Bonusmoeder Sara had niet gedacht dat zij de ex-partner zo goed zou kunnen begrijpen. Het was toen ze zelf de stap nam om haar leven om te gooien dat haar ogen open gingen en zij besefte wat het eigenlijk van een moeder vraagt om haar kind over te dragen aan een bonusmoeder. Sanne deelt met ons haar verhaal en inzichten, lees snel verder met het blog: Bonusmoeder Sara:ik heb nu pas écht begrip voor wat een biologische moeder doormaakt
Ik ben 29 jaar en woon in het zuiden van het land. Mijn rol als bonusmoeder was misschien anders dan die van andere bonusmoeders. De ex (Lisa) van mijn toenmalige man (Victor) en ik zijn uiteindelijk heel close geworden. Dit heeft wel een tijdje geduurd, want in het begin wilde Lisa niets van mij weten. Dat begreep ik niet goed. Waarom wilde ze niet weten wie er bij haar kind in huis was?
De eerste ontmoeting met “de ex
Uiteindelijk wilde Lisa mij toch graag ontmoeten, en bij de eerstvolgende overdracht heb ik haar verwelkomd in ons huis en een kort gesprek met haar gevoerd. In mijn hoofd spookten allerlei gedachten, zoals:
Is dit de vrouw waar mijn man ooit verliefd op was? Wat zag hij in haar? Vind ze me wel aardig? Zeg ik iets verkeerds? Ziet ze mij als een vervanging van haarzelf als moeder?
Ik wilde dat absoluut niet. Moest ik haar vragen waarom ze me eerst niet wilde zien? Het gesprek was heel kort en in mijn ogen gevoelloos. We gaven elkaar een hand en stelden ons aan elkaar voor. Haar dochter kwam naar me toe gehupst en gaf me een knuffel. “Oh jee,” dacht ik, “wil Lisa dit wel zien?” Lisa vertelde Victor kort hoe het met hun dochter ging en vertrok toen weer snel.
Ik begreep er niets van en besprak mijn gevoelens met Victor. Dit leidde tot onze eerste ruzie over Lisa. Ik voelde een bepaalde jaloezie opkomen en was bang dat hij ooit naar haar zou teruggaan. Dat was natuurlijk onzin, ze waren niet voor niets uit elkaar. Maar toch had ik nooit verwacht dat ik deze gedachten zou hebben.
Afzondering, ruzie en emotie
Na die ontmoeting besloot ik mezelf bij de overdrachten af te zonderen. Elke keer als Lisa kwam, ging ik naar boven. Ik verborg me in mijn eigen huis. Op een dag besefte ik dat dit niet oké was. Ik liet me letterlijk wegjagen. Vanaf dat moment besloot ik tijdens de overdrachten gewoon in de keuken bezig te zijn of op de bank te zitten. Lisa en Victor hadden vaak ruzie via de telefoon en in het echt, wat de overdrachten lang en ongemakkelijk maakte—soms duurden ze wel anderhalf uur. Ik gaf aan dat ik dit vervelend vond en dat dit niet gezond was. Elke discussie tussen hen was beladen met emotie.
Het werd beter, toch?
Na verloop van tijd begon Lisa meer tegen mij te praten tijdens de overdrachten. Ze kwam naast me op de bank zitten en zei tegen haar dochter dat ze mij een knuffel moest geven. We spraken over elkaars leven, en Victor kwam steeds meer op de achtergrond. De overdrachten werden eindelijk leuk, vooral voor mijn bonusdochter. Lisa begon mij berichten te sturen en te bellen als er iets was, en Victor vond dat prima. Ik ook. Als dit de sfeer goed hield voor iedereen, vond ik het oké. Maar toch vroeg ik me af of dit wel de juiste manier was, of ik niet meer afstand moest nemen. Deze gedachten kostten me veel energie, vooral omdat ik niemand in mijn omgeving had die in dezelfde situatie zat.
Liegen
Alles ging een tijd goed, totdat ik erachter kwam dat Victor stiekem bij Lisa thuis was geweest omdat mijn bonusdochter ziek was. Hij had dit voor mij verzwegen omdat hij bang was dat ik het niet leuk zou vinden. Dit voedde mijn onzekerheden en het vertrouwen in mijn man nam af. Op dat moment was ik zwanger van ons eerste kindje.
Tweede moeder
De band tussen mijn bonusdochter en mij was heel goed. Het voelde bijna alsof ze mijn eigen kind was, ook al was dat niet zo. We deden alles samen, en Lisa noemde mij zelfs een tweede moeder. Op Moederdag werd ik verrast met cadeautjes, maar ik heb aangegeven dat ik dat waardeer, maar dat ik geen moeder ben. We spraken af om een aparte “Bonusmoederdag” te vieren, op een andere dag. Dit voelde als de juiste keuze, zowel voor Lisa als voor mezelf.
“Ik snap nu waarom je ex bij je weg is!”
Tijdens mijn zwangerschap en na de geboorte van mijn zoon ontstond er veel spanning in huis. Er werd steeds vaker gelogen over kleine dingen, en Victor berichtte Lisa zelfs als eerste over de geboorte van onze zoon terwijl ik nog op de OK lag. Dit raakte me diep, en ik begreep niet waarom hij dat deed. “Je hebt nu mij een kind? Wat heeft je ex hier mee te maken?” De situatie thuis werd steeds moeilijker,het herstel duurde langer dan verwacht en slaap bleek zelfs bij de geboorte van een baby heilig voor Viktor waardoor ik over mijn eigen grenzen bleef gaan. Het voelde alsof ik er alleen voor stond. Uiteindelijk werd er zelfs geweld gebruikt tegen mij, nooit tegenover de kinderen. Er werd veel geschreeuwd waar de kinderen bij waren.
Victor zijn dochter kroop op die momenten altijd helemaal tegen mij aan. Op een dag zei ik tegen Victor: “Ik snap wel waarom Lisa bij je weg is gegaan!”
Hier werd natuurlijk niet leuk op gereageerd.
Ik begon na te denken: wat als dit ook bij Lisa is gebeurd? In de weken daarna kwam ik erachter dat het inderdaad zo was. Toen ik Lisa ernaar vroeg, bevestigde ze alles. Waarom wist ik dit niet eerder?
Ik stelde voor dat hij aan zichzelf moest werken. Dat wilde hij niet.
Toch wilde ik mijn relatie niet zomaar opgeven. Want ja, dat lieve meisje van inmiddels 5,5 jaar zou hier ook weer onder lijden. Ik was haar veilige haven, degene die dit gezin “stabiel” probeerde te houden. We waren zo close.
Ik dacht: ik zal haar missen, en zij mij ook. Dit kan toch niet zomaar eindigen?
De knoop doorgehakt
Tot die ene dag dat het écht niet meer ging. Ik heb de knoop doorgehakt en ben samen met mijn zoon vertrokken.
Deze keuze wil je niet maken, maar je eigen geluk moet altijd voorop staan. Dit wil ik ook meegeven aan alle bonusmoeders en moeders: je eigen welzijn is essentieel.
Voor mijn zoon wil ik de gelukkige moeder zijn die hem een stabiel leven biedt. Want dat was deze relatie niet… Lag het aan het samengestelde gezin? In mijn ogen, zeker niet!
Accepteer en ga door
Ik heb mijn ex-bonusdochter nog kunnen zeggen dat ik heel veel van haar hou en dat ik er altijd voor haar zal zijn als ze me nodig heeft.
Het contact met Lisa is verwaterd. Ze wilde niet tussen de scheiding van Victor en mij staan, wat ik begrijpelijk vond, maar het deed me veel pijn.
Ik realiseerde me dat ik mijn ex-bonusdochter waarschijnlijk nooit meer zal zien. Dat was moeilijk, maar ik heb mezelf toegesproken: “Accepteer dit en ga door. Hier heb je geen invloed op, dus blijf er niet mee zitten.” En dat is wat ik deed.
Nieuwe liefdes
We zijn inmiddels 1,5 jaar verder.
Ik ben weer gelukkig in de liefde en heb de liefste man ontmoet die er bestaat. Hij is ontzettend goed voor mijn zoontje, maar hij kent zijn plek en weet dat hij nooit zijn vader zal worden. We praten veel over alles en dat is en blijft erg belangrijk. Het contact tussen mijn vriend en mijn ex verloopt ook supergoed. Ze praten bij de overdrachten over van alles en nog wat, en het voelt fijn dat het zo soepel gaat.
Waarom gaat het bij mannen toch altijd zo makkelijk? Onvoorstelbaar, maar eigenlijk ben ik hier alleen maar blij mee.
De eerste ontmoeting met de nieuwe bonusmoeder
Victor kreeg ook een nieuwe vriendin, en ik herinner me nog hoe hij me belde om het te vertellen. Na twee maanden was het echter weer uit, want ze vond het te zwaar om met twee bonuskinderen en twee exen te dealen. Dat kon ik goed begrijpen. Ik was zelf bonusmoeder van één kind geweest, laat staan van twee kinderen en twee exen..
Toen Victor me later opnieuw belde, dit keer met een trillende stem, vertelde hij dat het toch weer aan was met Manon. Ik had een onderbuikgevoel, maar zei dat als ze goed is voor mijn zoon, ik het prima vond.
De eerste ontmoeting met Manon was pittig, vooral voor mij. Het idee dat een andere vrouw voor mijn zoon zou gaan zorgen, iemand die ik niet kende, vond ik moeilijk te verteren. En ja hoor. Daar kwamen de gedachten weer.. “Gaat ze mijn zoon claimen?” Zal ze haar plek kennen? Als ze maar niet denkt dat ze ooit zijn moeder gaat worden, ze gaat zich nergens mee bemoeien, hoop ik”. Ik kreeg weer even een terugblik naar mijn ontmoeting met Lisa. Lisa heeft ook zo gedacht en nu snap ik waarom ze zo kortaf tegen me was toen.
M’n zoon en ik liepen naar de deurbel.. Victor en Manon deden de deur open. Ik gaf haar een hand, “wow wat is ze anders dan ik dacht?” (Alleen maar goed toch). Ik dacht nog, “oké, niet te veel vragen en zeggen, gewoon de overdracht doen en weer weg”.
Toen ik mijn emoties niet meer kon bedwingen, zei ik letterlijk dat ik de moeder ben en dat zij dat nooit zou worden. Ik vertelde haar dat zij zich nergens mee moest bemoeien en dat Victor en ik de beslissingen over ons kind zouden nemen. Manon zei. Komt goed, ik laat jullie de overdracht doen. “Ja heel goed!!” zei ik.
Was dit goed? Nee, absoluut niet. Maar het was gezegd. Mijn ex vond dat ik mijn excuses moest aanbieden, maar ik antwoordde dat ik dat pas zou doen wanneer ik daar klaar voor was en niet omdat hij het wil. Na een tijdje vroeg ik Victor om Manon erbij te halen. Ik gaf haar een bonusmoeder kaartje met mijn excuses en de boodschap: “Vanaf nu ga ik het beter doen.” Daar wilde ik me ook aan houden.
Gevoelens bij de gezinsfoto
Toen ik voor het eerst een gezinsfoto zag met mijn zoon erop, brak ik in tranen uit. Manon hield mijn zoon vast en ik wist niet precies waarom ik zo emotioneel werd. Misschien kwam het door de realisatie dat mijn zoon nu twee huisjes en twee gezinnen had. Toch stuurde ik Victor een berichtje: “Wat een superleuke foto van jullie samen.”
Manons inmenging
De weken daarna merkte ik dat Victor steeds vragen stelde tijdens de overdrachten die niet van hem kwamen. Manon vond bijvoorbeeld dat onze zoon beter zou praten zonder speen, en ze had nog een hele lijst met verbeterpunten.
Ik stond met mijn mond vol tanden, maar ik had beloofd om het beter te doen, dus ik reageerde netjes. Wel heb ik gezegd dat ze hun ideeën bij hen thuis konden proberen, maar dat wij het zo zouden blijven doen zoals we deden. Mijn echte gevoel was: “Waar bemoeit ze zich mee?” Natuurlijk snap ik dat je dingen misschien liever anders ziet. Maar mijn zoon doet het super goed dus laat hem zijn ding doen. Ook dacht ik: Ik ben de moeder. Ik weet toch echt wel wat goed is voor m’n zoon?? “Toch?”
Mijn vriend en ik hebben hier veel over gepraat. En ik heb het ook uitgesproken naar mijn ex. Praten lucht op! En ik mis dan ook weleens iemand om mee te praten die de situatie begrijpt.
Het is uit
Bij de volgende overdracht vertelde Victor dat het uit was met Manon. Blijkbaar voor de vierde keer. Dat zag ik niet aankomen. Hoewel mijn onderbuikgevoel altijd al juist was geweest, besloot ik het los te laten. Dit was weer een situatie waar ik niets aan kon veranderen.
Stabiel
Nu, 2,5 jaar later, is er eindelijk rust. Mijn zoon is gelukkig, de overdrachten gaan goed, er is wederzijds respect tussen mijn vriend en mijn ex, en er zijn geen ruzies meer.
Soms hebben dingen gewoon tijd nodig, en het helpt als de juiste mensen meedoen. Ik weet zeker dat als Manon zich anders had opgesteld, het heel anders was gelopen.
Mijn vriend en ik verwachten dit jaar een kindje samen, en ons geluk kan niet op. We kunnen eindelijk zeggen dat ons leven stabiel is. Een gelukkige moeder is een gelukkig kind, en dat geldt ook voor de vaders.
Wat ik heb geleerd
Als bonusmoeder én moeder heb ik aan beide kanten van de situatie gestaan, en dit is wat ik heb geleerd:
- Ga de eerste ontmoeting met een nieuwe partner van je ex rustig en open in.
- Blijf jezelf en twijfel niet aan jezelf
- Ken je rol als bonusmoeder, dat maakt echt het verschil.
- Blijf met elkaar praten.
- Soms is het moeilijk, maar het komt altijd goed.
- Wees altijd respectvol naar elkaar.
- Laat je dag niet beïnvloeden door gebeurtenissen in het andere gezin.
- Soms hoef je niet meteen alles te zeggen wat je denkt; laat het eerst bezinken.
- Accepteer situaties waar je geen invloed op hebt.
- Zeg wat je vindt, op een normale manier, zonder altijd de lieve vrede te bewaren.
- Wees niet jaloers op de ex.
- Ken je grenzen en houd je eraan.
- Laat die ballen af en toe vallen; je hoeft niet alles altijd alleen te doen.
Lees ook: Het ouderschapsplan is een belangrijk document, maar het echte werk ligt in de dagelijkse praktijk
Volg jij mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie.