Als ik terugblik op het afgelopen jaar 2021 ben ik tot de vervelende conclusie gekomen dat ik eigenlijk teleurgesteld ben in de kracht van onze samengestelde gezin. Misschien had ik te hoge verwachtingen na acht jaar, dat kan natuurlijk. Er is een hoop veranderd in het leven van mijn bonuszoon en daarmee in dat van ons allemaal. Ik zie het zo. Het leven van een samengestelde familie kun je zien als een hangende mobiel. Je weet wel, zo één die boven baby’s wiegje hangt. Lees snel verder: Teleurgesteld in de kracht van ons samengestelde gezin
Als je aan één touwtje trekt wiebelt de hele mobiel. Dat is precies wat er gebeurd wanneer er veranderingen plaatsvinden in het leven van één van de ouders.
In ons geval hebben de communicatie over een verhuizing en verandering van relatie veel effect gehad op hoe wij als samengestelde familie nu met elkaar om gaan. Onze hele mobiel is gaan wiebelen, veroorzaakt door een verschil in visie over hoe je als ouders elkaar en kinderen betrekt in deze veranderingen. De kunst was hier respectvol mee om te gaan en elkaar hierin te horen. Helaas ging het daar mis.
In een nanoseconde gingen we van een redelijk stabiel samengestelde familie naar, voor mijn gevoel, een verlate “vechtscheiding”.
In een nanoseconde gingen we van een redelijk stabiel samengestelde familie naar, voor mijn gevoel, een verlate “vechtscheiding”. Iets wat ik persoonlijk niet zag aankomen. Alhoewel, ik wist wel dat veranderingen in een samengesteld gezin je weer een aantal stappen terug kon zetten. Alleen had ik niet verwacht dat dit ook bij ons zou gebeuren. Vanaf de zijlijn heb ik geprobeerd mijn partner te ondersteunen, adviseren, motiveren en te bedaren. Ik heb onrecht, boosheid en woede ervaren. Ik vroeg mijzelf af; Hoe kom ik van woede naar redelijkheid? Corrie Haverkort, heeft een gelijknamig, prachtig en raak boek hierover geschreven.
Wat is ervoor nodig om recht aan elkaar te doen? En wat maakt dat dit na acht jaar niet lijkt te lukken? In mijn beleving doe je recht aan elkaar door helder te communiceren. Door elkaar te blijven zien en te erkennen, ook wanneer je van mening verschilt. Door eerlijk naar jezelf te blijven kijken en je eigen aandeel in een situatie te zien. Als deze onderdelen wegvallen in de relatie die je met elkaar hebt dan beland je snel in verwijt, pijn en verdriet. Nu vind ik het perspectief vanuit de ander bekijken net zo belangrijk. Er zijn altijd twee kanten en bij een samengesteld gezin wel vier. Er kan alleen beweging voorwaarts plaatsvinden als dit van twee kanten komt.
De reden waarom ik teleurgesteld ben in mijzelf, is dat ik oprecht dacht dat we iets moois hadden opgebouwd. Het harde werken, het aanpassen en rekening met de ander houden, waren bedoeld voor een ‘groter’ doel; namelijk een betere relatie tussen beide ouders en met elkaar als samengestelde familie. Zodat mijn bonuszoon en dochter hier goed in kunnen opgroeien. Het doet mij pijn te ervaren hoe fragiel dit blijkt te zijn. Wellicht een gevoel wat we allemaal hebben.
Natuurlijk zijn er fijne momenten geweest en hebben we het vaak ‘goed’ gedaan. Daar ben ik heel blij om. Totdat er druk op de ketel kwam en de ketel begon te fluiten.
De les die ik hieruit haal is confronterend en eerlijk.
Zo blijkt dat een ‘gezonde relatie’ met je samengesteld familie een grotere kans van slagen heeft wanneer beide ouders hun ‘oude pijn’ aan willen kijken en hierover durven te communiceren. Iets wat super moeilijk en enorm spannend is, dat vooropgesteld.
Lukt dat niet dan kun je het zien als een doorn die in je arm zit waar niks anders dan een pleister overheen is gedaan. Het doet pijn als je het beweegt of erop duwt, maar je ziet het niet. Je kunt je anders gaan bewegen maar de pijn gaat niet weg. Trek je de doorn eruit dan heb je even pijn, maar daarna kan de wond helen.
Als bonusmama vind ik het pittig. Mijn gevoel zegt ervan weg te willen, maar hetgeen wat helpt is door in gesprek te blijven, hem te steunen en door voor mijzelf duidelijk te hebben in hoeverre ik betrokken kan en wil zijn. Daarnaast mag niet vergeten worden dat ik ook gevoelens hebt ervaren die een plek verdienen.
Onze situatie heeft ons laten zien hoe we er ‘echt’ voorstaan. Het houd in dat we moeten her-eiken. Een vraag voor de komende periode is; hoe willen we onze samengestelde familie vormgeven? Wat is hierin het belang van mijn bonuszoon en onze dochter? Gaan we investeren in het moeilijk gesprek, om te helen wat er te helen valt? Of kiezen we voor de pleister? Ik hoop zelf voor het eerste.
Lees ook:8 tips voor een gesprek met je partner over grenzen stellen in je samengestelde gezin
Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie.