Je kent het vast wel. Het gaat je inmiddels goed af om afstand te houden, begrip te tonen voor de moeder van je bonuskind en om je partner de ruimte te geven die hij nodig heeft met de kinderen en zijn ex-partner. Maar dan raak je zwanger, en ineens voelt alles waar je zo hard voor hebt gewerkt anders. Je lichaam verandert, en daarmee je focus. Waar je eerder over van alles tegelijk kon nadenken, lijkt er nu minder ruimte te zijn. Je hoofd zit vol: met jezelf, je veranderende lichaam, jullie kindje en de bevalling die eraan komt. Je fantaseert over hoe het straks zal gaan met jullie gezinnetje—uhm, je samengestelde gezinnetje natuurlijk. En daar begint het eerste schuldgevoel…

Schuldgevoel en de zoektocht naar het doen van het ‘juiste’

Ik heb een fijne eerste zwangerschap en ik kon niet wachten op de geslachts-echo. Hoewel ik altijd zei dat het me niets uitmaakte, merkte ik dat ik hoopte op een meisje. Ons eerste kindje samen. Mijn partner had alles al een keer meegemaakt, en ik vond dat lastiger dan ik had verwacht. Wanneer het een meisje zou zijn, zou voor hem ook alles nieuw zijn, dacht ik. En heel eerlijk: er zou dan minder ruimte zijn voor vergelijkingen tussen de kinderen.

Mijn maag kneep al samen bij de gedachte dat mijn partner en zijn ex onze kinderen met elkaar zouden vergelijken. Ik had het nodig dat deze zwangerschap, dit speciale moment, écht van ons samen zou zijn. Ik had voor mijn gevoel al zoveel ingeleverd en mijn leven moeten delen.

Bij het nadenken over de bevalling dachten we ook na over de eerste ontmoeting tussen mijn bonuszoon en onze dochter. We wilden hem er zo snel mogelijk bij hebben, zodat we met z’n viertjes in onze babybubbel konden duiken. Maar hoe zou dat logistiek werken?

Zou hij bij zijn moeder of bij zijn oma zijn? En hoe zouden we de overdracht regelen? Ik heb hier nachten van wakker gelegen. Veel in mij schreeuwde: dit is óns moment, daar hoort zijn ex toch niet bij?

De geboorte: een kantelpunt in mijn kijk op onze samengestelde familie

Toen onze dochter via een thuisbevalling werd geboren, was mijn bonuszoon onderweg met zijn oma. Mijn partner haalde hem beneden op en zo doken we precies zoals ik had gehoopt onze babybubbel in. Diezelfde avond kwamen onze beste vrienden langs, en de dag erna keek ik er enorm naar uit om onze dochter voor te stellen aan onze familie.

Ondertussen gierden de gelukshormonen door mijn lijf. Vanuit de euforie van de geboorte zag ik alles anders. Ik voelde iets verschuiven.

Waarom deed ik zo moeilijk over het laten zien van onze dochter? Ik was zo trots en dankbaar.

Ter plekke besloot ik: weet je wat, als de moeder van mijn bonuszoon langs wil komen, dan kan dat. Zij heeft er tenslotte ook voor open gestaan dat ik in het leven van haar zoon kwam. Hoe moeilijk moet dat voor haar geweest zijn? Waarom zou ik dan nu moeilijk doen over haar aanwezigheid in het leven van onze dochter? We deelden nu beide en kind met dezelfde vader…

Zo kwam het dat de ex van mijn partner alsnog de dag na de geboorte op kraamvisite kwam. Het was goed, het was apart. Waar je als moeder trots bent op je kind en normaal gesproken als kersverse moeder bewonderend wordt toegesproken over je prestatie, was ik nu tijdens mijn kraambed de moeder van mijn bonuszoon aan het troosten. Het was ingewikkeld. Het was rouw en tegelijkertijd ook mooi. Het was het begin van een nieuwe dynamiek in ons samengestelde gezin.

Mijn gevoelens en onzekerheden als bonusmoeder en moeder

Op het moment dat mijn bonuszoon een zusje kreeg, veranderde er iets in mijn gevoel over ons samengestelde gezin. Zij horen nu bij elkaar. Ze delen een deel van hetzelfde bloed. We zijn allemaal op een bijzondere manier verbonden. Maar hoe bewaak/bescherm je die verbinding binnen een co-ouderschap? En hoe leg je de positie van zijn moeder uit in zijn en ons leven? We zagen elkaar elke week vanwege de overdracht. Hoe leggen we dit later uit aan onze dochter? Hoe splits je deze levens? Of is dat misschien niet nodig?

We hebben ervoor gekozen om er flexibel mee om te gaan en alles te benoemen zoals het is. We doen ons best om onze kinderen te helpen begrijpen hoe ons samengestelde gezin werkt, passend bij hun leeftijd.

Onze dochter weet niet beter dan dat de moeder van mijn bonuszoon in haar leven is en dat we een soort (soms wispelturige)familie zijn.Voor haar voelt het als de normaalste zaak van de wereld. Terwijl het voor mij zo dubbel kan voelen.

Gedachten en onzekerheden die mij door de tijd in de weg zaten waren:

• Ik was bang dat mijn dochter de moeder van mijn bonuszoon leuker vindt dan mij.
• Ik weet niet goed wanneer we afstand moeten houden of dichtbij moeten komen
• Doe ik mijn bonuszoon niet tekort nu ik moeder ben? Hoe verdelen we alles eerlijk?
• Ik dacht soms: wat als ik er niet meer ben? Zou zij dan mijn rol overnemen en meer in het leven zijn van mijn kinderen en partner?
• Ik voel mij schuldig als ik het ook fijn vind om met “onze” kinderen te zijn.
• Ik vroeg mij af of mijn partner en zijn ex, wanneer ze samen zijn met onze dochter en hun zoon, ooit dachten: hoe zou het geweest zijn als wij nog samen waren?

Laten we vooral even stilstaan bij het feit dat al deze gevoelens en gedachten zo ontzettend menselijk zijn. We willen allemaal belangrijk zijn, gezien en erkend worden. Met deze gedachten en triggers ben ik zelf aan de slag gegaan om te ontdekken waar dat in zat. En ondertussen blijft het een zoektocht: wat werkt voor mij, ons samengestelde gezin, en wat niet?

Het ouderschap heeft mijn respect voor gescheiden ouders vergroot

Wat ik wel weet, is dat het ouderschap mij een diepere emotionele laag heeft laten ervaren in hoe moeilijk het is voor mijn partner en zijn ex (en voor alle ouders in scheiding) om hun kind te moeten missen door de omgangsregeling.

Ik heb diep respect voor alle moeders (en vaders) die hun kinderen moeten delen met hun ex-partners en hun nieuwe partners en die dit op de best mogelijke manier proberen te doen. Er is geen opleiding of natuurwet die je leert hoe dit moet. Het is rauw, het is rouw. Het is verdragen, missen en opnieuw opbouwen. Dat verdient erkenning.

Leren leven met verandering: hoe ons samengestelde gezin steeds opnieuw zijn weg vind

De afgelopen jaren hebben we veel transformaties meegemaakt in ons samengestelde gezin. De moeder van mijn bonuszoon kreeg een nieuwe relatie, onze omgangsregeling veranderde van 50/50 naar één weekend in de twee weken, en er kwam gezinsuitbreiding aan beide kanten. Toen onze zoon werd geboren en de moeder van mijn bonuszoon ook een zoon kreeg, gingen we op een totaal andere manier met die verandering om dan bij onze dochter. Er was spanning, miscommunicatie en veel emotie.

Het samengestelde gezin blijft een zee met hoge golven, maar soms is het water kalm en helder. Inmiddels hebben we ons weer door de woelige periodes heen genavigeerd, en nu ik dit schrijf, varen we in rustiger water.

Waarom we blijven proberen
Wat voor mij en mijn partner, nu we samen ouders zijn, vooral belangrijk is binnen ons samengestelde gezin? Dat alle kinderen elkaar kennen en een band opbouwen. Zij zijn tenslotte met elkaar verbonden door middel van mijn bonuszoon.

Op het moment dat wij als volwassenen wegvallen, blijven zij met elkaar over. Als broers en zus. Als familie.

Hun relatie, hoeveel leeftijdsverschil er ook tussen zit, is het waard om ons best voor te doen. Dit is één van de redenen waarom we na iedere moeilijke periode toch weer opstaan en opnieuw proberen samen te werken. Niet perfect—want dat zijn we niet. Maar wel met de beste intenties en de wil om te blijven leren.

Ik denk dan maar weer: wat is het toch fijn dat er zoveel mensen zijn die oprecht van al onze kinderen houden.

Want uiteindelijk draait het daarom. Elk kind verdient zoveel mogelijk liefde, en hoe mooi is het als we die liefde samen, vanuit acceptatie, kunnen delen?

𝘞𝘪𝘭 𝘫𝘪𝘫 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘸𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘰𝘧 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦𝘶𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘰𝘯𝘵𝘷𝘢𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘫 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘳𝘰𝘭 𝘢𝘭𝘴 𝘣𝘰𝘯𝘶𝘴𝘮𝘰𝘦𝘥𝘦𝘳 𝘰𝘧 𝘩𝘦𝘵 𝘷𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘫𝘶𝘭𝘭𝘪𝘦 𝘴𝘢𝘮𝘦𝘯𝘨𝘦𝘴𝘵𝘦𝘭𝘥𝘦 𝘨𝘦𝘻𝘪𝘯? 𝘐𝘬 𝘩𝘦𝘭𝘱 𝘫𝘦 𝘨𝘳𝘢𝘢𝘨

Lees ook: Hoera bonusmama je bent zwanger! Dit was onze zwangerschapsaankondiging in ons samengestelde gezin?

Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie!

The post Hoe het moederschap mijn blik op ons samengestelde gezin veranderde appeared first on van Single tot Bonusmama.

Nu hield ik mij niet altijd aan de afspraken van mijn ouders en deed ik stiekem onderweg naar school een beetje make-up op. De ene zus ging voor ingetogen, de ander voor de meer extreme look, en mijn andere zus en ik wisselden het lekker af. Uiteraard was mijn make-up en kledingstijl geïnspireerd op mijn zussen, want dat is hoe je dat als jongste van het stel nu eenmaal doet. Ik heb altijd heerlijk gevonden om te tutten. Met make-up, mijn nagels en kleding kan ik mijzelf uitdrukken, een vorm van autonomie vinden. Voornamelijk vroeger ontleende ik er een vorm van zelfvertrouwen aan.

‘Hoe kan ik haar leren dat ze mooi genoeg is van zichzelf, als ik mij altijd ‘mooier’ maak met make-up?’

Er zijn weinig momenten dat ik zonder make-up de deur uitloop. Sterker nog, ik voel mij er helemaal niet zo comfortabel bij. Toen ik een dochter kreeg, werd dit een belangrijk onderwerp voor mij. Wat geef ik mijn dochter mee wanneer zij haar moeder altijd met make-up de deur uit ziet lopen? Hoe kan ik haar leren dat ze mooi genoeg is van zichzelf, als ik mij altijd ‘mooier’ maak met make-up? Het laat mij beseffen dat er nog wat werk aan de winkel is, daar waar het gaat over mijn zelfbeeld. Steeds vaker laat ik mijzelf daarom zien zonder make-up, bijvoorbeeld wanneer ik boodschappen ga doen of via foto’s die ik plaats op sociale media. Ik heb mijn onzekerheden over ‘naakt te verschijnen’ laten varen. Ik ben ook goed genoeg zonder make-up, goed genoeg met mijn ‘echte gezicht’.

Maar waarom is dat eigenlijk een keuze? Waarom moet ik voor het één of het ander kiezen? Wat ik wil uitstralen is dat beide keuzes goed zijn. Het gaat met name om mijn zelfbeeld, dat ik mijzelf goed genoeg mag vinden mét en zonder make-up, dat ik mij comfortabel en gelukkig voel. Want eerlijk is eerlijk, wanneer ik een belangrijk gesprek heb of wanneer ik mij niet zo fit voel, helpt het enorm wanneer ik mij mooi aankleed en mijn make-up on-point is. Het geeft mij een boost.

Jaren geleden was er niet voor niets zoveel aandacht voor ‘the Power of Make-up’. Het gaat om zoveel meer dan je verschuilen voor onzekerheden. Je kunt zoveel gevoelens kwijt in het jezelf mooi opmaken en mooi aankleden. Het is een vorm van zelfliefde. Jezelf het waard vinden om voor te zorgen. Jezelf laten zien in alle mooie kleuren die je bezit.

In een samenleving waar nog regelmatig gezegd wordt: ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’, blijft het een uitdaging om los te breken en echt jezelf te mogen zijn.

‘Wat zou jou kunnen helpen om je dapper, sterk en fijn te voelen? Denk daar maar over na.’

Onlangs was er een situatie waarbij Charlie-Fay iets moest doen wat ze heel eng vond en waar ze erg tegenop zag. Toch moest het gebeuren. In plaats van haar plompverloren het te laten ondergaan, heb ik haar gevraagd: wat zou jou kunnen helpen om je dapper, sterk en fijn te laten voelen? Denk daar eventjes over na. Ze kwam terug met het antwoord. ‘Mama, mag ik mijn prinsessenjurk aan met glitter-hakken’? ‘En mag ik misschien ook de roze beer mee’? Ja, zeker lieverd. Hoe zou je, je haar willen hebben? ‘Graag in één staart.’ Als jij je daar goed bij voelt, doen we dat.

Sinds een tijdje heeft zij ook de halfedelstenen op de tafel ontdekt en vraagt mij regelmatig naar de werking ervan. Ik heb haar gevraagd of ze het fijn zou vinden om een steen mee te nemen. ‘Ja!’ De gele of de roze? ‘Een roze natuurlijk mama’. De rozenkwarts ging mee in haar eigen tasje. In vol ornaat, met een dosis zelfvertrouwen en met een goed zelfbeeld ging zij op pad, om hetgeen te doen wat ze spannend en eng vond. Zonder mokken, zonder tegenstribbelen. Zij had deze situatie onder controle.

Ik ben blij dat ik haar kan bijbrengen dat haar gevoelens er mogen zijn. We hebben besproken dat het eng is en dat, dat mag. We hebben gezocht naar manieren hoe zij ondanks het enge gevoel zich toch goed kan voelen en de kracht kan vinden om het aan te gaan. Dat door jezelf mooi te maken je, je ook sterker kunt voelen. Haar glitter-hakken lieten haar dapper voelen, haar beer gaf haar kracht en de complimentjes die zij kreeg gaven haar zelfvertrouwen. En toch heeft ze alles nog steeds zelf gedaan! Dat is waar ik haar voor geprezen heb. “Jij hebt dit zelf voor elkaar gekregen en je mag trots zijn op jezelf!”

De boodschap die ik mee wil geven aan mijn (bonus)kinderen is; creëer de beste omstandigheden voor jezelf om uitdagingen aan te gaan. Doe dat bijvoorbeeld met kleding, make-up, tof haar of je favoriete halfedelsteen. Vind datgene waar jij je kracht uithaalt, wees zoveel mogelijk lief voor jezelf en ga het aan. Want uitdagingen komen we ons hele leven tegen en het zijn de succes ervaringen die JIJ zelf hebt gecreëerd waar je uiteindelijk het meeste aan hebt.

OPBOUWEN VAN ZELFVERTROUWEN EN ZELFLIEFDE IN JE SAMENGESTELDE GEZIN: 5 TIPS 

1. Omarm je eigen schoonheid:

Leer om jezelf te waarderen, zowel met als zonder make-up. Laat zien dat zelfliefde en zelfvertrouwen niet afhangen van uiterlijk vertoon.

2. Kinderen doen wat je doet, niet wat je zegt.

Als (bonus)ouder ben je een rolmodel. Realiseer je dat jouw gedrag invloed heeft op de zelfperceptie van je kinderen. Door zelfverzekerd en liefdevol in het leven te staan, geef je hen een positief voorbeeld.

3. Stimuleer zelfexpressie:

Moedig je kinderen aan om hun eigen stijl en persoonlijkheid te ontwikkelen. Laat ze experimenteren met kleding, haarstijlen en andere vormen van zelfexpressie.

4. Bespreek gevoelens openlijk:

Leer je kinderen omgaan met emoties en moedig ze aan om hun angsten en onzekerheden te uiten. Geef hen de ruimte om zichzelf te zijn en bied steun waar nodig.

5. Focus op innerlijke kracht:

Help je kinderen om hun innerlijke kracht te ontdekken en te gebruiken om uitdagingen aan te gaan. Moedig hen aan om te geloven in zichzelf en hun capaciteiten, ongeacht de omstandigheden
Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie.

Lees ook; Met deze 5 tips zorgt Bonusmama Annemarie voor meer balans

The post Opbouwen van zelfvertrouwen en zelfliefde in je samengestelde gezin: 5 tips appeared first on van Single tot Bonusmama.

We hadden een plan voor als de weeën in de nacht zouden beginnen, maar nu was het in de vroege ochtend op een schooldag. Dymar was bij zijn moeder, dus dat kwam goed uit. Na overleg met de verloskundige besluiten we dat Martijn Charlie-Fay gewoon zelf naar school zal brengen. En zo starten we de ochtend. Tussen de weeën door maken we Charlie-Fay klaar voor de dag. Ik doe haar haar, leg haar kleren klaar. Een mooie blauwe prinsessenjurk met hakjes. Natuurlijk, meis, waarom ook niet? Het is tenslotte een speciale dag. De weeën zijn sterk en ik merk dat praten mij te veel afleidt om ze goed op te vangen. Inmiddels is het 8.00 uur.

“Terwijl ik een wee voel opkomen, vraag ik haar om op de weeënknop te drukken.”

In de vluchttas voor Charlie-Fay zat een klein cadeautje verstopt. Dit was het perfecte moment om hem nu zelf aan haar te geven. Terwijl ik een wee voel opkomen, vraag ik haar om op de weeënknop te drukken. Ondertussen maakt zij het cadeautje open, een knuffeltje zodat ze niet alleen zou zijn. Ik zie in haar blik dat ze het spannend vindt om naar school te gaan, en ik snap het wel. Mama heeft pijn en er komt vandaag een broertje. Op haar hand teken ik een hartje en we laten haar een hartje op onze hand tekenen. Als je in de klas zit en je zorgen maakt, dan kun je naar het hartje kijken of er een kus op geven. Dan weten wij dat je aan ons denkt en zijn wij bij jou in gedachten. Het is tijd om te vertrekken en Martijn brengt haar weg. Zo, dat hebben we geregeld!

Oef, en daar is weer een wee. Ik ben alleen thuis, en elke 3 minuten volgen de weeën elkaar op. Het voelt goed om even alleen te zijn en mij volledig te kunnen focussen op mijn lichaam. Het was toch wel pittig om de aandacht te moeten verdelen. Maar terwijl de tijd vordert begin ik onrustig te worden, het voelt als een eeuwigheid voordat Martijn weer thuis is. Om 8.45 uur loopt hij binnen. ‘Schat, het is tijd om het bad op te zetten,’ zeg ik. Ik lees de spanning op zijn gezicht. Het gaat vandaag gewoon echt gebeuren. Hij baalt dat hij met het bad bezig moet zijn in de woonkamer, terwijl hij mij wil steunen bij het opvangen van de weeën in onze slaapkamer. Op dat moment gaat de deurbel, de verloskundige is er. Gelukkig! De taken kunnen verdeeld worden en nu kunnen we volledig samen in de bevallingsbubbel duiken.

In bad bevallen

Met de Amsterdamse waterdruk loopt het bevallingsbad langzaam vol. Inmiddels heb ik 7 centimeter ontsluiting en begint het nu echt zwaarder te worden om ze op te vangen. Het is 10.00 uur en ik stap voorzichtig in bad. Wat een goed idee was dit! Ik vind mijn houding en verander deze ook niet meer gedurende de rest van de bevalling. De warmte haalt net de scherpe randen er vanaf. De ontsluitingsweeën maken plaats voor persweeën. Holy shit, ik was even vergeten hoeveel zeer dit doet. Ik hoor het mijzelf met een zielige stem ook nog zeggen, ‘dit doet best wel pijn.’

‘Nee nee, je moet naar beneden kleine man!’ De bevalling verloopt vlot.

‘Nog even volhouden, je bent er bijna’. Martijn is lief en ik voel mij zo door hem gesteund. Hij heeft al het vertrouwen dat ik dit kan!’ Inmiddels is het 10.30 uur. Zo vroeg nog, denk ik. Dat is lekker. Ho, de focus moet weer snel terug, want daar komt weer een perswee. Ik voel elke beweging van de baby, zo ook dat hij na de perswee weer terug omhooggaat. Nee nee, je moet naar beneden kleine man! Ik ben op dat moment mijn ademhaling even kwijt. Hoe moest het ook alweer? Ik moet snel mijn flow weer zien terug te krijgen, want dit gaat niet goed. Oerkreten volgen. Alhoewel het even bevredigend voelt, ik weet ook dat daar mijn energie niet naartoe moet. De verloskundige merkt mijn onrust op en helpt mij door een simpele aanmoediging op weg. Ja, dit had ik nodig, ik heb mijn ademhaling weer terug en ben weer in control. Ongelooflijk, waarom moeten vrouwen dit doorstaan!?

De verloskundige geeft aan dat de baby de knik probeert te maken. En zodra ze dat zegt, weet ik weer wat ik moet doen. Zoals ik gezien had op een handig filmpje, draai ik mijn knieën naar binnen en maak ik ruimte voor hem om de knik te maken. Als een knikker voel ik hem zakken en met controle en kracht duw ik hem naar beneden. En daar is de beroemde ‘ring of fire’! Oh my god! Waarom moet dit zoveel zeer doen! Maar ik heb geen tijd om na te denken, ik moet nú doorzetten. En daar gaat de laatste zet, met al mijn (wils)kracht duw ik hem eruit.

‘Je kunt hem gewoon laten gaan en hemzelf pakken’, zegt de verloskundige. Ik draai mij om en zie hem voor het eerst. Onder water, als in een vertraagd beeld. Daar is ons mannetje. Wat een ongeloof. Mijn instinct gaat aan zodra hij zijn oogjes onder water opent, hij moet nú boven water. Samen met Martijn en met begeleiding van de verloskundige halen we hem naar boven. Om 11:04 haalt hij zijn eerste ademteug. De pijn ebt weg en als magie is daar onze zoon Aiden Jaxx! ‘Hi lieverd, Ik ben jouw mama’! Hij huilt rustig en is direct tevreden in onze armen. Onze kleine baby Boeddha.

Wat is hij mooi! We komen samen bij in het bad, ons golden hour. We kiezen voor een halve lotusgeboorte. Eenmaal uit bad volgt de placenta en we wachten tot de navelstreng helemaal is uitgeklopt zodat Martijn de navelstreng kan doorknippen. Wat ben ik blij met de hands-off methode van de verloskundige. Ze heeft het mij helemaal zelf laten doen, in alle vertrouwen. Met nog een hele middag voor ons kunnen we rustig aan doen, genieten van elkaar en alles over ons heen laten komen. Gelukkig hebben we de liefste kraamhulp die ons helemaal in de watten legt.

Aiden is zo kalm en heeft perfecte scores. Jeetje, wat is deze thuisbevalling fijn geweest.

De eerste ontmoeting

De hele middag verloopt zen. We zijn zo dankbaar en ik zit vol adrenaline. Charlie-Fay gaat van school gelijk naar de BSO zodat we nog even wat tijd hebben. We hadden afgesproken dat Dymar en Charlie-Fay gelijktijdig hun broertje zouden zien. Het liefst zo snel mogelijk. We wachten totdat hij ook uit school is en naar ons toegebracht wordt door zijn moeder. Net als toen met Charlie-Fay haar geboorte kwam hij gelijk naar ons toe.

“Ik probeer het gevoel lost te laten, plannen wijzigingen en zeker in een samengesteld gezin.”

De tijd verstrijkt en we krijgen bericht, Dymar komt pas laat want er komt een andere afspraak tussendoor! Dit bericht voelt als een domper, het steekt! Naast dat we niet samen kunnen zijn op dit fijne moment, hebben we Charlie-Fay ook voor niks laten wachten. Martijn gaat direct naar haar toe. Ik probeer het gevoel los te laten, plannen wijzigingen en zeker in een samengesteld gezin. Gespannen wacht ik op ons kleine meisje. Hoe zou ze reageren? Zou ze het wel leuk vinden?

De voordeur gaat open, voorzichtig en met een gespannen lach loopt ze de slaapkamer in. Mmm, ze is niet super enthousiast, sterker nog, ze blijft op veilige afstand op het bed zitten. De kat uit de boom kijkend. Dit was niet wat ik ervan verwacht had. Haar ogen zijn groot en ze kijkt verlegen naar het blote baby’tje wat in zijn warme wollen dekentje in mijn armen ligt. Zodra haar vader haar broertje overneemt komt ze mij knuffelen. Gelukkig!

We hebben gewacht om Aiden aan te kleden zodat we dat samen kunnen doen. Het was alweer zo lang geleden en dat was te merken. Mama, was erg klungelig. We konden er fijn samen om lachen. Vanaf de zijkant kijkt Charlie-Fay mee, ze geeft mij zijn kleertjes aan. Hij kijkt naar haar en terwijl zij een momentje delen, zie ik ineens de handen van Charlie-Fay omhoogkomen, in een snelle beweging zwaait ze naar haar broertje. Haar eerste begroeting. Dag klein broertje. Ik heb al het vertrouwen, dit gaat goed komen.

“‘Wat is hij schattig’ zegt hij. Ik smelt.”

Een paar uur later komt Dymar thuis. We moeten even acclimatiseren en met elkaar verbinden. Ik merk dat er ongemak heerst, we hebben een belangrijk gezamenlijk moment met elkaar gemist. Het voelt nu meer als een samengesteld gezin als ooit tevoren. De dynamieken zijn veranderd met de komst van Aiden.

Aiden ligt in zijn nestje in de box, hier ontmoet Dymar hem voor het eerst. Net zoals bij Charlie-Fay hangt hij over zijn broertje heen, hij kijkt vertederd. Hij is nu groter en bewuster van dit moment. ‘Wat is hij schattig’ zegt hij. Ik smelt. Wat is het toch een lieve grote jongen! Charlie-Fay is ook blij dat haar grote broer er is. Ze vertelt honderduit. De aandacht die haar nieuwe broertje krijgt is voor haar wennen.  Ook voor Dymar is het zoeken om zijn aandacht te verdelen. We moeten allemaal zoeken naar een nieuwe balans.

Maar gelukkig zijn we nu allemaal thuis, we zijn compleet, wat een rijkdom. Ons samengestelde gezin van vijf.

5 tips voor zwangere bonusmoeders:

1. Betrek de bonuskinderen bij de voorbereidingen en de komst van de baby: Laat ze bijvoorbeeld helpen bij het inrichten van de babykamer, het kiezen van babykleertjes of het maken van knutselprojecten voor als de baby er is. Geef de bonuskinderen de mogelijkheid om betrokken te zijn bij dagelijkse zorgtaken voor de baby. Dit kan variëren van het assisteren bij het verschonen van luiers tot het helpen bij het voorlezen van een verhaaltje. Het geeft hen een gevoel van verantwoordelijkheid en verbondenheid met de nieuwe gezinsdynamiek. Bespreek goed met je partner welke rol je ziet voor de bonuskinderen.
2. Bespreek duidelijk de verwachtingen rondom de bevalling en de betrokkenheid van de ex-partner: Ook hier is het belangrijk goed samen met je partner te bespreken wat je/jullie wensen zijn wanneer de baby geboren is. Dit kan onder meer gaan over bezoekregelingen in het ziekenhuis, betrokkenheid bij de eerste ontmoeting tussen de bonuskinderen en de baby, en de rol van de ex-partner in het bijvoorbeeld extra opvangen van je bonuskinderen in de eerste dagen na de geboorte.Willen jullie de bonuskinderen betrekken bij de bevalling? Heb je specifieke wensen voor de eerste ontmoeting? Hoe verzorgen jullie een soepele overgang voor de bonuskinderen in alle hectiek? Neem dit mee in je bevalplan en communiceer dit zo goed mogelijk naar alle betrokken.
3. Stel realistische verwachtingen: Hoewel jij zelf vol adrealine waarschijnlijk op je roze of blauwe wolk zit wil ik je deze tip toch meegeven. Wees realistisch over hoe de bonuskinderen kunnen reageren op de komst van de baby. Het kan een mix van emoties oproepen, waaronder opwinding, verwarring of zelfs jaloezie. Bereid je voor op verschillende reacties en wees geduldig en begripvol als ze tijd nodig hebben om aan de nieuwe situatie te wennen.
4. Plan quality time voor het hele gezin: Ondanks de drukte van de zorg voor jullie pasgeboren baby, is het belangrijk om quality time te plannen voor het hele samengestelde gezin. Plan een gezellig filmavondje met elkaar of doe een spelletjesavond. Het helpt om de banden te versterken en positieve herinneringen te creëren.
5. Bedenk samen een nazorg plan: de periode na je bevalling kan best overweldigend zijn. Je emoties gaan alle kanten op wat ervoor kan zorgen dat alles wat je van te voren had bedacht, nu ineens heel anders voelt. Blijf goed met je partner in verbinding, bespreek je gevoelens en kijk samen wat er nodig is. Vraag zo nodig hulp aan je omgeving of aan de ex-partner als het gaat om extra opvang van de bonuskinderen.

Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie!

Lees ook: Hoera bonusmama je bent zwanger! Dit was onze zwangerschapsaankondiging in ons samengestelde gezin?

The post Mijn bevallingsverhaal en 5 tips voor zwangere bonusmoeders appeared first on van Single tot Bonusmama.

Mijn partner was heel duidelijk: “Jij wordt de moeder van ons kindje”.

We woonden net samen en we waren klaar voor de volgende stap. Aangezien ik al heel wat jaar aan de pil was, besloot ik gelijk te stoppen. Wij stonden verbaasd te kijken dat we binnen twee maanden zwanger waren. Op de verjaardag van mijn partner, in december, kwam ik erachter. Wauw: wat voelde wij ons gezegend en wat waren wij blij en dankbaar. Maar jeetje, naast alle blijdschap kwamen toch ook de zorgen. Hoe zou zijn zoon op de zwangerschap reageren? Hoe vertellen we het zijn ex-partner? Wat zou het worden: een jongen of een meisje? Hoe zal mijn zwangerschap verlopen? Hoe verhoud ik mij tot mijn partner die alles al een keer heeft meegemaakt? En hoe betrekken we zijn zoon in deze bubbel? Een lijst van oneindig veel vragen.

 ‘De stervormige doos was ter nagedachtenis aan mijn moeder die helaas niet meer bij ons is’.

We hebben ervoor gekozen om de zwangerschap tijdens de kerst bekend te maken aan directe familie en vrienden. Ik was net 6 weken zwanger en nog lang niet in de “safety zone”. De kinderen (bonuszoon en neefjes en nichtjes) wisten daarom ook nog van niks. De periode was te bijzonder om het mooie nieuws, waar wij zo gelukkig mee waren, niet te delen.

We maakte een leuke foto van onze aankondiging en deden dit in een stervormige doos, samen met een klein flesje champagne, (tja, als je zelf niet mag is het toch fijn om andere wel te zien genieten) Iedereen mocht het tegelijk open maken. Een speciaal moment aangezien ik thuis de enige was zonder ‘eigen’ kindje. De stervormige doos was ter nagedachtenis aan mijn moeder die helaas niet meer bij ons is. Het voelde heel fijn om ons nieuws te kunnen delen met de mensen die dichtbij ons staan. Toch was er een gedachte die de hele tijd op de achtergrond aanwezig was: wat gaan zijn zoon hiervan vinden en hoe gaat de ex-partner hierop reageren?

Bij 12 weken zwangerschap, was het tijd om het grote nieuws te delen. We vonden het belangrijk om zijn zoon vertrouwen te geven en te laten weten hoe belangrijk hij voor ons is. We wilden het niet zomaar even vertellen. We wilden dat hij er samen met ons even bij stil kon staan. We hebben ervoor gekozen om een boekje te maken. Zo kon hij het zelf voorlezen. Het boekje was opgebouwd uit; babyfoto’s met zijn vader en de tijd voordat ik er als bonusmama was, foto’s van de herinneringen die we samen hebben gemaakt. Er stonden complimenten in over hoe hij met alles is omgegaan en natuurlijk complimenten over de kwaliteiten die hij heeft.

Het was een boekje om hem positief te bekrachtigen en hem vertrouwen mee te geven voor zijn nieuwe rol: het zijn van grote broer

.       

‘De zenuwen gierde door mijn lijf. We wisten dat dit een gevoelig onderwerp was’

Zijn reactie was puur en eerlijk: Oh, dat had ik niet verwacht”, “ik hoop dat het een jongetje wordt”.  We lieten hem de echo zien en bespraken dat je nu ook nog helemaal niks aan mij zag. Er zou veel gaan veranderen voor hem. Daar waar hij altijd ons prinsje was, enigst kind in beide gezinnen, kwam er nu ineens een baby bij.

Diezelfde dag heeft hij samen met ons het boekje aan zijn moeder voorgelezen. De zenuwen gierde door mijn lijf. Haar zoon kreeg er een halfbroertje of zusje bij. Het was een emotioneel moment; hoe gelukkig wij er ook mee waren, we konden ons ook voorstellen dat het voor haar anders kon voelen. Als partners deel je een mooi kindje, iets speciaals van jullie samen. Je gaat er niet vanuit dat diezelfde partner dat proces nog een keer doormaakt met een andere vrouw en als dat moment er toch komt dan lijkt mij dat best confronterend en pijnlijk. We wilde het daarom ook goed doen voor haar.

De balans vinden tussen ruimte geven voor emoties van de ex- partner en genieten van mijn eerste zwangerschap, was voor mij een belangrijk thema gedurende mijn gehele zwangerschap. Er waren dagen dat ik  geen zin had om rekening te houden met de ex- partner en waar ik al helemaal niet zat te wachten op verhalen van de ex-partner over hoe “anders” mijn partner was tijdens míj́n zwangerschap. Ik kon mij wel voorstellen hoe vervelend dat moest zijn voor haar maar het was niet iets waar ik steeds mee geconfronteerd wilde worden. Ik kon er tenslotte niks aan veranderen. Door de vergelijkingen werd ik er steeds weer aan herinnerd dat mijn partner alles rondom een zwangerschap al een keer had meegemaakt. Het maakte dat mijn wens voor een “meisje” groter werd, op die manier zou het toch allemaal anders zijn voor mijn partner en zou het vergelijken hopelijk stoppen, want tja zij hebben een zoon. Dit alles speelde af in mijn gedachten. Ik stond er te weinig bij stil dat de hele zwangerschap voor mijn partner óók nieuw was. Hij had het namelijk nog nooit met mij meegemaakt!

‘Een kind mag niet met zo’ n groot “geheim” rond lopen, zo vinden wij’

Elk samengesteld gezin en elke bonusmama zit weer anders in elkaar. Wij draaien co- ouderschap in ons samengestelde gezin. Mijn partner en zijn ex-partner zien en spreken elkaar hierdoor vaak. Wij vonden het belangrijk om het nieuws binnen ons samengestelde gezin te delen en we zagen het belang ervan in dat de moeder van mijn bonuszoon kort daarna ook op de hoogte gesteld zou worden. Een kind mag niet met zo’ n groot “geheim” rond lopen, zo vonden wij.

Misschien worstel je zelf ook met het dilemma: hoe deel je dit nieuws met je (bonus)kinderen en de ex-partner.  Wat voelt goed voor jou als bonusmama? Waar doe je goed aan als het om de kinderen en het co- ouderschap gaat? Als de hormonen door je lijf gieren, is het een grote uitdaging om jouw emoties onder controle te houden. Zeker wat betreft je samengestelde gezin! Met deze ‘ 5 tips hoe om te gaan met jouw samengestelde gezin’lukt het jou en jullie samen vast om te doen wat goed voelt voor jullie.

Hoera bonusmama, je bent zwanger, 5 tips hoe om te gaan met jouw zwangerschap in je samengestelde gezin

1. Deel eerlijk met je partner hoe jij je erbij voelt om het babynieuws te delen met jouw bonuskinderen en de ex-partner.

Hoe confronterend het ook kan zijn, het is belangrijk dat je eerlijk bent tegen je partner over jouw gevoelens rondom het delen van jullie babynieuws. Zie je er misschien heel erg tegenop, omdat de bonuskinderen jou niet accepteren als de “nieuwe partner” of voel je je gekwetst door hoe de ex- partner met jou/ jullie omgaat en denk je er niet over om het babynieuws te delen? Samen kunnen jullie bedenken hoe je omgaat met deze gevoelens en hoe jullie tot de beste oplossing kan komen.

2. Deel het babynieuws samen met jouw partner; als een team

In een samengesteld gezin is het zo dat sommige taken opgepakt worden door de biologische ouder bijvoorbeeld de opvoeding van de bonuskinderen of het contact met de ex-partner. Nu jullie samen een kindje verwachten, is het mooi om dit nieuws ook samen te delen met de bonuskinderen en waar het kan met de ex-partner.

Jij bent straks de ouder van dit kindje, hun halfbroertje/ zusje. Jullie blijven, via de bloedband die de kinderen later hebben, met elkaar verbonden.

Bij een slechte relatie met de bonuskinderen en/ of ex- partner is het misschien niet haalbaar om het samen te vertellen. Wel kan je samen kijken wat een alternatief kan zijn om het babynieuws te delen waar jij als bonusmama betrokken kan zijn.

3. Stel je verwachtingen bij om teleurstelling te voorkomen

Je weet van tevoren niet hoe jouw bonuskinderen gaan reageren op het nieuws dat er een halfbroertje of zusje bij komt. Misschien vinden ze het fantastisch en kijken ze er enorm naar uit. Het kan gebeuren dat kinderen in een loyaliteitsconflict terecht komen als zij weten dat de andere ouder, de ex-partner, hier helemaal niet blij mee is. Ook kunnen kinderen bang zijn om “vervangen” te worden door de nieuwe baby. Des te belangrijker om jouw verwachtingen een beetje in toom te houden, zodat je niet teleurgesteld wordt als de kinderen en de ex-partner anders reageren dan jij gehoopt had.

4. Heb begrip voor de bonuskinderen en de ex-partner

De emoties die los kunnen komen bij de bonuskinderen en de ex- partner, hebben niet zozeer met jou als persoon te maken maar meer met wat het betekent voor hen. Bijvoorbeeld; verdriet omdat deze zwangerschap nog duidelijker maakt dat papa en mama zeker weten niet meer samen komen, of pijn bij de ex-partner omdat de andere ouder een nieuw gezin is gestart. Vaak zit er meer achter de boosheid of de onverwachte reactie die gegeven wordt. Als het je lukt om begrip te hebben voor de reactie doordat jij je kan inleven in wat het nieuws nog meer betekent voor de ander, dan helpt dat enorm. Zo weet jij dat het niet om jou gaat en kan je het (hopelijk) iets beter loslaten dat de reactie niet was zoals gewenst.

5. Cijfer jezelf en de bonuskinderen niet weg!

Ja, lieve bonusmama: cijfer jezelf niet weg. Ik weet als geen ander dat het leven in een samengesteld gezin veel aanpassing van je vraagt. Als bonusmama sta je vaak op de 2^e plek. Voor jullie kindje ben jij nummer 1. In jouw zwangerschap mag je best wat meer vertroeteld worden en natuurlijk is het leuk als jouw bonuskinderen extra lief voor je kunnen zijn. Vind een manier waarbij je goed voor jezelf kan zorgen én oog kan blijven houden voor je bonuskinderen. Met de komst van jullie baby’tje verandert er veel in jullie samengestelde gezin en jouw rol. Je zal merken dat je af en toe in je eigen cocon wilt zitten en misschien ook minder geduld hebt voor je bonuskinderen. Betrek, waar het kan, de bonuskinderen bij je zwangerschap en geef ze de aandacht die zij verdienen. Je transformeert straks van bonusmama naar mama, een rol die zij ook zullen zien veranderen bij jou.  Er wordt niet voor niks gezegd dat een “liefdesbaby” een samengesteld gezin verbindt. Hopelijk geldt dit ook voor jullie.

Lees ook: Op vakantie met een groot samengesteld gezin? Lees deze 7 tips van bonusmama Anneke 

en Goed voor jezelf zorgen? 7 tips voor bonusmoeders

Check ook mijn Instagram voor handige tips en een kijkje in ons leven

The post Hoera bonusmama je bent zwanger! 5 tips hoe om te gaan met jouw zwangerschap in je samengestelde gezin appeared first on van Single tot Bonusmama.

‘Het leek mij leuk om jong aan kinderen te beginnen, toch liep dit anders’

Ik had al een kinderwens vanaf dat ik 25 jaar oud was. Het leek mij leuk om jong aan kinderen te beginnen, toch liep dit anders. De relaties die ik heb gehad waren goed en leerzaam, maar niet sterk genoeg om een kinderwens in vervulling te laten gaan. Soms moet je jouw verwachtingen bijstellen en kan het zo maar zijn dat je een ander pad moet bewandelen. Dit voelde voor mij ook zo toen ik eerder bonusmama werd dan mama. Dat pad had ik niet zien aankomen. Ik heb vanaf het begin van onze relatie met mijn huidige partner gedeeld dat ik een bonusmama was met een kinderwens. Ik vond het voor mijzelf belangrijk om te weten hoe mijn partner over mijn kinderwens dacht, gezien het feit dat hij al een zoon heeft. Ik wilde weten of hij er open voor zou staan Ondanks dat er geen garanties zijn. Zo niet, dan was dat oprecht een overweging voor mij om de relatie niet voort te zetten Gelukkig was hij er erg duidelijk in. Hij zag mij wel als potentiële moeder van zijn 2e kindje. Daar zat ik dan, een bonusmama met een kinderwens!

‘Op een dag moest zijn ex in ons huis zijn en juist zij vond net die test’

Nadat we ongeveer 2 jaar samen waren, begon het gesprek zich steeds vaker aan te dienen. Ik was inmiddels 31 jaar en ik voelde mij onrustig. Zijn zoon was al 7 jaar en ik wist ook dat hoe langer we zouden wachten hoe meer tijd er tussen hem en de baby kwam te zitten. Zou hij het dan nog wel leuk vinden om een broertje of zusje te krijgen? Daarnaast woonde we niet samen en was het niet realistisch dat dit snel zou gaan gebeuren. Het was een ingewikkelde periode. We merkten ook dat onze omgeving zich steeds vaker begon af te vragen of we samen een kindje zouden willen. Onbedoeld voel je dan toch extra druk. Ja, dat wilden wij, maar niet nu!

Er is een moment geweest dat we voor de zekerheid een zwangerschapstest in huis hadden. Tja, je weet nooit hoe dingen kunnen lopen. Op een dag moest zijn ex in ons huis zijn en juist zij vond nou net die test (en nee, deze hadden we niet klaar gelegd om gevonden te worden) Mijn partner ontving, voor ons, uit het niks berichtjes over of wij een kinderwens hadden. Super ongemakkelijk, iets wat zij ongetwijfeld niet wilden zien en ook niet iets wat wij per se in dit stadium wilden delen. Ik vond het lastig dat er een soort van verantwoording afgelegd moest worden aan iets wat zo intiem is.

‘Het enige wat ik kon doen was vertrouwen op mijn gevoel dat ik de juiste man was tegen gekomen, bouwen aan onze relatie en hopen dat het mij ook gegund was’

Ondanks dat mijn partner en ik het gesprek over onze kinderwens vrij snel hebben gevoerd, heeft het veel tijd gekost voordat we er daadwerkelijk voor konden gaan. De redenen waren logisch en goed te begrijpen: we hadden geen gezamenlijke woning, niet de financiële middelen en we moesten nog erg wennen aan het samengestelde gezinsleven. Toch bracht het voor mij als vrouw onrust met zich mee. Je hebt geen garanties in het leven, maar ik werd wel steeds ouder. Zo weet je ook niet of het je gegund is om in verwachting te raken en hoelang dat kan duren. Het enige wat ik kon doen was, vertrouwen op mijn gevoel dat ik de juiste man was tegen gekomen, bouwen aan onze relatie en hopen dat een ‘eigen’ gezin mij ook was gegund.

Als je in een situatie zit waarbij er veel onrust is in jullie samengesteld gezin, dan kan het zo zijn dat dit alle aandacht opslokt en zelfs dat de kinderwens bij je partner wellicht veranderd. Hoe ga je daar dan mee om? Wat als je merkt dat de kinderen van jouw partner jou niet accepteren als hun bonusmama? Kies je dan juist voor een kindje voor jullie samen? Dit zijn moeilijke onderwerpen zonder een pasklaar antwoord. Er is zelden zoiets als het juiste moment, je kunt het niet altijd plannen zoals je het zelf graag wilt. Toch kun je veel factoren wel beïnvloeden door de juiste mindset te creëren en te zorgen voor de juiste omstandigheden.

De wens voor een kindje van jullie samen is voor jou net zo bijzonder als voor alle andere moeders. Door jullie samengestelde gezin voelt het ingewikkelder omdat er verschillende belangen zijn waar jij of jouw partner rekening mee hebben te houden. Deze blog is vooral bedoeld om je te sterken als vrouw, als bonusmama én als mama to be.

Bonusmama met een kinderwens, 6 tips voor een goed gesprek met je partner

1. Wees eerlijk tegen jezelf en je partner;

je hoeft jezelf niet in bochten te wringen om het voor de ander goed te willen doen. Wees eerlijk tegen jezelf en je partner. Heb jij een grote kinderwens, maak dit bespreekbaar. Deel met je partner hoe jij tegenover kinderen staat, hoe jij het voor je ziet, ook als jullie misschien niet in de meest ideale omstandigheden zitten mag dit gesprek er zijn. Daarbij is het ook fijn om te bekijken wat de kinderwens in een samengesteld gezin nog meer voor jou betekent. Geeft het jou bijvoorbeeld voor jouw gevoel meer positie in jullie samengestelde gezin? Deze gedachten kunnen opspelen: wees er niet bang voor maar ontken het ook niet. Hoe eerlijker je naar elkaar kunt zijn, hoe beter je het ook kunt relativeren.

2. Bespreek jouw onzekerheden/ gedachten;

‘Een mogelijke onzekerheid die je kunt ervaren is: “Maar hij heeft alles al een keer meegemaakt, is het dan nog wel bijzonder?” Ervan uitgaande dat elke zwangerschap weer anders is, is het voor hem de eerste keer met jou. Je kunt je er soms verdrietig over voelen dat jullie het niet samen voor het eerst mee maken. Hoe lastig ook, je verandert het feit niet. Je mag het echt wel even voelen, maar laat je er niet door gek maken. Er zitten ook veel voordelen aan; zo weet hij wat jullie te wachten staat en kan hij jou goed bijstaan in deze periode.

3. Geef je partner de ruimte voor zijn gevoelens;

Net als dat jij met onzekerheden zit, kan je partner deze ook hebben. Voelt je partner zich misschien schuldig tegenover de andere kinderen als er nog een kindje bij komt? Is je partner bang dat er mogelijk in de toekomst nog een scheiding kan plaatsvinden en denkt hij nu al na over deze consequenties? Je partner heeft een scheiding te verwerken gehad en weet ook hier alle in’s en out’s van. Logisch dat deze gevoelens hem kunnen benauwen. Door bewust te zijn dat deze gevoelens/angsten er kunnen zijn, helpt het jullie ook om een zo open mogelijk gesprek te voeren.

4. Maak een plan;

Als de kinderwens er bij jullie beide is, kijk dan hoe en wat er geregeld moet worden voordat jullie er klaar voor zijn. Is het eerst nodig om voor stabiliteit in ‘jullie’ relatie te zorgen? Loopt het niet lekker in jullie samengestelde gezin? Kijk dan wat er voor jullie nodig is om de omstandigheden zo gunstig mogelijk te maken. Wat is voor jullie goed genoeg? Creëer overzicht voor jezelf en stel doelen.

5. Vertrouw op je intuïtie;

Jouw intuïtie is je grootste kracht. Het rustige, zelfverzekerde stemmetje van binnen weet vaak welke keuze het moet maken. Ken jij dit stemmetje van jezelf? Zo ja, vertrouw erop dat, ondanks dat je hoofd misschien iets anders zegt, dit stemmetje het vaak bij het juiste eind heeft. Ken je dit stemmetje nog niet van jezelf? Probeer dan tijd te investeren om dit stemmetje te leren kennen, bijvoorbeeld door te mediteren of te wandelen in een rustige omgeving en luister wat het te vertellen heeft. Vaak sta je nog verbaasd dat je zelf het antwoord al weet en hoe bevrijdend het voelt om ernaar te luisteren. Ben jij klaar voor een kindje met je partner in jullie samengestelde gezin? Is dit de situatie waarin jij bereid bent als bonusmama je kinderwens in vervulling te laten gaan, met alles wat daarbij komt kijken? Wat zegt het stemmetje jou?

 6. Je kan altijd jezelf afvragen ‘Wat als jullie nu zwanger zouden zijn’;

Soms willen we graag alles kunnen plannen en wachten we tot het perfecte moment. Nu is dat natuurlijk ook heel fijn, want dan heb je de controle en kan jij je goed voorbereiden. Maar wat nou als je er onverwachts achter komt dat je zwanger bent? Als je je dit voor kan stellen, voel je vaak ook of dat goed zou zijn. Of breekt het zweet je ineens uit? Of misschien voelt het wel helemaal niet als een moeilijk beslissing.

Heb je vragen naar aanleiding van mijn blog of wil je graag jou verhaal met mij delen n.a.v. dit onderwerp? Dat kan! Via mijn contactformulier of via mijn social mediakanalen Instagram en Facebook

Lees ook; Goed voor jezelf zorgen als bonusmoeder? 7 tips voor jouw Bonus Mama Blues day

Photo by Just Name from Pexels

The post Bonusmama met een kinderwens appeared first on van Single tot Bonusmama.