Als we toch eens een handleiding konden vinden voor hoe je een samengesteld gezin begint. Dan zou dat ons allemaal een hoop wikken, wegen en stress besparen. Bonusmoeder L schrijft openhartig over haar obstakels die ze tegenkwam en de lessen die ze leerde tijdens dit proces. Lees verder: Van Buurvrouw naar Bonusmoeder: een verhaal over liefde en onverwachte ontmoetingen
Ik app hem. Hij appt mij. En na al dat geapp vraagt hij of ik langs wil komen. Ik ga twee deuren verder. Hij is tenslotte de buurman. Een buurman in hetzelfde schuitje. Bijna dan, want hij heeft twee kinderen.
We kletsen uren. We kletsen avonden en nachten. We spreken naar elkaar uit dat we het wel erg leuk hebben samen. Ik ben 28, hij is 38 en hij heeft twee kinderen. Is dit handig? Moeten we dit wel doen? Hoe zie ik de toekomst voor me? En hoe ziet hij zijn toekomst met zijn kinderen? Ondanks alle vragen besluiten we om elkaar verder te ontdekken. Alle onderwerpen komen aan bod, echt alles is bespreekbaar. We kunnen echt plezier met elkaar maken en merken dat we ons gelukkig voelen op de momenten dat we samen zijn.
We komen erachter dat we bij elkaar willen zijn. En dat doen we dan ook! Het eerste half jaar van onze relatie zijn we veel samen en weet niemand van mij of hem. Het voelt als ons geheim. Al is het bij de mensen om ons heen wel duidelijk dat er iets speelt wat ons weer écht gelukkig maakt.
De eerste ontmoeting
We realiseren ons dat het op een gegeven moment tijd is om de kinderen te leren kennen. Maar wanneer is dat moment? Staat er een tijd voor wanneer je de kinderen van je vriend gaat ontmoeten? Moet je eerst kennismaken met de moeder van de kinderen? Een hoop vragen waar we eigenlijk geen antwoord op weten en het moment van ontmoeten schuiven we dan ook steeds een beetje voor ons uit.
Tot het moment dat ik op straat word aangesproken door de moeder van mijn vriend. Ze heeft het een tijd in de gaten gehouden, geobserveerd en doorgevraagd. En zo trok ze haar conclusie: ik moet en zal de nieuwe vriendin van haar zoon zijn. En zoals moeders het wel vaker goed hebben, had ook zij gelijk. Ze trok mij mee naar binnen en voor ik het wist, stond ik in de woonkamer van mijn vriend en zaten mijn schoonfamilie én kinderen in de tuin. En zo was de trend gezet voor volledig onverwachte eerste ontmoetingen.
De eerste onverwachte ontmoeting ging zo snel dat ik er niet over kon nadenken.
Gelukkig pakte het goed uit. Mijn vriend reageerde uiteraard ook verrast dat ik daar opeens stond. Maar met een grote glimlach op zijn gezicht stelde hij mij voor aan zijn kinderen. Ook de kinderen waren onder de indruk. Ze zaten in de jacuzzi en de oudste, toen 6 jaar, bleef maar onder water duiken en mijn aandacht trekken als hij boven water kwam. We hadden de grootste lol. De jongste, toen 3 jaar, observeerde even en kwam toen ook los. De volgende morgen vroeg mijn vriend of ze koffie mochten komen drinken. De oudste wilde mijn katten zien en de jongste wilde haar knuffels laten zien. En zo gebeurde het dat we steeds vaker bij elkaar op bezoek kwamen en langere tijd met z’n vieren doorbrachten.
Een week later, op een zaterdagmiddag, zaten we in de tuin, vlak voor de overdracht van de kinderen, toen mijn vriend opeens vroeg of ik meeging om de kinderen naar hun moeder te brengen. Ik werd overvallen door deze vraag, maar besloot om toch mee te gaan. In het begin was het even aftasten. Wat zal ze van mij vinden? Wat vind ik van haar? Wat vind ik van de huidige situatie? Wat wordt er van mij verwacht? En wat juist niet?
Antwoorden op deze vragen kreeg ik door de tijd en de gesprekken met mijn vriend. Daarnaast heb ik mij de eerste maanden heel bescheiden opgesteld. Vanaf dat moment is er regelmatig contact met de ex. Al praat ik liever over de moeder van de kinderen.
De omgangsregeling
Op woensdagmiddag komt de moeder samen met de kinderen naar het huis van mijn vriend. Ze brengen daar de middag door, terwijl mijn vriend op zijn werk is. Zij zorgt voor het eten, er wordt met z’n vieren gegeten en bij het afruimen van de tafel gaat moeder weer weg. Een soepele overgang van moeder naar vader voor de kinderen.
Een paar keer eet ik op woensdag mee. Wat ik echter niet had verwacht, was dat ik mij het vijfde wiel aan de wagen zou voelen. Langzaam verschuift dat en is zij het vijfde wiel aan de wagen. We hebben met z’n vieren een tafelopstelling. En daar wordt, door de kinderen, op woensdag niet van afgeweken. Ik zit naast de oudste, tegenover mijn vriend waar de jongste naast zit. Er wordt een stoel bijgeschoven voor moeder. Moeder besluit na een paar keer dat zij niet meer mee-eet. Daarna regel ik het eten en gaat zij weg zodra ik er ben.
Ik kon geen enkele reden bedenken waarom zij met de kinderen in zijn huis moest doorbrengen.
De woensdagmiddagen in zijn huis gingen mij tegenstaan. Ik merkte dat ik zelfs lichamelijk erop ging reageren. Ik voelde me elke woensdag ziek, buikpijn, misselijk. Ik kon geen enkele reden bedenken waarom zij met de kinderen in zijn huis moest doorbrengen. Ik heb een grens getrokken en dit meerdere keren bespreekbaar gemaakt met mijn vriend. Hij had er eigenlijk niet zo’n last van, want hij was toch niet thuis. Toen ik aangaf dat ik anders niet meer op woensdagmiddag de kinderen alvast kon opvangen als zij eerder weg ging en hij nog op zijn werk zou zijn, was het duidelijk voor mijn vriend. Hij zag namelijk echt dat dit mij verdriet en pijn deed en dat was het laatste wat hij zou willen. Hij is het gesprek aangegaan met de moeder en vanaf dat moment zijn ze op woensdagmiddag niet meer daar. Hoe dit gesprek is gegaan, weet ik niet. Het enige wat hij mij heeft laten weten, is dat hij het heeft besproken en dat ze vanaf dat moment niet meer komen.
Van Buurvrouw naar Bonusmoeder: een verhaal over liefde en onverwachte ontmoetingen
Mijn eerste tip: is om signalen van je lichaam echt serieus te nemen en hierop actie te ondernemen.
Bij ons draait het om de kinderen en daar plannen we dan ook omheen. Bij moeder kwam het vaak genoeg voor dat de plannen tegelijkertijd waren met het moment dat de kinderen weer naar haar toe zouden gaan. En ze vroeg daarom ook steeds vaker of het iets later zou kunnen. De ene keer was het een half uur later, de andere keer wel twee uur later. En het toppunt was wel bijna vier uur later. Onze plannen werden gewijzigd omdat de kinderen later naar hun moeder zouden gaan. Op een gegeven moment wisten wij ook niet meer waar we aan toe waren. Zouden we deze zondag nog tijd samen hebben? Of zijn de kinderen er langer? En welk antwoord geven we aan de kinderen als ze vragen hoe laat mama komt?
Mijn tweede tip: is om concrete afspraken te maken als er een wijziging is bij het wisselmoment. Je schept hiermee duidelijkheid voor zowel de kinderen als voor jezelf.
We zaten in een fase dat de kinderen steeds eerder kwamen en langer bleven.
Mijn derde tip: is om soms nee te zeggen tegen moeder. Eigenlijk zeg je dan ja tegen jezelf en voor de kinderen. Je zorgt voor je eigen welzijn. Het welzijn van jezelf, als stel, maar ook het welzijn van de kinderen. Door nee te zeggen of een ander tijdstip af te spreken, gingen de kinderen op de afgesproken tijden weer naar hun moeder en brachten zij die belangrijke tijd met haar door.
De afgelopen jaren zien wij dat wij een ander gezin zijn dan het gezin van moeder. En ieder gezin heeft zo zijn eigen normen, waarden, prioriteiten, regels en afspraken.
Mijn vierde tip: is om de ander, de ex, de moeder/vader van de kinderen te accepteren en met respect te benaderen. De persoon kan je namelijk niet veranderen, maar kan wel een andere kijk op het leven hebben.
Door de grote verschillen kan het natuurlijk zo zijn dat je frustraties hebt tegenover de moeder van de kinderen.
Ik heb mij vanaf het begin van de relatie met mijn vriend voorgenomen om geen ruzie te maken met hem, door of vanwege de moeder van de kinderen. Dit is dan ook mijn vijfde tip.
Mijn vriend zal de moeder van zijn kinderen niet snel afvallen. En zij mag dan ook niet tussen mijn vriend en mij in komen te staan. Uiteraard mogen/moeten frustraties wel gedeeld worden met elkaar.
En dan kom ik gelijk aan bij mijn volgende zesde tip: deel je frustraties met iemand anders. Deel je gevoel, je heftige emoties, de grote frustraties en irritaties eerst met een goede vriendin, die het liefst ook de rol van bonusmoeder mag dragen. Zij snapt je als geen ander. Daarna kun je met de juiste woorden en mildere emoties het bespreekbaar maken met je partner en daarna de actie uitzetten om het samen of zelf of door je vriend te bespreken met de moeder van de kinderen.
En mijn zevende tip die ik je mee wil geven: de tijd verandert de dingen, langzaam maar stap voor stap. Dus heb geduld, heb lief, zeg nee, zeg ja, zorg voor balans, stel je grenzen en zorg voor je eigen welzijn!
Lees ook: Bonusmama Chantal vertelt: als ik alles van tevoren had geweten dan…
Volg mij op Instagram? Leuk als ik je daar zie.
Disclaimer: Dit blog is geschreven vanuit het perspectief van de bonusmoeder, die anoniem wenst te blijven. Van Single tot Bonusmama is een platform waarbij bonusmama’s een podium krijgen om hun verhaal, ervaring en tips te delen en waar respect voor alle leden in het samengestelde gezin voorop staat.