Bonusmoeders en bonusvaders hebben vaak een andere rol in het het samengestelde gezin. Waar bonusmoeders sneller in de zorgstand schieten, staan bonusvaders wat meer aan de zijlijn. Toch lijkt er een wereld van verschil te zitten in hoe we omgaan met wat we in het samengesteld gezin beleven. Ben jij ook benieuwd naar hoe bonusvaders hun rol in het samengestelde gezin ervaren? In dit blog deelt bonusvader en vader Jonathan zijn ervaringen in het samengestelde gezin. Met humor en eerlijkheid vertelt hij hoe zijn leven veranderde en de zoektocht naar zijn plek in het samengestelde gezin begon. Lees snel mee met: bonusvader aan de zijlijn.
Wie de moeite neemt om het woord bonusmama in te tikken op google krijgt de meest uiteenlopende resultaten. Hoe moeders om moeten gaan met hun nieuw verworven aanwas bijvoorbeeld. Hoe moeilijk dat soms is, en allerlei tips om de wereld met bonuskinderen mooier en makkelijker te maken. Wie bonus papa intikt krijgt t-shirts en hoodies als resultaat. Speciaal voor als er een stiefvader jarig is en je niet weet wat je moet geven …
Als er vroeger in de kring door de juf aan mij werd gevraagd wat ik wilde worden had ik het antwoord klip en klaar: Voetballer! En als dat niet lukte, dan een meester, maar sowieso papa. Dat leek me geweldig. Een eigen kind! Van bonuspapa had in mijn jeugd niemand ooit gehoord. Je had een mama en een papa. Klaar. Een jongetje uit mijn klas had twee papa’s. “Tweede leg”, zei mijn moeder dan met een schuine mond. Daar snapte ik natuurlijk weer niks van.
Op mijn zesentwintigste werd ik vader van mijn zoon Mees. Ik was en ben verliefd op hem. In alles vind ik hem een verrijking voor mijn leven. Ik wilde graag jong vader worden. Mijn eigen vader kreeg een hersenbloeding op mijn zestiende en was al jaren aan het kwakkelen met zijn gezondheid. Ik gunde hem een kleinzoon en wat was hij helemaal gek van Mees. Nog geen jaar later was alles anders. Ik werd verliefd op iemand anders en mijn droom als jonge vader kreeg een heel onverwachte wending. Ik kwam in een rollercoaster van emoties terecht. Ik voelde me aan de ene kant mislukt, had een enorm schuldgevoel tegenover mijn ex-vriendin en ik was tegelijkertijd ook stapelverliefd op mijn nieuwe vriendin en op Mees die allebei zo heerlijk slapend in mijn armen konden liggen tijdens een middagdutje. Mijn nieuwe vriendin had al ervaring met kindjes en daar kon ik als jonge vader wel het nodige van leren. De nodige ervaring is in dit geval best een understatement. Zij had precies drie keer meer ervaring als ik. In één beslissing ging ik van 0 naar 4 kinderen in een paar maanden tijd. Ineens had ik een baby, een peuter van 3, een kleuter van 6 en een meisje van 9.
Dat bracht de nodige aanpassingen met zich mee. Ik woonde in een klein flatje in Rotterdam-Zuid. We kochten de eerste dag twee stapelbedden bij de IKEA en een groot speelkleed. Dat lukte prima. (behalve het in elkaar zetten dan) Er kwam een omgangsregeling ( best omslachtig), een alimentatieregeling (heel duur) en een alle andere zaken regeling (noodzakelijk). Tot zover al het ‘goede’ nieuws. Vol goede moed begon ik aan dit nieuwe avontuur. Ik vind kinderen leuk. Niet voor niks geef ik al jaren les op een basisschool. Ik denk wat van kinderen te weten en ik houd van hun open- en eerlijkheid. Ik vind het oprecht mooi om jonge mensen iets mee te geven voor later. Maar er is een verschil met kinderen uit je klas en je eigen (bonus) kinderen. De eerste groep gaat om drie uur naar huis …
Toen het schooljaar weer begon kreeg ik toch steeds meer het besef: “Dit is niet even voor een zomervakantie”. Dit stopt niet. Nooit meer. Ik ben bonusvader van drie kinderen.
De eerste zomervakantie brak aan. Eindelijk. Een moment van opladen kon ik wel even goed gebruiken. Ik was moe. Even een momentje genieten van zon, zee, strand en een goed boek. Dacht ik. De zon kwam in Drenthe af en toe tussen de wolken door. De zee was een kleine sloot en wat plassen van de regen, het strand was de boerencamping (Hoi, Hoi) en de literatuur bestond uit Nijntje in de diergaarde. (De Rotterdamse versie, dat wel) Niet dat ik het niet naar mijn zin had. Ik was verliefd en als we ’s avonds geen geluid meer hoorden uit de grote tent dronken we samen lekkere biertjes en trokken we vroeg onze eigen rits van de tent dicht.
Toen het schooljaar weer begon kreeg ik toch steeds meer het besef: “Dit is niet even voor een zomervakantie”. Dit stopt niet. Nooit meer. Ik ben bonusvader van drie kinderen. Ik ben mede verantwoordelijk voor een gezin. Maar ook weer niet. Toch? Ik ben niet de baas. Ik ben niet hun vader. Ik heb geen moer te vertellen eigenlijk. Maar ik moet wel opvoeden. Ik stond er voor mijn gevoel af en toe maar bij als een pedaalemmer waar bijna nooit een voet op drukte.
Ik was er wel en ik werd gebruikt als het nodig was. Ik bracht de kinderen naar de sport, ik las voor. Ik stoeide en kietelde erop los en ik hielp met spreekbeurten. Tussendoor had ik ook mijn eigen leven. Mijn vrienden vroegen waarom ik na de wedstrijd meteen naar huis ging. Dat probeerde ik uit te leggen maar dat had geen nut. Ze snapten me toch niet. Nu ze zelf vader zijn krijg ik steeds vaker appjes. “Heb je tips? Hoe deed jij dat man, met 4? Ik vind met 1 al lastig”. Het respect sijpelt bijna door mijn telefoon heen.
Voor bonusvaders ziet de wereld er een beetje anders uit dan voor moeders. Vrouwen hebben een oerinstinct. Het zorgen voor de kinderen door vrouwen zit nog steeds verweven in onze maatschappij. Hoe veel papadagen er inmiddels ook zijn. Bonusmoeders, of stiefmoeders of liefmoeders gaan sneller in de zorgstand. Dat lijken ze meer gewend te zijn. Vaders voelen dat anders. Ze staan meer aan de zijlijn van hun eigen wedstrijd. Ik wilde heel graag laten zien dat ik van alle kinderen hield, dat ze voor mij gelijk waren. Ik wilde meedoen aan het spel. Dat lukte me maar mondjes maat. Ik wrong me in bochten om Mees naar school te brengen maar die andere drie zaten op een andere school, die bracht mama.
Soms was ik ook blij als er even geen kinderen waren en ik een biertje in de kroeg kon gaan drinken. Daar sneed ik het onderwerp wel eens aan. “Koos je toch zelf voor”, zei mijn moeder. “Take the pain man”, zeiden mijn vrienden. “Hoe laat ben je thuis”, vroeg mijn vriendin. “Wanneer betaal je de alimentatie?”, appte mijn ex. “Waarom ligt er nog nakijkwerk?”, vroeg de directeur. Ik had graag in die tijd een column gehad in Fabulous mama, dan had ik het allemaal van me af kunnen schrijven.
Langzaam maar zeker ging het beter. Ik groeide in mijn rol als bonusvader. Ik geef zetjes in hun rug als het nodig is. Ik houd me niet afzijdig maar meer langszijdig. Bij Mees stuurde en stuur ik meer zelf, bij de andere stuurde en stuur ik meer zoals die autootjes in de Efteling. Steeds beter ging het. De oudste is nu 21. Mees is 13. Ik geniet van ze, elke dag dat ze er zijn. En ook als ze er niet zijn.
Lees ook:Bonusmoeder Sanne:ik heb nu pas écht begrip voor wat een biologische moeder doormaakt
Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie.