In het samengestelde gezin draait alles om rollen, verwachtingen en hoe je daarmee omgaat. Maar hoe noem je die rol eigenlijk? Stiefmoeder, bonusmoeder, of gewoon ‘de vrouw van’? In dit openhartige blog deelt bonusmoeder Nicole haar eerlijke en nuchtere kijk op het leven in een samengesteld gezin. Ze neemt je mee in de uitdagingen, herkenbare situaties en haar eigen leerproces. Lees snel verder met: Bonusmoeder Nicole: Noem het beestje bij de naam – Het is wat het is!
Hoi, ik ben Nicole. Als single zonder specifieke kinderwens trof ik in 2012 een alleenstaande vader met twee kleine kinderen, toen 1 en 4 jaar oud. Daar begon mijn avontuur. Ik had een beetje een idee van wat me te wachten stond – voor zover je dat van tevoren kunt weten – door mijn vriendin die al in zo’n situatie zat. Maar toch, het is wel wat, hoor!
Wij werden een samengesteld gezin en kregen samen ook nog een kindje toen we vier jaar samen waren. Inmiddels zijn we ruim twaalf jaar samen, waarvan negen jaar getrouwd. En ja, toen werd mij gevraagd of ik niet eens een blog wilde schrijven. Ik koos voor het onderwerp: Noem het beestje bij de naam: het is wat het is.
Want hoe noem je je rol eigenlijk?
Jeetje, wat kun je daar tegenaan lopen, zeg. Hoe een ieder het noemt, wil noemen, niet wil noemen, moet noemen, niet mág noemen… en zo nog meer.
Ik ben heel nuchter: het is wat het is.
Ik ben Nicole dus. Ik ben de vrouw van, collega, buurvrouw, vriendin, moeder en ik ben ook stiefmoeder, als je dat zo wilt noemen. Of bonusmoeder, of welke titel je me maar wilt geven. En weet je? Mij maakt het niks uit. Ik hou van helder en duidelijk. Maar dát is nou net het ding: wat is dan helder en duidelijk? En voor wie? Iedereen kijkt er weer anders naar.
Wat ik vooral belangrijk vind: maak het niet mooier dan het is. Zoals met de titel bonusmoeder of plusmoeder. Misschien ben jij voor het kind helemaal geen bonus. Misschien zit het niet op jou te wachten. Het kind heeft er immers niet zelf om gevraagd en heeft vaak ook geen invloed op hoe de relatie loopt. Dat bepaalt de ouder die een nieuwe relatie aangaat.
Het zou zo fijn zijn als daar vanaf het begin gewoon open over gesproken kon worden. Dat was bij ons ook echt niet zo, hoor! Er zijn zoveel betrokkenen. En bij jonge kinderen is het nog de vraag of je ze kunt vragen wat ze willen.
Wij gebruikten de term stiefmoeder, maar achteraf gezien was het misschien prettiger geweest als ik gewoon ‘de vrouw van’ of ‘vriendin van’ of ‘partner’ was genoemd. ‘Stief’ maakt het toch wat beladen. Inmiddels zijn de kinderen er al jaren aan gewend en is het geen issue meer, maar het had ook anders gekund. Herkenbaar?
Samengesteld gezin: hoe de buitenwereld het ziet vs. hoe het écht is
Naast stiefouder ben ik ook mama. Dat levert soms bijzondere reacties op. Wie ons niet kent, ziet een normaal gezin: vader, moeder, drie kinderen. Zelfs met dezelfde achternaam.
Maar dan hoor je het. De oudste twee noemen mij bij mijn voornaam, de jongste zegt ‘mama’. Dan pas wordt duidelijk dat het net even anders ligt. Niet dat dat erg is. Maar het is wat het is.
Ik merk dat vooral de kinderen daar soms tegenaan liepen. Hoe noem ik jou? Hoe leg ik dat uit aan anderen? Alleen al voor de vele kinderen van gescheiden ouders zou ik willen dat bepaalde titels minder beladen zouden zijn. Dat het allemaal wat luchtiger mag.
En dan heb ik het nog niet eens over verdere familiebanden. Hoe noem je mijn familieleden? Moet daar ook stief, bonus of plus aan toegevoegd worden? Wij doen dat niet. Wij noemen iedereen gewoon oom, tante, opa, oma. Geen onderscheid in stief of eigen.
Net als hun broertje. Officieel een halfbroertje. Maar de kinderen vroegen: “Mogen we gewoon broertje zeggen?” En natuurlijk kan dat. We leggen uit hoe het officieel zit, maar laten iedereen het noemen zoals het bij hen past. Niet moeilijker maken dan het is – wel luchtiger graag!
Het is wat het is.
Over houden van en gevoelens die er mogen zijn
Er is ook nog zoveel geheimzinnigheid over ‘houden van’. Houd je meer van je bloedeigen kind? Nou, in mijn geval niet meer. Wel anders. Want biologisch is biologisch.
Draai het eens om: een stiefkind houdt toch ook anders van jou dan van zijn eigen ouder? En is dat erg? Ik vind van niet. Maar er wordt zo vaak nadruk op gelegd. Dat hoeft niet. Alles is oké. Benoem het gewoon. Leg het uit.
Mijn man vond het in het begin soms lastig dat ik een ander gevoel had bij zijn kinderen dan bij ons gezamenlijke kind. Maar dat is zijn gevoel en daar moet hij iets mee.
Voor mij is het vooral belangrijk dat alles eerlijk en duidelijk blijft. Ik heb mijn stiefkinderen vaak gezegd:
“Jullie hebben niet voor mij gekozen en jullie hoeven me niet leuk te vinden (gelukkig ben ik volledig geaccepteerd inmiddels). Dat is jullie gevoel en keuze. Maar ik ben er nou eenmaal en ik ga nergens heen. Dus laten we de tijd die we samen doorbrengen gewoon netjes en fatsoenlijk met elkaar omgaan.”
Ook dat is wat het is en het is oké.
De rol van een stiefouder: verwachtingen en realiteit
Over de rollen gesproken, man, die kunnen ook ingewikkeld zijn om uit te leggen. Met name voor de buitenwereld, zoals familie en vriendenkringen, die vaak geen idee hebben hoe het werkt in een samengesteld gezin.
Opmerkingen als:
- “Waarom bemoei jij je met de opvoeding? Jij bent toch niet de ouder?”
- “Je moet wel de kinderen brengen en halen, want jij bent de stiefouder en vader kan het niet combineren met zijn werk.”
- “Jij krijgt geen cadeautje voor Moederdag, want jij bent niet de ouder.”
- “Regel jij iets voor Vaderdag? Daar denkt de biologische moeder vast niet aan.”
- “Wil jij je er niet mee bemoeien? Het zijn niet jouw kinderen.”
- “Wat vind jij hiervan? Als opvoeder signaleer jij dit toch ook?”
- “Jij behandelt je eigen kind anders dan je stiefkinderen.”
Zoveel meningen, zoveel gevoelens. En jij? Jij krijgt het in je schoot geworpen. Zelf probeer ik altijd te reflecteren, door te vragen en soms bijt ik gewoon op mijn tong. Voor de lieve vrede.
Maar wat ik heb gemerkt: in je rol als stiefouder kun je ontzettend veel steun vinden bij andere stiefouders. De herkenning, de bevestiging, het spiegelen en reflecteren. En soms gewoon even lekker spuien om het kwijt te zijn en verder te kunnen.
Steeds beter leren omgaan met ‘het is wat het is’
Steeds beter leer ik omgaan met ‘het is wat het is’. En ik probeer dat ook over te brengen op mijn naasten.
Want weet je? Niemand is geschoold in ouderschap – laat staan in het leven in een samengesteld gezin.
We doen het niet alleen. Ik heb zelf via de Stiefacademie Nederland een stiefmoedermaatje gevonden, probeer mezelf in te lezen in verschillende boeken betreffende dit onderwerp en ik volg op social media de onderwerpen die hieraan gerelateerd zijn, alle beetjes helpen.
Al doende leert men. Je doet het met de beste intenties en kennis die je op dat moment hebt. Soms maak je fouten en leer je hoe het anders kan.
Maar bovenal: laten we lief zijn voor elkaar.
Vind je dit bericht inspirerend of fijn? Laat het Nicole gerust weten door een berichtje achter te laten bij mij.
Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie!
Lees ook: Bonusvader aan de zijlijn