Van de week zaten we met z’n allen aan het avondeten. Martijn en mijn bonuszoon waren in gesprek over de komende week en over wanneer Dymar naar zijn oma zou gaan. Ik zag Charlie-Fay nadenken. Oma? Ineens komt Charlie-Fay naar mij toe en fluistert in mijn oor: ‘Mama, ik denk dat Dymar een andere oma heeft’. ‘Niet verder vertellen hoor’. Lees snel verder; Samengestelde familie; de familie die je er gratis bij krijgt.
Het ontroerde mij zo. De onschuld en tegelijkertijd de verwarring. Ze heeft de oma en opa van Dymar al meerdere keren gezien en we proberen haar met regelmaat uit te leggen hoe de verhoudingen liggen. Logisch dat zij het allemaal nog niet bij elkaar kan puzzelen.
We hebben haar verteld dat haar eigen beide oma’s en één opa niet meer in leven zijn. Hoewel wij hier niet vaak over praten, gaan we het onderwerp zeker niet uit de weg. Ze is ook naar haar oma’s vernoemd en heeft van beide een foto op haar kamer. Charlie-Fay heeft hier regelmatig vragen over. Ze laat ons dan ook weten dat ze het zo jammer vindt dat haar oma’s zijn overleden. En zo ineens gebeurt het, dat zelfs in een simpel gezinsmoment, het weer duidelijk wordt hoe we aan elkaar gelijmd zijn als samengesteld gezin.
‘Mama, ik denk dat Dymar een andere oma heeft’. ‘Niet verder vertellen hoor’.
De waarde van familie
Het fijne van het zijn van een gezin is dat je ergens bij hoort. Dat je weet; dit zijn mijn mensen. Ik merk dat Charlie-Fay aan het zoeken is naar de puzzelstukjes. En die puzzel is best van een gevorderd niveau, welke wij zelfs nog steeds proberen te leggen.
We vinden het belangrijk dat zij leert wie er allemaal om haar heen staan. Wie zijn er onderdeel van haar familie of de familie van haar broer. In de familie van mijn zijde is het duidelijk; ze weet wie haar ooms en tantes zijn en Martijn en Dymar zijn volledig opgenomen in de familie. Aan de kant van Martijn is het ingewikkelder. Het is verdrietig dat veel familie niet meer leeft. De relatie met zijn zus is helaas bekoeld. Ik heb het moeilijk gevonden om te ervaren dat ik niet geaccepteerd werd als de nieuwe partner. Het voelt alsof er een kant is gekozen. Maar ik vind het nog moeilijker om te zien dat er onderscheid wordt gemaakt tussen de drie kinderen. Dat hierdoor Charlie-Fay en Aiden een belangrijk onderdeel van hun familie en bloed niet leren kennen vind ik heel erg jammer. Zowel voor Martijn als voor de kinderen. Het staat het contact tussen elkaar als neefjes en nichtjes in de weg, wat niet zo had hoeven zijn.
Mijn partner en ik zijn échte familiemensen. We hechten waarde aan deze bloedband. We weten ook hoe fijn het is als er extra mensen zijn die van de kinderen kunnen of willen houden.
We zijn dankbaar dat Charlie-Fay een positieve relatie heeft kunnen opbouwen met de moeder van mijn bonuszoon en haar familie. We ervaren ook dat wanneer er onrust ontstaat dat deze relatie anders aanvoelt. De verwarring die ontstaat door onzichtbare grenzen van wat, wel en niet, bij elkaar hoort is onvermijdelijk. Hoe navigeer je, met elkaar, hier doorheen? Zonder “schade” aan te richten aan het vertrouwen wat de kinderen hierin op moeten bouwen? Hoe kunnen zij zich ‘veilig hechten’? Of is dat onmogelijk vanwege de grilligheid die conflicten in het co-ouderschap met zich meebrengen?
We navigeren ons er per keer doorheen, soms door meer afstand te houden om vervolgens weer af te tasten of we weer dichterbij kunnen komen. Door de tijd heen heb ik gemerkt dat elke grote verandering in onze levens de dynamiek in onze samengestelde familie verandert. Zo ook bij de komst van de twee nieuwe broertjes van Dymar.
Omgaan met de verschillen
Waar het opbouwen van een relatie tussen de samengestelde familie en Charlie-Fay als vanzelfsprekend werd ervaren. Want ze zijn broer en zus en we doen ons best om er een warme samengestelde familie van te maken. Is de realiteit anders bij onze zoon waar de conflicten al tijdens de zwangerschap ervoor zorgde dat er meer afstand ontstond met als gevolg dat onze zoon in zijn eerste jaren niet met dezelfde vanzelfsprekendheid in de samengestelde familie opgroeit. De verschillen die ontstaan vinden we lastig en het blijft ons puzzelen hoe we hiermee om moeten gaan. Waar doen we goed aan? Hoe doen we recht aan de gevoelens die in het verleden zijn gekwetst? Hoe onderhouden we de relaties tussen de kinderen met zoveel leeftijdsverschil en afstand?
Dat we blijven zoeken naar hoe we de relatie met onze samengestelde familie kunnen blijven cultiveren, is niet voor iedereen te begrijpen. We proberen te kiezen voor liefde maar zijn ook op onze hoede voor afwijzing.
Toch voel ik de betrokkenheid van de moeder van mijn bonuszoon in elk geval voor onze dochter. Ook wanneer het misschien allemaal niet zo vlot verloopt tussen de volwassenen. Het is een kunst, om de kinderen hier niet de dupe van te laten zijn. Soms krijg ik weleens de vraag, ‘Hoezo laat je de moeder van je bonuszoon een band opbouwen met jouw dochter?’ Dit is precies de vinger op de zere plek. Want is het niet zo dat zij ook heeft ‘leren’ verdragen dat ik een band met haar zoon kon opbouwen? Vanuit een ander perspectief weliswaar en nog veel lastiger om te doen. Daar heb ik dan ook respect voor en dat waardeer ik dan ook van haar. Het voelde voor mij dan ook heel hypocriet als ik het contact tussen de moeder van mijn bonuszoon en onze dochter in de weg zou zitten.
En ondanks dat ik ook niet alle antwoorden heb en tegelijkertijd worstel met mijn gevoelens hieromtrent, weet ik wel dat ik heel dankbaar en blij ben dat Charlie-Fay plezier kan vinden bij de moeder en de familie van haar broer. Ditzelfde wens ik ook voor Aiden en andersom voor het andere broertje van Dymar.
We puzzelen zo door met onze samengestelde familie; familie die we er gratis bij krijgen en wie weet kunnen de kinderen later zeggen dat ze naast ooms en tantes ook bonus ooms en tantes en een bonus opa en oma hebben waar ze fijne herinneringen mee kunnen maken.
Lees ook; De invloed van de schoonmoeder in je samengestelde gezin
Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie.