze bijvoorbeeld de kinderen aan op een peuterspeelzaal in een ander dorp en zei dat vader uit de ouderlijke macht was gezet en niets met de kinderen te maken mocht hebben. Uiteraard was er niets minder waar dan dat.
Het rechtsysteem
Lange tijd stond Stein machteloos, gefrustreerd over het rechtssysteem in Nederland. Op financieel vlak ging ze alle boekjes te buiten. Dat deed pijn, maar deed lang niet zoveel pijn als alles wat ze met de kinderen deed. Alles om maar te zorgen dat de kinderen geen band zouden kunnen opbouwen met hun vader. Op het dieptepunt zag hij zijn kinderen nog maar een middag in de 14 dagen. Waar ze voorheen bijna fulltime werkte stopte ze opeens met haar werkzaamheden. Op papier dan.
Ze heeft 2,5 jaar lang in haar eentje met de kinderen in het huis van Stein gewoond. Stein moest alle vaste lasten doorbetalen, maar kreeg zijn kinderen nauwelijks te zien. Ze ontving zelfs haar nieuwe vriend, die ze een paar maanden nadat ze uit elkaar zijn gegaan kreeg, in het huis van Stein. Nadat de rechter het huis aan Stein heeft toebedeeld, heeft ze alles, maar dan ook letterlijk alles meegenomen. Zelfs de jacuzzi die ingegraven in de tuin stond, heeft ze eruit laten takelen. Het huis was nog een schim van het huis wat Stein ooit zelf had verbouwd. Ze stond hem, met haar nieuwe vriend, uit te lachen toen Stein dacht dat hij nog wat kon redden van alles wat hem zo dierbaar was. Ze heeft de fotoboeken van vroeger van Stein verbrand, messen gestoken in zijn schoenen die daar nog in huis stonden, de mouwen van zijn overhemden geknipt. “Er is geen enkele man die mij verlaat,” en “je zult hier voor boeten,” zei ze. En dat nam ze vrij letterlijk. En zo begonnen de eerste rechtszaken. Om het af te kunnen sluiten, heeft Stein zijn handtekening gezet onder een document waarin hij afstand heeft gedaan van al het geld wat ze heeft opgenomen. De omgangsregeling zoals hij deze had ingediend bij de rechtbank werd gelukkig toegekend, en zo zag hij zijn kinderen weer.
Het is heel verdrietig om mee te maken hoeveel macht een moeder heeft in dit soort zaken en hoe Stein niets anders kon doen dan slikken en incasseren om het maar niet nog verder te laten escaleren. Ik heb tot aan de dag van vandaag geen contact met de moeder gehad. Ik kijk minachtend en afkeurend naar het gedrag van de ex en tegelijkertijd, zonder haar, waren de jongens er ook niet geweest, dus ergens ben ik ook wel dankbaar.
Het gedrag van moeder heeft een weerslag op de kinderen. Ze beginnen in te zien dat moeder veel liegt, ze zeggen letterlijk dat het “heel moeilijk is voor oma dat mama zoveel liegt.” Ze voelen zich uit elkaar getrokken als ouders even samen zijn. Mijn hart breekt als ik de kinderen dit hoor zeggen. Toen de kinderen nog klein waren, praatten ze exact moeder na; wat moeder zei klopte. Gelukkig voelen en ervaren ze nu dat wat moeder zegt heel vaak niet waar is. Het voelt dan ook dat het tij zal keren.
In ons huis ben ik een ‘moederfiguur’ voor de kinderen.
Ik zie de kinderen als individuen. Ik kan met de situatie omgaan doordat ik het zo kan zien. Zij zijn niet verantwoordelijk voor de acties van hun moeder. Ik heb het de kinderen nooit kwalijk genomen. De hele situatie is al moeilijk zat voor ze. Ik heb geprobeerd ze te leren om dicht bij hun eigen gevoel te blijven. Zo heb ik de kinderen geleerd dat als ze twee kleurtjes in hun hoofd bedenken, ene kant links een lievelingskleur bijvoorbeeld groen, andere kant rechts een ander kleurtje bijvoorbeeld oranje. Wat groen is, is altijd waar, dat is wat zij voelen en wat zij meemaken. Wat erin oranje gebeurt of gezegd wordt, is meestal waar maar soms ook niet. Gebeurt er iets of wordt er iets gezegd in oranje, dan ga je altijd even naar jouw groene kant om te voelen of jij dat ook zo voelt. En dat is wat klopt en waar je op mag vertrouwen. Het lukt ze op deze manier om iets weerbaarder te zijn, even noodzakelijk als triest tegelijk. Want het is weerbaar zijn tegenover hun eigen moeder.
Ik zie mijn rol als bonusmoeder als een hele ‘onafhankelijke’ rol. Naar vader en moeder voelen ze een loyaliteit die ze naar mij niet hoeven te voelen. Ik ben niet perfect, en natuurlijk raakt het mij ook. Toch probeer ik zo dicht mogelijk bij mijzelf te blijven; ik doe mij niet anders voor dan ik ben. Ze kunnen bij ons thuis de rust opzoeken, of dit alleen is of samen met vader en/of mij. Alle kinderen onderling hebben ook veel steun aan elkaar; ze zitten allemaal in dezelfde leeftijd. Ze kletsen veel met elkaar, soms over dingen die wij zelf nog niet eens weten. Ze groeien op met elkaar, dat geeft een fijn gevoel, een gezinsgevoel. Ons gezin is zo sterk dat ik durf te zeggen dat we alle stormen aankunnen. Alles wat mogelijk nog komen gaat kunnen we trotseren. Hoe moeilijk het ook nog gaat worden. Ik ben dankbaar voor ons, en dat is mij goud waard. We kunnen alleen maar hopen dat dit hen allen ook een veilig gevoel geeft.
7 tips voor bonusmoeders hoe om te gaan met een heftige ex in een vechtscheiding
Ik weet dat mijn verhaal pittig is. Ik hoop dan ook dat er weinig bonusmoeders hetzelfde mee hoeven te maken. Zit je wel in een soort gelijke situatie dan hoop ik dat onderstaande tips jou kunnen helpen zoals het mij geholpen heeft.
Schrijf je verhaal van je af: Heel geregeld schrijf ik alles een beetje van mij af, wat er gebeurd is en gebeurde. Het helpt mij om er een beetje doorheen te komen. Alles in het juiste perspectief te zien. Zo lukt het mij om sterk te blijven
- Als de situatie je overwelmt neem de tijd om te ademen; Ik heb het vaak nodig gehad om door moeilijke momenten heen te ademen. Anders hield ik het niet vol.
- Durf naar de situatie te kijken zoals deze is en reflecteer op wat bij jou/jullie hoort en wat niet; Ik kan alleen veranderen hoe ik zelf met de situatie om ga. Ik heb geen invloed op de moeder maar wel op mijzelf.
- Blijf praten met je partner, juist over de moeilijke situaties; Het is zo belangrijk om samen met je partner in gesprek te blijven en ook door de moeilijke situaties in contact te blijven.
- Stel je verwachtingen bij om teleurstellingen te voorkomen; Je wordt op veel vlakken, noodgedwongen, wijs van deze situaties. Je leert wat belangrijk is en dat je het in het juiste perspectief blijft plaatsen.
- Labelen heeft geen zin: Veel kan voelen als onrecht, probeer het voor jezelf niet op deze manier te labelen. Dit maakt dat het al snel voelt alsof je een slachtoffer bent waardoor je de situatie meer macht geeft in je relatie.
- Vertrouw op je intuïtie: Blijf bij jezelf en volg je gevoel dan zit je er nooit naast.
7 tips voor bonusmoeders, hoe om te gaan met een heftige ex in een vechtscheiding, is geschreven door een bonusmoeder die graag anoniem wilt blijven.
Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie.