Hoi, ik ben Nicole. Als single zonder specifieke kinderwens trof ik in 2012 een alleenstaande vader met twee kleine kinderen, toen 1 en 4 jaar oud. Daar begon mijn avontuur. Ik had een beetje een idee van wat me te wachten stond – voor zover je dat van tevoren kunt weten – door mijn vriendin die al in zo’n situatie zat. Maar toch, het is wel wat, hoor!

Wij werden een samengesteld gezin en kregen samen ook nog een kindje toen we vier jaar samen waren. Inmiddels zijn we ruim twaalf jaar samen, waarvan negen jaar getrouwd. En ja, toen werd mij gevraagd of ik niet eens een blog wilde schrijven. Ik koos voor het onderwerp: Noem het beestje bij de naam: het is wat het is.

Want hoe noem je je rol eigenlijk?
Jeetje, wat kun je daar tegenaan lopen, zeg. Hoe een ieder het noemt, wil noemen, niet wil noemen, moet noemen, niet mág noemen… en zo nog meer.
Ik ben heel nuchter: het is wat het is.

Ik ben Nicole dus. Ik ben de vrouw van, collega, buurvrouw, vriendin, moeder en ik ben ook stiefmoeder, als je dat zo wilt noemen. Of bonusmoeder, of welke titel je me maar wilt geven. En weet je? Mij maakt het niks uit. Ik hou van helder en duidelijk. Maar dát is nou net het ding: wat is dan helder en duidelijk? En voor wie? Iedereen kijkt er weer anders naar.

Wat ik vooral belangrijk vind: maak het niet mooier dan het is. Zoals met de titel bonusmoeder of plusmoeder. Misschien ben jij voor het kind helemaal geen bonus. Misschien zit het niet op jou te wachten. Het kind heeft er immers niet zelf om gevraagd en heeft vaak ook geen invloed op hoe de relatie loopt. Dat bepaalt de ouder die een nieuwe relatie aangaat.

Het zou zo fijn zijn als daar vanaf het begin gewoon open over gesproken kon worden. Dat was bij ons ook echt niet zo, hoor! Er zijn zoveel betrokkenen. En bij jonge kinderen is het nog de vraag of je ze kunt vragen wat ze willen.

Wij gebruikten de term stiefmoeder, maar achteraf gezien was het misschien prettiger geweest als ik gewoon ‘de vrouw van’ of ‘vriendin van’ of ‘partner’ was genoemd. ‘Stief’ maakt het toch wat beladen. Inmiddels zijn de kinderen er al jaren aan gewend en is het geen issue meer, maar het had ook anders gekund. Herkenbaar?

Samengesteld gezin: hoe de buitenwereld het ziet vs. hoe het écht is

Naast stiefouder ben ik ook mama. Dat levert soms bijzondere reacties op. Wie ons niet kent, ziet een normaal gezin: vader, moeder, drie kinderen. Zelfs met dezelfde achternaam.

Maar dan hoor je het. De oudste twee noemen mij bij mijn voornaam, de jongste zegt ‘mama’. Dan pas wordt duidelijk dat het net even anders ligt. Niet dat dat erg is. Maar het is wat het is.

Ik merk dat vooral de kinderen daar soms tegenaan liepen. Hoe noem ik jou? Hoe leg ik dat uit aan anderen? Alleen al voor de vele kinderen van gescheiden ouders zou ik willen dat bepaalde titels minder beladen zouden zijn. Dat het allemaal wat luchtiger mag.

En dan heb ik het nog niet eens over verdere familiebanden. Hoe noem je mijn familieleden? Moet daar ook stief, bonus of plus aan toegevoegd worden? Wij doen dat niet. Wij noemen iedereen gewoon oom, tante, opa, oma. Geen onderscheid in stief of eigen.

Net als hun broertje. Officieel een halfbroertje. Maar de kinderen vroegen: “Mogen we gewoon broertje zeggen?” En natuurlijk kan dat. We leggen uit hoe het officieel zit, maar laten iedereen het noemen zoals het bij hen past. Niet moeilijker maken dan het is – wel luchtiger graag!

Het is wat het is.

Over houden van en gevoelens die er mogen zijn

Er is ook nog zoveel geheimzinnigheid over ‘houden van’. Houd je meer van je bloedeigen kind? Nou, in mijn geval niet meer. Wel anders. Want biologisch is biologisch.

Draai het eens om: een stiefkind houdt toch ook anders van jou dan van zijn eigen ouder? En is dat erg? Ik vind van niet. Maar er wordt zo vaak nadruk op gelegd. Dat hoeft niet. Alles is oké. Benoem het gewoon. Leg het uit.

Mijn man vond het in het begin soms lastig dat ik een ander gevoel had bij zijn kinderen dan bij ons gezamenlijke kind. Maar dat is zijn gevoel en daar moet hij iets mee.

Voor mij is het vooral belangrijk dat alles eerlijk en duidelijk blijft. Ik heb mijn stiefkinderen vaak gezegd:

“Jullie hebben niet voor mij gekozen en jullie hoeven me niet leuk te vinden (gelukkig ben ik volledig geaccepteerd inmiddels). Dat is jullie gevoel en keuze. Maar ik ben er nou eenmaal en ik ga nergens heen. Dus laten we de tijd die we samen doorbrengen gewoon netjes en fatsoenlijk met elkaar omgaan.”

Ook dat is wat het is en het is oké.

De rol van een stiefouder: verwachtingen en realiteit

Over de rollen gesproken, man, die kunnen ook ingewikkeld zijn om uit te leggen. Met name voor de buitenwereld, zoals familie en vriendenkringen, die vaak geen idee hebben hoe het werkt in een samengesteld gezin.

Opmerkingen als:

• “Waarom bemoei jij je met de opvoeding? Jij bent toch niet de ouder?”
• “Je moet wel de kinderen brengen en halen, want jij bent de stiefouder en vader kan het niet combineren met zijn werk.”
• “Jij krijgt geen cadeautje voor Moederdag, want jij bent niet de ouder.”
• “Regel jij iets voor Vaderdag? Daar denkt de biologische moeder vast niet aan.”
• “Wil jij je er niet mee bemoeien? Het zijn niet jouw kinderen.”
• “Wat vind jij hiervan? Als opvoeder signaleer jij dit toch ook?”
• “Jij behandelt je eigen kind anders dan je stiefkinderen.”

Zoveel meningen, zoveel gevoelens. En jij? Jij krijgt het in je schoot geworpen. Zelf probeer ik altijd te reflecteren, door te vragen en soms bijt ik gewoon op mijn tong. Voor de lieve vrede.

Maar wat ik heb gemerkt: in je rol als stiefouder kun je ontzettend veel steun vinden bij andere stiefouders. De herkenning, de bevestiging, het spiegelen en reflecteren. En soms gewoon even lekker spuien om het kwijt te zijn en verder te kunnen.

Steeds beter leren omgaan met ‘het is wat het is’

Steeds beter leer ik omgaan met ‘het is wat het is’. En ik probeer dat ook over te brengen op mijn naasten.

Want weet je? Niemand is geschoold in ouderschap – laat staan in het leven in een samengesteld gezin.

We doen het niet alleen. Ik heb zelf via de Stiefacademie Nederland een stiefmoedermaatje gevonden, probeer mezelf in te lezen in verschillende boeken betreffende dit onderwerp en ik volg op social media de onderwerpen die hieraan gerelateerd zijn, alle beetjes helpen.

Al doende leert men. Je doet het met de beste intenties en kennis die je op dat moment hebt. Soms maak je fouten en leer je hoe het anders kan.

Maar bovenal: laten we lief zijn voor elkaar.

Vind je dit bericht inspirerend of fijn? Laat het Nicole gerust weten door een berichtje achter te laten bij mij.

Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie!

Lees ook: Bonusvader aan de zijlijn

The post Bonusmoeder Nicole: Noem het beestje bij de naam – Het is wat het is! appeared first on van Single tot Bonusmama.

Zomer 2024, we zijn op vakantie in Frankrijk. Vriendlief en zijn zoons zijn taartjes wezen halen bij de plaatselijke bakker, omdat ik vandaag jarig ben. Ik word door de mannen verwend met taart, knuffels en mooie cadeaus. Maar ik krijg ook een cadeau waar ik niet op zit te wachten… van mijn eigen lijf nog wel. Al toen ik vanochtend opstond, voelde ik het: mijn menstruatie kondigt zich aan. Ik ben verdrietig, boos en teleurgesteld in mijn lijf, net zoals de afgelopen jaren. Ik licht mijn vriend in, die me een dikke knuffel geeft. Met z’n allen proberen we er een leuke dag van te maken.

Mijn vriend heeft twee zoons uit een eerdere relatie, ze zijn inmiddels negen en zeven jaar oud. Het contact met hen is erg goed; ze zijn ongeveer 40% van de tijd bij ons en weten eigenlijk niet beter dan dat ik deel uitmaak van hun leven. We hebben de eerste kennismaking wel lang uitgesteld. Pas na een half jaar verkering ontmoette ik de jongens voor het eerst. We zijn toen met z’n vieren een middagje naar het bos geweest, waarna ik weer naar mijn eigen huis ben gegaan. Zo hebben we het contact steeds meer opgebouwd. Mijn vriend en ik zijn inmiddels 5,5 jaar samen en wonen 3,5 jaar onder één dak. Een maand nadat we zijn gaan samenwonen, hebben we symbolisch de pil in de prullenbak gegooid. We proberen al meer dan drie jaar een kindje te krijgen, maar zelfs met hulp van het ziekenhuis is het ons nog niet gelukt.

Voor alles wat ik voor ze doe, krijg ik iets anders terug dan hun vader of moeder ontvangen.

Mijn bonuskinderen zijn twee gezonde, blonde jongens die qua uiterlijk sprekend op zowel hun moeder als hun vader lijken. En hoe ouder ze worden, hoe meer ze ook qua gedrag op hun ouders gaan lijken. Soms vind ik dat confronterend: er is qua uiterlijk en gedrag niks van mij bij. Alhoewel ik ze tegenwoordig weleens betrap op uitspraken die ze van mij hebben overgenomen. Zo blijkt maar dat je als bonusouder wel degelijk invloed hebt. Ik kook samen met ze, bak taarten, breng ze naar sport, doe hun was, knutsel vader- en moederdag cadeaus en zorg thuis net zo goed voor ze als hun vader dat doet. De oudste vraagt zelfs vaak of ik hem wil helpen met spreekbeurten en surprises, iets wat hij niet aan zijn eigen vader of moeder vraagt. Maar voor alles wat ik voor ze doe, krijg ik iets anders terug dan hun vader of moeder ontvangen.

De liefde die een kind voor zijn ouders heeft, is onvoorwaardelijk. De liefde voor bonusouders is kwetsbaar en kan kapotgaan. Net zoals de liefde van bonusouders voor hun bonuskinderen ook kan veranderen. Daar moet van beide kanten hard aan gewerkt worden. Zij hebben immers niet om mij gevraagd, ik ben er omdat hun vader dat graag wil. En dan moeten ze de tijd die ze met hun vader hebben ook nog delen met mij. Daarom plan ik in de weekenden dat de jongens er zijn, soms bewust tijd in om met vriendinnen af te spreken. Zo heb ik mijn qualitytime, en zij die van hun vader.

Het is lastig dat de jongens in twee huizen worden opgevoed; hun moeder heeft een heel andere opvoedstijl dan mijn vriend en ik. Vooral als ze een week of vakantie bij hun moeder zijn geweest, moeten we allemaal weer even wennen aan elkaar en aan de regels. Gelukkig zijn de jongens heel flexibel en passen ze zich goed aan. En wij ook.

Voor mijn vriend was het een verrassing dat het krijgen van een kindje voor ons niet vanzelfsprekend is

Ons fertiliteitstraject delen we niet met de jongens, we willen het niet ingewikkelder maken dan het al is. Ze hebben weleens gezegd dat ze graag een broertje of zusje willen. Aan moeders kant hebben ze al een stiefbroertje en -zusje, en bij ons zou er misschien, ooit, mogelijk, een halfbroertje of -zusje kunnen komen. Of misschien wel niet. Mijn vriend en ik worstelen al met onze volwassen gevoelens en weten soms zelf niet wat we voelen. Laat staan hoe we dit zouden moeten uitleggen aan hen. Een kindje van ons samen zou een bekroning zijn op onze liefde, een deel van hem en een deel van mij. Dit kindje zouden we samen opvoeden.

Voor mijn vriend was het een verrassing dat het krijgen van een kindje voor ons  niet vanzelfsprekend is. Immers, hij heeft al twee kinderen. Voor mij kwam het minder onverwacht; het voelde eerder als een bevestiging van iets dat ik misschien altijd al geweten heb. Dat klinkt misschien wat spiritueel, maar zo voelt het wel.

In een vorige relatie was ik ook bonusmoeder. Mijn ex wilde altijd meer kinderen, maar bedacht zich op een gegeven moment. Toen riep ik al dat ik niet bij hem weg zou gaan vanwege zijn veranderende kinderwens, want “misschien kan ik wel helemaal geen kinderen krijgen”. Ik was 27 jaar en had nog tijd, biologisch gezien, maar het gevoel dat het mij niet zou lukken is altijd gebleven. Dit werd jaren later bevestigd tijdens een ayahuasca-ceremonie, waarin ik hallucineerde dat ik onder water zwom tussen baby’s. Telkens als ik naar een baby reikte, nam een vreemde hand vanaf het wateroppervlak de baby weg. Het lukte me niet om er één aan te raken. Toen de ayahuasca was uitgewerkt, voelde ik me bevestigd in wat ik al jaren dacht: ik kan geen kinderen krijgen.

Na jaren proberen, hebben mijn vriend en ik een doorverwijzing gekregen naar het ziekenhuis. Ik heb één werkende eileider en een afwijkende vorm baarmoeder, waardoor er geen tweeling in past. Daarom mag ik geen IUI doen, dat zou de kans op een tweeling vergroten. Maar de artsen zien dit niet als een reden waarom ik niet zwanger zou kunnen raken, dus zijn we direct met IVF begonnen. Tot nu toe geeft mijn lichaam geen enkel signaal dat het werkt. Dat voelt naar; het voelt alsof mijn lichaam stuk is. Mijn vriend en ik verwerken dit op onze eigen manier: hij keert naar binnen en heeft het er met niemand over, terwijl ik er juist veel over praat met familie, vriendinnen en collega’s. En zo kom je erachter hoeveel mensen er ook met fertiliteitsproblemen worstelen.

“Ik zou zo graag onvoorwaardelijke liefde willen ervaren

Mijn jarenlange gevoel dat het me niet gegund is om zwanger te raken, heeft me voorbereid op de teleurstelling na elke mislukte terugplaatsing. Daardoor ben ik niet verbitterd geraakt en kan ik nog steeds oprecht blij zijn voor vriendinnen en collega’s die wél een kindje krijgen. Ik ga ook nog gewoon op kraambezoek, al begrijp ik heel goed dat niet iedereen dat na zoveel teleurstellingen kan opbrengen. Of het ons ooit gegund is, weet ik niet. Maar we doen alles wat we kunnen. En mocht het niet lukken, dan weet ik al wat ik wil doen: cursussen volgen, meer reizen en volop genieten van het leven. Want een kindje zou een aanvulling zijn op ons leven, niet de invulling ervan.

“Ik zou zo graag onvoorwaardelijke liefde willen ervaren,” zei ik tegen mijn vriend in een verdrietige bui. We dachten al langer na over een hond, maar hierdoor ging ik actief op zoek. Nu hebben we een puppy van bijna één jaar, en iedereen in het gezin is dol op haar. Ze is mijn beste vriendinnetje en houdt onvoorwaardelijk van me (en ik van haar). Er is niemand zo blij als zij als ik thuiskom. Toen we haar ophaalden, moesten we haar registreren en een achternaam geven. De zoons van mijn vriend hebben zijn achternaam, en ik was altijd de enige in huis met een andere naam. Onze hond draagt mijn achternaam, zo is er toch iemand in het gezin die letterlijk aan mij verbonden is.

Herken jij je in Denise haar verhaal en vindt je het fijn om in contact te komen, laat dan gerust een berichtje achter.

Lees ook: Bonusvader aan de zijlijn

Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie!

The post Het onzichtbare verdriet van een bonusmoeder met een onvervulde kinderwens appeared first on van Single tot Bonusmama.

Ik ben 29 jaar en woon in het zuiden van het land. Mijn rol als bonusmoeder was misschien anders dan die van andere bonusmoeders. De ex (Lisa) van mijn toenmalige man (Victor) en ik zijn uiteindelijk heel close geworden. Dit heeft wel een tijdje geduurd, want in het begin wilde Lisa niets van mij weten. Dat begreep ik niet goed. Waarom wilde ze niet weten wie er bij haar kind in huis was?

De eerste ontmoeting met “de ex

Uiteindelijk wilde Lisa mij toch graag ontmoeten, en bij de eerstvolgende overdracht heb ik haar verwelkomd in ons huis en een kort gesprek met haar gevoerd. In mijn hoofd spookten allerlei gedachten, zoals:
Is dit de vrouw waar mijn man ooit verliefd op was? Wat zag hij in haar? Vind ze me wel aardig? Zeg ik iets verkeerds? Ziet ze mij als een vervanging van haarzelf als moeder?
Ik wilde dat absoluut niet. Moest ik haar vragen waarom ze me eerst niet wilde zien? Het gesprek was heel kort en in mijn ogen gevoelloos. We gaven elkaar een hand en stelden ons aan elkaar voor. Haar dochter kwam naar me toe gehupst en gaf me een knuffel. “Oh jee,” dacht ik, “wil Lisa dit wel zien?” Lisa vertelde Victor kort hoe het met hun dochter ging en vertrok toen weer snel.

Ik begreep er niets van en besprak mijn gevoelens met Victor. Dit leidde tot onze eerste ruzie over Lisa. Ik voelde een bepaalde jaloezie opkomen en was bang dat hij ooit naar haar zou teruggaan. Dat was natuurlijk onzin, ze waren niet voor niets uit elkaar. Maar toch had ik nooit verwacht dat ik deze gedachten zou hebben.

Afzondering, ruzie en emotie

Na die ontmoeting besloot ik mezelf bij de overdrachten af te zonderen. Elke keer als Lisa kwam, ging ik naar boven. Ik verborg me in mijn eigen huis. Op een dag besefte ik dat dit niet oké was. Ik liet me letterlijk wegjagen. Vanaf dat moment besloot ik tijdens de overdrachten gewoon in de keuken bezig te zijn of op de bank te zitten. Lisa en Victor hadden vaak ruzie via de telefoon en in het echt, wat de overdrachten lang en ongemakkelijk maakte—soms duurden ze wel anderhalf uur. Ik gaf aan dat ik dit vervelend vond en dat dit niet gezond was. Elke discussie tussen hen was beladen met emotie.

Het werd beter, toch?

Na verloop van tijd begon Lisa meer tegen mij te praten tijdens de overdrachten. Ze kwam naast me op de bank zitten en zei tegen haar dochter dat ze mij een knuffel moest geven. We spraken over elkaars leven, en Victor kwam steeds meer op de achtergrond. De overdrachten werden eindelijk leuk, vooral voor mijn bonusdochter. Lisa begon mij berichten te sturen en te bellen als er iets was, en Victor vond dat prima. Ik ook. Als dit de sfeer goed hield voor iedereen, vond ik het oké. Maar toch vroeg ik me af of dit wel de juiste manier was, of ik niet meer afstand moest nemen. Deze gedachten kostten me veel energie, vooral omdat ik niemand in mijn omgeving had die in dezelfde situatie zat.

Liegen

Alles ging een tijd goed, totdat ik erachter kwam dat Victor stiekem bij Lisa thuis was geweest omdat mijn bonusdochter ziek was. Hij had dit voor mij verzwegen omdat hij bang was dat ik het niet leuk zou vinden. Dit voedde mijn onzekerheden en het vertrouwen in mijn man nam af. Op dat moment was ik zwanger van ons eerste kindje.

Tweede moeder

De band tussen mijn bonusdochter en mij was heel goed. Het voelde bijna alsof ze mijn eigen kind was, ook al was dat niet zo. We deden alles samen, en Lisa noemde mij zelfs een tweede moeder. Op Moederdag werd ik verrast met cadeautjes, maar ik heb aangegeven dat ik dat waardeer, maar dat ik geen moeder ben. We spraken af om een aparte “Bonusmoederdag” te vieren, op een andere dag. Dit voelde als de juiste keuze, zowel voor Lisa als voor mezelf.

“Ik snap nu waarom je ex bij je weg is!”

Tijdens mijn zwangerschap en na de geboorte van mijn zoon ontstond er veel spanning in huis. Er werd steeds vaker gelogen over kleine dingen, en Victor berichtte Lisa zelfs als eerste over de geboorte van onze zoon terwijl ik nog op de OK lag. Dit raakte me diep, en ik begreep niet waarom hij dat deed. “Je hebt nu mij een kind? Wat heeft je ex hier mee te maken?” De situatie thuis werd steeds moeilijker,het herstel duurde langer dan verwacht en slaap bleek zelfs bij de geboorte van een baby heilig voor Viktor waardoor ik over mijn eigen grenzen bleef gaan. Het voelde alsof ik er alleen voor stond. Uiteindelijk werd er zelfs geweld gebruikt tegen mij, nooit tegenover de kinderen. Er werd veel geschreeuwd waar de kinderen bij waren.

Victor zijn dochter kroop op die momenten altijd helemaal tegen mij aan. Op een dag zei ik tegen Victor: “Ik snap wel waarom Lisa bij je weg is gegaan!”

Hier werd natuurlijk niet leuk op gereageerd.
Ik begon na te denken: wat als dit ook bij Lisa is gebeurd? In de weken daarna kwam ik erachter dat het inderdaad zo was. Toen ik Lisa ernaar vroeg, bevestigde ze alles. Waarom wist ik dit niet eerder?

Ik stelde voor dat hij aan zichzelf moest werken. Dat wilde hij niet.

Toch wilde ik mijn relatie niet zomaar opgeven. Want ja, dat lieve meisje van inmiddels 5,5 jaar zou hier ook weer onder lijden. Ik was haar veilige haven, degene die dit gezin “stabiel” probeerde te houden. We waren zo close.
Ik dacht: ik zal haar missen, en zij mij ook. Dit kan toch niet zomaar eindigen?

De knoop doorgehakt

Tot die ene dag dat het écht niet meer ging. Ik heb de knoop doorgehakt en ben samen met mijn zoon vertrokken.
Deze keuze wil je niet maken, maar je eigen geluk moet altijd voorop staan. Dit wil ik ook meegeven aan alle bonusmoeders en moeders: je eigen welzijn is essentieel.
Voor mijn zoon wil ik de gelukkige moeder zijn die hem een stabiel leven biedt. Want dat was deze relatie niet… Lag het aan het samengestelde gezin? In mijn ogen, zeker niet!

Accepteer en ga door

Ik heb mijn ex-bonusdochter nog kunnen zeggen dat ik heel veel van haar hou en dat ik er altijd voor haar zal zijn als ze me nodig heeft.
Het contact met Lisa is verwaterd. Ze wilde niet tussen de scheiding van Victor en mij staan, wat ik begrijpelijk vond, maar het deed me veel pijn.
Ik realiseerde me dat ik mijn ex-bonusdochter waarschijnlijk nooit meer zal zien. Dat was moeilijk, maar ik heb mezelf toegesproken: “Accepteer dit en ga door. Hier heb je geen invloed op, dus blijf er niet mee zitten.” En dat is wat ik deed.

Nieuwe liefdes

We zijn inmiddels 1,5 jaar verder.
Ik ben weer gelukkig in de liefde en heb de liefste man ontmoet die er bestaat. Hij is ontzettend goed voor mijn zoontje, maar hij kent zijn plek en weet dat hij nooit zijn vader zal worden. We praten veel over alles en dat is en blijft erg belangrijk. Het contact tussen mijn vriend en mijn ex verloopt ook supergoed. Ze praten bij de overdrachten over van alles en nog wat, en het voelt fijn dat het zo soepel gaat.
Waarom gaat het bij mannen toch altijd zo makkelijk? Onvoorstelbaar, maar eigenlijk ben ik hier alleen maar blij mee.

De eerste ontmoeting met de nieuwe bonusmoeder
Victor kreeg ook een nieuwe vriendin, en ik herinner me nog hoe hij me belde om het te vertellen. Na twee maanden was het echter weer uit, want ze vond het te zwaar om met twee bonuskinderen en twee exen te dealen. Dat kon ik goed begrijpen. Ik was zelf bonusmoeder van één kind geweest, laat staan van twee kinderen en twee exen..

Toen Victor me later opnieuw belde, dit keer met een trillende stem, vertelde hij dat het toch weer aan was met Manon. Ik had een onderbuikgevoel, maar zei dat als ze goed is voor mijn zoon, ik het prima vond.

De eerste ontmoeting met Manon was pittig, vooral voor mij. Het idee dat een andere vrouw voor mijn zoon zou gaan zorgen, iemand die ik niet kende, vond ik moeilijk te verteren. En ja hoor. Daar kwamen de gedachten weer.. “Gaat ze mijn zoon claimen?” Zal ze haar plek kennen? Als ze maar niet denkt dat ze ooit zijn moeder gaat worden, ze gaat zich nergens mee bemoeien, hoop ik”. Ik kreeg weer even een terugblik naar mijn ontmoeting met Lisa. Lisa heeft ook zo gedacht en nu snap ik waarom ze zo kortaf tegen me was toen.

M’n zoon en ik liepen naar de deurbel.. Victor en Manon deden de deur open. Ik gaf haar een hand, “wow wat is ze anders dan ik dacht?” (Alleen maar goed toch). Ik dacht nog, “oké, niet te veel vragen en zeggen, gewoon de overdracht doen en weer weg”.

Toen ik mijn emoties niet meer kon bedwingen, zei ik letterlijk dat ik de moeder ben en dat zij dat nooit zou worden. Ik vertelde haar dat zij zich nergens mee moest bemoeien en dat Victor en ik de beslissingen over ons kind zouden nemen. Manon zei. Komt goed, ik laat jullie de overdracht doen. “Ja heel goed!!” zei ik.

Was dit goed? Nee, absoluut niet. Maar het was gezegd. Mijn ex vond dat ik mijn excuses moest aanbieden, maar ik antwoordde dat ik dat pas zou doen wanneer ik daar klaar voor was en niet omdat hij het wil.  Na een tijdje vroeg ik Victor om Manon erbij te halen. Ik gaf haar een bonusmoeder kaartje met mijn excuses en de boodschap: “Vanaf nu ga ik het beter doen.” Daar wilde ik me ook aan houden.

Gevoelens bij de gezinsfoto

Toen ik voor het eerst een gezinsfoto zag met mijn zoon erop, brak ik in tranen uit. Manon hield mijn zoon vast en ik wist niet precies waarom ik zo emotioneel werd. Misschien kwam het door de realisatie dat mijn zoon nu twee huisjes en twee gezinnen had. Toch stuurde ik Victor een berichtje: “Wat een superleuke foto van jullie samen.”

Manons inmenging

De weken daarna merkte ik dat Victor steeds vragen stelde tijdens de overdrachten die niet van hem kwamen. Manon vond bijvoorbeeld dat onze zoon beter zou praten zonder speen, en ze had nog een hele lijst met verbeterpunten.
Ik stond met mijn mond vol tanden, maar ik had beloofd om het beter te doen, dus ik reageerde netjes. Wel heb ik gezegd dat ze hun ideeën bij hen thuis konden proberen, maar dat wij het zo zouden blijven doen zoals we deden. Mijn echte gevoel was: “Waar bemoeit ze zich mee?” Natuurlijk snap ik dat je dingen misschien liever anders ziet. Maar mijn zoon doet het super goed dus laat hem zijn ding doen. Ook dacht ik: Ik ben de moeder. Ik weet toch echt wel wat goed is voor m’n zoon?? “Toch?”

Mijn vriend en ik hebben hier veel over gepraat. En ik heb het ook uitgesproken naar mijn ex. Praten lucht op! En ik mis dan ook weleens iemand om mee te praten die de situatie begrijpt.

Het is uit

Bij de volgende overdracht vertelde Victor dat het uit was met Manon. Blijkbaar voor de vierde keer. Dat zag ik niet aankomen. Hoewel mijn onderbuikgevoel altijd al juist was geweest, besloot ik het los te laten. Dit was weer een situatie waar ik niets aan kon veranderen.

Stabiel

Nu, 2,5 jaar later, is er eindelijk rust. Mijn zoon is gelukkig, de overdrachten gaan goed, er is wederzijds respect tussen mijn vriend en mijn ex, en er zijn geen ruzies meer.
Soms hebben dingen gewoon tijd nodig, en het helpt als de juiste mensen meedoen. Ik weet zeker dat als Manon zich anders had opgesteld, het heel anders was gelopen.

Mijn vriend en ik verwachten dit jaar een kindje samen, en ons geluk kan niet op. We kunnen eindelijk zeggen dat ons leven stabiel is. Een gelukkige moeder is een gelukkig kind, en dat geldt ook voor de vaders.

Wat ik heb geleerd

Als bonusmoeder én moeder heb ik aan beide kanten van de situatie gestaan, en dit is wat ik heb geleerd:

1. Ga de eerste ontmoeting met een nieuwe partner van je ex rustig en open in.
2. Blijf jezelf en twijfel niet aan jezelf
3. Ken je rol als bonusmoeder, dat maakt echt het verschil.
4. Blijf met elkaar praten.
5. Soms is het moeilijk, maar het komt altijd goed.
6. Wees altijd respectvol naar elkaar.
7. Laat je dag niet beïnvloeden door gebeurtenissen in het andere gezin.
8. Soms hoef je niet meteen alles te zeggen wat je denkt; laat het eerst bezinken.
9. Accepteer situaties waar je geen invloed op hebt.
10. Zeg wat je vindt, op een normale manier, zonder altijd de lieve vrede te bewaren.
11. Wees niet jaloers op de ex.
12. Ken je grenzen en houd je eraan.
13. Laat die ballen af en toe vallen; je hoeft niet alles altijd alleen te doen.

Lees ook: Het ouderschapsplan is een belangrijk document, maar het echte werk ligt in de dagelijkse praktijk

Volg jij mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie.

The post Bonusmoeder Sara:ik heb nu pas écht begrip voor wat een biologische moeder doormaakt appeared first on van Single tot Bonusmama.

Samen in een boot, net gesnorkeld. Mike zit met “zijn meiden” in een bootje. Birthe is er als laatste bijgekomen. Er speelt duidelijk al meer tussen Noor, die er vanaf het begin bij is, en Mike. Mike, de knappe surferdude uit B&B Vol Liefde, worstelt zichtbaar met het verdelen van zijn aandacht en het omgaan met de verschillende belangen van zowel zichzelf als van Birthe en Noor, die beide hopen de liefde bij hem te vinden. Het lijkt alsof hij zo graag alles goed wil doen voor iedereen, dat hij zichzelf hierin een beetje kwijt lijkt te raken. Voor mij is dit een herkenbare situatie, hoewel in een heel andere setting, namelijk die van stiefmoeder.

Ruim tien jaar geleden ging ik van single naar partner en stiefmoeder. Toen ik Bob ontmoette, woonde ik in mijn kleine, maar fijne, benedenwoning in Haarlem. Tijdens onze eerste date gingen we naar een festival in Haarlem en raakten we niet uitgepraat. Een gezellige avond leidde al snel tot het feit dat we elkaar heel veel zagen. Bob vertelde vol liefde over zijn twee kinderen, Emily (toen 7 jaar) en Liam (toen 4 jaar). Ik herinner me nog goed dat ik hen voor het eerst sprak via FaceTime. Het zien en spreken van Emily en Liam ontroerde me, omdat ik voelde dat deze kinderen weleens voor langere tijd ook bij mij zouden kunnen horen.
​​​Waar moeten we gaan wonen​​

Bob werkte als geluidstechnicus in de media- en entertainmentbranche als zzp’er, en ik werkte als begeleider in de zorg. Bob zag de kinderen één lang weekend per twee weken, van vrijdag tot maandag. Niet veel. Voor hem als zzp’er in deze branche was het heel lastig om op tijd thuis te zijn voor de kinderopvang (wat niet mogelijk was). Hij woonde toen ik hem leerde kennen in een leuk, maar duur huurhuis in Alkmaar, vlakbij waar de kinderen woonden. Toen we samen wilden gaan wonen, durfde ik mijn koophuis in Haarlem niet op te geven. De huizenprijzen waren toen ook al enorm aan het stijgen, en ik was bang dat als het mis zou gaan tussen mij en Bob, ik daar niet meer tussen zou kunnen komen.

Ik zou dan wegverhuizen voor kinderen van wie ik veel hou, maar die niet van mij zijn. Verder van mijn familie, weg van mijn vrienden.

We besloten dat Bob bij mij zou komen wonen. Mijn huisje was groot genoeg voor ons beiden. Wanneer de kinderen er waren, was het klein, maar met wat kleine aanpassingen en een slaapbank vonden we hierin onze weg. We hebben hier twee jaar met veel plezier gewoond, totdat de behoefte aan meer ruimte echt begon toe te nemen en we de wens kregen om samen een huis te kopen.

We worstelden met de vraag: waar dan? Ik zei tegen Bob: “Jij bent papa, jij hebt het veto, als jij naar Alkmaar wilt, dan doen we dat.” Bob gaf aan: “Maar daar word jij niet gelukkig.” Dit maakte me verdrietig voor de kinderen, maar het klopte wel. Ik zou dan wegverhuizen voor kinderen van wie ik veel hou, maar die niet van mij zijn. Verder van mijn familie, weg van mijn vrienden. We waren bang dat dit niet goed zou gaan tussen ons. Onze beide families komen uit Amersfoort, waardoor we ervoor kozen om daar te gaan wonen. De kinderen zouden dan drie weekenden komen. Bob wat dichter bij zijn werk, natuurlijk in overleg met de moeder van de kinderen, en wij zouden altijd rijden.

Ik zorgde ervoor dat ik in het rooster van mijn werk de kinderen kon halen en brengen, mocht Bob ze niet kunnen halen, zodat wij hen altijd deze zekerheid konden bieden, ondanks de onregelmatigheid van onze banen.
We kochten een huis in Amersfoort, in een nieuwbouwwijk.

Hoewel ik echt even moest wennen aan de nieuwbouwwijk, met de bijpassende huizen, bood deze wijk voor de kinderen veel speelkameraadjes en grote en fijne huizen, in tegenstelling tot het centrum van Amersfoort. Inmiddels heb ik mijn plek hier gevonden, al mis ik soms nog het oude volksbuurtje waar ik in Haarlem woonde, met de vriendelijke single oude buurman die iets te vaak iets te diep in het glaasje keek, maar via wiens tuin ik altijd door mijn badkamerraam mocht klimmen als ik mijn sleutels weer eens vergeten was.

​​​​Het ‘Disney syndroom’​​​​​ 

Een paar jaar geleden vroeg Emily op een dag of zij mij ook “mama” mocht noemen. Een lastige vraag, omdat ik haar niet wilde afwijzen, maar het voor mij ook heel duidelijk is dat ze maar één moeder heeft voor wie die naam bestemd is, en dat was ik niet. Ik was haar stiefmoeder. Vroeger speelde ik weleens “boze stiefmoeder” en dan rende ik met een trui over mijn hoofd (als Beavis en Butthead’s Great Cornholio voor de 40-ers onder ons) om die rotkinderen onder de tafel of in de trapkast te stoppen. De negatieve associatie bij het woord stiefmoeder noemen wij in huis het ​”Disney Syndroom”​​ en ik ervaar het zeker niet als een rotwoord, maar als iets om trots op te zijn.

Emily werkte van jongs af aan al twee keer zo hard op school voor Moederdag. Liam niet, hij zei: “Jij bent toch niet mijn moeder?” En dat klopte helemaal. Daar waar Emily heel hard aan het werk was om alle belangen te behartigen, was Liam daar ogenschijnlijk veel minder mee bezig. Mijn band met hem is ook mijn band met hem… niet die van een vader of moeder, maar gewoon die van ons en zeker heel waardevol.

​​Toen Emily een jaar of dertien was, ging het niet goed meer bij haar moeder thuis. Hoewel Emily heel dol is op haar moeder, heeft haar moeder ook veel moeite met het stellen van grenzen en was Emily een tiener die daar goed naar op zoek ging (en nog steeds gaat). ​De vraag kwam of Emily bij ons kon komen wonen. ​Dit betekende natuurlijk nogal wat voor alle betrokkenen. Voor mij en Bob was het belangrijk dat, als we dit gingen doen, Emily in ieder geval tot haar eindexamen bij ons zou wonen. We voelden aan dat zij bij ons tegen grenzen zou oplopen die ze liever niet wilde, en als ze dan zou besluiten terug te gaan naar haar moeder, wilden we er liever helemaal niet aan beginnen. Inmiddels studeert Emily en woont ze bijna vier jaar bij ons. Haar leven is bij ons in Amersfoort, maar ze gaat ook nog met veel plezier naar haar moeder thuis.​

​​​​Bewust geen kinderwens​​​​​ 

​​Hoewel ik, zoals ik er tegenaan kijk, de leeftijd heb gepasseerd om zelf kinderen te krijgen, is dit in de afgelopen jaren wel onderwerp van gesprek geweest.

​De aanwezigheid van Emily en Liam is zeker niet de enige overweging geweest, maar speelde voor mij een belangrijke rol bij het niet willen gaan voor een eigen kind.

​Ik wist niet hoeveel ruimte ik dan voor hen zou hebben, en dat wilde ik niet voor hen en ook niet voor mezelf. Bob heeft me hierin de ruimte gegeven en zei dat hij mij zou volgen in mijn beslissing. Ik sta achter mijn beslissing. ​​​
​​Wel heb ik hier ook verdriet van, vanuit de wens, maar ook vanuit angst voor de toekomst en eenzaamheid. Onze ouders worden ouder en waar nodig helpen wij hen met heel veel liefde. Ik realiseer me dat Emily en Liam al een moeder hebben. Mijn angst is dat als Bob eerder zou komen te overlijden dan ik, ik eenzaam zal zijn. ​Mijn angst, in​​ ​combinatie met de investeringen die ik nu voor hen doe waar ik niet de erkenning voor mag vragen en kan verwachten, want zij hebben al een moeder​, vind ik best ingewikkeld. ​ ​De onvoorwaardelijkheid tussen biologische ouder en kind is iets wat ik nooit zal ervaren. ​​​

​​Kort geleden hebben Emily en haar moeder samen een tatoeage laten zetten. De een heeft op haar arm “No matter where,” de ander “No matter what.” Begrijp me niet verkeerd, ik weet en zie hoe belangrijk een goede relatie met haar moeder is. ​​​

Vanuit mijn positie voelt het toch pijnlijk, want als haar moeder het niet meer kan, ben ik degene die het opvangt. Dit kan ik niet tegen Emily en haar moeder zeggen. Voor Emily zou dit belastend zijn en haar moeder is dapper genoeg geweest om los te laten wanneer ​dit ​nodig​ was​. Dus ik laat het los, deel mijn gevoel met Bob en een paar goede vriendinnen, en herken mezelf in Mike: druk bezig met de belangen van iedereen, maar waar mogen mijn belangen staan?

In de zomervakantie waren we bij mijn goede vriendin Kirsten en haar gezin​,​ in Frankrijk. Ik besprak met haar mijn angst, worsteling en verdriet. Zij reageerde liefdevol op mijn angst om eenzaam te worden: “Dan kom je toch hier wonen!”

Wat de toekomst brengt, weet niemand. Als stiefmoeder ervaar ik soms dat ik heel veel investeer zonder daarvoor erkenning te krijgen en (te mogen) verwachten. De onzekerheid van de toekomst is voor mij oké, met de zekerheden van nu: onvoorwaardelijk lieve vriendinnen die altijd een kamer voor je vrij hebben.

Lees ook:Bonusmoeder vertelt; deze oefening hielp mij om te gaan met de ex tijdens de vechtscheiding

Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie.

The post ​​​Stiefmoeder Sanne; “Ik speelde vroeger weleens de boze stiefmoeder”​​  appeared first on van Single tot Bonusmama.

Na mijn besluit om nu toch écht maar eens te gaan daten, was het onverwachts snel raak bij de derde date die ik had. Een wat oudere man met twee kinderen, nog vrij jong en nog niet heel lang gescheiden. Tijdens onze eerste gesprekken via Tinder liet hij al weten dat hij kinderen had. Ik heb vanaf mijn studie veel met kinderen gewerkt, dus dat er al kinderen in het spel waren, was voor mij geen probleem.

Tijdens onze eerste date waren we gelijk heel open en bespraken we heel veel aspecten van onze levens. Zo ook de band met zijn ex. Hij vertelde me dat de band nog goed was en het contact soepel verliep. Ook dat leek dus geen problemen op te leveren.

We hebben elkaar leren kennen tijdens de coronaperiode, dus we brachten heel veel tijd door samen en leerden elkaar daardoor in een korte tijd goed kennen. Hierdoor werd het besluit om de kinderen te ontmoeten dan ook vrij snel genomen (al na een paar maanden). Mijn enige voorwaarde, die ook in het convenant tussen mijn vriend en zijn ex stond, was dat ik zijn ex eerst wilde ontmoeten.

De ontmoeting

Terwijl de kinderen op school zaten, ontmoette ik de ex en haar nieuwe vriend. Het was een prima eerste ontmoeting.

Een week erna leerde ik de kinderen kennen. Ik was gespannen en de kinderen vonden het ook spannend. Hij had de kinderen opgehaald bij hun moeder om ze bij binnenkomst aan mij voor te stellen. De kinderen lieten gelijk hun kamer zien en wilden samen een spelletje spelen.

In het contact met de kinderen heb ik mij altijd voorgehouden mij terughoudend op te stellen. Mijn eigen ouders zijn gescheiden en de nieuwe partner van mijn vader had een opdringerige houding, wat ik als kind moeilijk vond. Ik wilde het tegenovergestelde laten zien, zodat de kinderen voelden dat al hun emoties er mochten zijn en dat ze niets van mij hoefden. Als ze een spelletje wilden spelen, deed ik mee; als ze liever iets anders deden, liet ik ze begaan. Als ik iets voorstelde, benadrukte ik altijd dat “nee” ook een antwoord is.

Deze aanpak werkte voor ons goed. De kinderen hebben nooit over mijn aanwezigheid geklaagd en ik heb deze periode ook niet als moeilijk ervaren.

Onverwachte vechtscheiding

Maar kort na de kennismaking met de kinderen veranderde de scheiding in een vechtscheiding. De aanleiding was het verzoek van de moeder van de kinderen om samen te gaan wonen met haar vriend, wat door de afstand tot school niet mogelijk was in de buurt waar wij woonden. Mijn vriend was het hier niet mee eens en weigerde het verzoek. Dit leidde tot een lange periode vol ruzies, blokkades, overmatig bellen, verwijten en het inzetten van de kinderen als communicatiemiddel vanuit haar kant. Dit raakte me diep en ik begon er echt last van te krijgen. Ik werd boos en kwaad door wat zij mijn vriend en de kinderen aandeed.

Tegen mij heeft ze overigens vrijwel nooit iets naars gedaan. Waarschijnlijk omdat ik me tijdens de overdrachtsmomenten neutraal opstelde en zo normaal mogelijk probeerde te doen. Daar waar mijn vriend het redelijk snel van zich af kon zetten, merkte ik dat ik er soms meer last van had dan hij. Ik heb een hekel aan onrecht en ervaarde dat er niet nagedacht werd over de gevolgen van keuzes voor de kinderen.

Deze periode resulteerde in spanning en soms zelfs hartkloppingen wanneer ik wist dat er weer een overdracht aan zat te komen. In het begin wilde ik alles meekrijgen wat er werd gecommuniceerd, zodat ik op de hoogte was als ze ooit de confrontatie met of via mij zou aangaan. Maar dit bracht alleen maar meer spanning met zich mee. In een gesprek met mijn vriend gaf ik aan dat ik alleen op de hoogte wilde worden gehouden van belangrijke zaken over de kinderen, zoals hun ontwikkeling of wisseling van dagen. Of wanneer het voor mijn vriend te veel werd, kon hij uiteraard altijd bij me terecht. Dit gaf meteen meer lucht.

Het was moeilijk om de controle los te laten, maar ik besefte dat deze vechtscheiding niet de mijne was, maar die van hen.

Ik was en ben er als bonusmoeder voor de kinderen en mijn doel is om te zorgen dat zij het fijn hebben en ze zich veilig voelen. Dit betekende ook dat ik mij afzijdig hield tijdens overdrachtsmomenten, zodat ik de focus op de kinderen had en niet op zijn ex. Door dit doel voor ogen te houden, kwam er al een groot stuk verlichting.

Toch bleef mijn lichamelijke reactie op haar aanwezigheid sterk. Haar houding, mimiek en stem hadden zoveel invloed op mij dat ik begon te trillen. Misschien wat overdreven, maar in mijn hoofd had ik haar zo groot gemaakt dat dit het gevolg was.

Inmiddels liep ik bij een therapeut, omdat ik op verschillende vlakken niet lekker in mijn vel zat. Ik was de belangrijkste persoon in mijn leven verloren, ik was niet meer blij met het werk dat ik deed en ook thuis ervaarde ik veel spanning.

Deze oefening gaf mij meer vertrouwen

Deze therapeut introduceerde een oefening die ik eigenlijk al had geleerd tijdens een opleiding, maar waar ik nooit aan had gedacht om in deze situatie toe te passen. Het bleek dé oplossing voor mij te zijn om mijn eigen positie weer in te nemen.

Zoals ik eerder al noemde, had ik de ex van mijn vriend zo groot in mijn hoofd gemaakt dat ik vooral met haar bezig was. In mijn hoofd was het plaatje van haar groot, haar stem hard en fel en haar aanwezigheid dominant. De therapeut vroeg me: “Wie is zij nu eigenlijk?” Ja, ze is de moeder van de kinderen, maar verder is ze eigenlijk niets dat van belang is voor mij. Zo kon ik het plaatje van de aanwezige ex met haar harde stem veranderen naar een heel klein mensje (ik maakte het plaatje zo klein als een muis) met een zachte stem. Meteen voelde ik hoe ik mijn schouders meer kon rechten en meer vertrouwen in mezelf ervaarde.

Door dit beeld telkens weer terug te halen wanneer ik spanning voelde, merkte ik dat ik het steeds minder vervelend vond om haar te zien. Ik begon haar te zien als een neutrale noodzaak en kon mezelf loskoppelen van het proces tussen haar en mijn vriend.

Je staat niet in dienst van hem en zijn ex.

Inmiddels is de vechtscheiding afgerond en is de relatie tussen mijn vriend en zijn ex weer genormaliseerd. Er worden weer normale gesprekken gevoerd, er worden soms zelfs grapjes gemaakt en het allerbelangrijkste; de kinderen hebben geen last meer van ouders die het niet met elkaar kunnen vinden.

Ik had deze periode niet aangekund als ik niet sterk in mijn schoenen had gestaan. Mijn advies is dan ook om dicht bij jezelf te blijven en goed met je partner te communiceren over wat je voelt en wat je nodig hebt. Je staat niet in dienst van hem en zijn ex. Het is hierin zo belangrijk om je eigen plek in te nemen en de regie te behouden of terug te pakken.

En onthoud dat jij het plaatje van welke persoon of gebeurtenis dan ook kan aanpassen naar hoe groot jij wil dat het is (los van eventuele trauma’s uiteraard).

Lees ook:Stief of bonusmoeder de droom van elke vrouw

Volg je mij al op Instagram? Leuk om je daar te zien.

The post Bonusmoeder vertelt; deze oefening hielp mij om te gaan met de ex tijdens de vechtscheiding appeared first on van Single tot Bonusmama.

De beginjaren als tienermoeder

Op 17-jarige leeftijd werd ik tienermoeder. Velen denken dat het een ongelukje was, maar niets was minder waar. Het was een bewuste keuze. Als tiener had ik thuis veel ruzies en conflicten waardoor ik veel op straat hing met mijn vrienden en vriendinnen en interesse kreeg in het roken van jointjes en het drinken van alcohol. Ik kreeg een vriendje dat ook veel blowde, en we waren heel veel samen. Op een dag kreeg ik een gedachte: wat als ik zwanger word? Dan heb ik altijd iemand bij me die van mij houdt en die mij nooit zal verlaten. Wat als het mijn leven beter maakt? Die gedachte liet me niet los, en ik besloot ervoor te gaan.

Op zo’n jonge leeftijd geconfronteerd worden met het ouderschap bracht talloze verantwoordelijkheden en mogelijkheden met zich mee. Er waren momenten van angst en onzekerheid, maar ook momenten van liefde en vreugde. Het moederschap op deze leeftijd leerde me volwassenheid en verantwoordelijkheid op een manier die ik mij nooit had kunnen voorstellen. Ondanks de uitdagingen bracht het me ook prachtige momenten van verbinding en liefde met mijn kinderen.

Gedurende acht jaar leefde ik samen met de vader van mijn kinderen, met ups en downs. Hoewel we samen waren, voelde ik me vaak alleen in het ouderschap. De lasten leken grotendeels op mijn schouders te rusten, en ondanks mijn vele pogingen om een sterke familie te creëren, bleef de relatie problematisch. Uiteindelijk besefte ik dat ik alleen verder moest gaan. Het beëindigen van de relatie was moeilijk, maar ook bevrijdend. Ik stond er nu echt alleen voor, en dat was het begin van mijn reis naar zelfontdekking en zelfliefde.

De overgang naar alleenstaand ouderschap

Als alleenstaande moeder was het leven niet altijd gemakkelijk. De verantwoordelijkheden en uitdagingen waren soms groot. Het voelde alsof ik constant aan het jongleren was met werk, opvoeding en de dagelijkse beslommeringen van het leven. Na twee jaar alleen te zijn met de kinderen, raakte ik in een burn-out. De druk van werk gecombineerd met het opvoeden van kinderen en de trauma’s die ik nog te verwerken had, werd te groot, en ik moest opnieuw leren hoe ik voor mezelf moest zorgen.

Deze moeilijke tijd dwong me om naar binnen te keren en te reflecteren op mijn leven. Het was eigenlijk een kans om te herontdekken wie ik werkelijk was en wat ik wilde bereiken. Ik begon intensief aan mijzelf te werken, met de focus op zelfontwikkeling en zelfliefde. Ik wilde niet alleen een goede moeder zijn, maar ook een gelukkig persoon. Deze reis naar zelfontwikkeling was pijnlijk, maar het bracht me ook zoveel inzicht en groei. Langzaamaan begon ik de gelukkigste versie van mezelf te worden. Niet alleen voelde ik me gelukkig als moeder, maar ook als vrouw. Mijn kinderen werden ouder en het werd ook steeds “makkelijker”. Ik ontmoette nieuwe mensen, nieuwe vriendinnen, en ik had echt alles van vroeger achter mij gelaten. Het leven als single vrouw en single moeder kon ik eindelijk omarmen, en ik kon oprecht zeggen dat ik echt van mijzelf hield.

De ontmoeting met mijn grote liefde

In het midden van deze transformatie, zes jaar nadat ik alleenstaande moeder was geworden, ontmoette ik de liefde van mijn leven. In het begin besefte ik dat nog niet. Ik kende hem van vroeger, uit de buurt tijdens onze tienerjaren. We zijn elkaar toen uit het oog verloren en zestien jaar later dook hij ineens op via Instagram. Ik moest eerst niets van hem weten, want ik had mannen afgezworen en ik was gelukkig met mijn leven alleen met mijn kinderen. Toch besloot ik om een keer af te spreken en we begonnen te daten. Het was onverwacht en compleet anders dan ik had gepland. Hij had ook twee kinderen, en net als ik had hij geen plannen voor een nieuwe relatie of meer kinderen. Maar het universum had andere plannen voor ons. Er ontstond een sterke band tussen ons, en ondanks onze eerdere voornemens werden we verliefd. Het voelde alsof alles op zijn plek viel.

Kort na het begin van onze relatie raakte ik onverwachts zwanger. Deze zwangerschap eindigde echter in een miskraam, wat voor mij voelde als een groot verlies. Ondanks deze moeilijke periode, waarin ook onze eerste ruzies ontstonden, bracht het ons ook dichter bij elkaar, en beseften we allebei dat we samen nog een liefdesbaby wilden. Na een paar maanden werd dit verlangen werkelijkheid en werd onze liefde gezegend met de geboorte van onze zoon. De vreugde die hij in ons gezin bracht, was onbeschrijfelijk.

De uitdagingen van eens samengesteld gezin

Het leven als een samengesteld gezin bracht echter ook zijn eigen uitdagingen met zich mee. Hoewel er veel liefde was, was de dynamiek complex en moesten we navigeren door de verschillende relaties en verantwoordelijkheden. Het was niet altijd gemakkelijk om de balans te vinden tussen de behoeften van onze kinderen en die van onszelf. We hadden ook te maken met verschillende leeftijden. Mijn oudste dochter was dertien jaar toen we samen gingen wonen en mijn oudste zoon elf jaar oud. Zijn oudste dochter was toen net drie jaar en zijn oudste zoon vijf maanden. Onze ex-partners waren ook meer in onze levens betrokken en ook dit was niet altijd even makkelijk.

Ik zorgde niet alleen voor mijn eigen kinderen maar nu ook ineens voor zijn kinderen, ik had daardoor een rol erbij, die van bonusmoeder. Eigenlijk ervaarde ik dat als normaal. Ik hield van hem dus automatisch ook van zijn kinderen. Mijn kinderen konden het goed vinden met mijn nieuwe partner en zij zagen hem ook echt als een vaderfiguur. Wat natuurlijk “problemen” opleverde omdat zij ook nog gewoon hun eigen vader hadden. Zijn kinderen konden het ook goed vinden met mij en zagen mij ook als ze bij ons waren als een moederfiguur. Ondanks hun jonge leeftijd, en zij dit niet goed konden uiten voelde ik dit aan alles. Zijn dochter was gek op mij en ik merkte dat zij zich al snel thuis voelde en ook veel toeliet. Zijn zoontje was nog zo klein toen we een samengesteld gezin werden en onze band werd dan ook heel hecht. Ik zag zijn kinderen als mijn eigen kinderen en zo gingen we ook met elkaar om als gezin.

Waar ik eerst heel verliefd naar kon kijken als hij bezig was met zijn dochter en hoe hij met haar omging, werd ik ineens een soort van jaloers?

Het was natuurlijk wel even wennen; ik had die fase van kleine kinderen al gehad en moest weer even terugschakelen, maar het ging me eigenlijk wel goed af, vond ik zelf. Echter kwamen er regelmatig ook gevoelens van jaloezie. De aandacht die nu verdeeld moest worden, daar kon ik soms moeilijk mee omgaan. Ik voelde mij soms net een klein kind als ik jaloerse gevoelens had. Waar ik eerst heel verliefd naar kon kijken als hij bezig was met zijn dochter en hoe hij met haar omging, werd ik ineens een soort van jaloers? Ik begreep helemaal niets van die gevoelens. Ik merkte ook, ondanks dat ik een goede band wilde met de moeder van zijn kinderen, dat ik een angst had. Wat als hij terugging naar zijn ex? Ben ik wel goed genoeg als bonusmoeder voor zijn kinderen?

Ik vond het moeilijk om met deze gevoelens om te gaan, helemaal tijdens mijn zwangerschap. Gecombineerd met angst, onzekerheid en de hormonen vond ik het een grote uitdaging. Zou hij net zoveel kunnen houden van onze zoon als van zijn andere kinderen? Echt belachelijk vond ik het om zulke gedachten te hebben. Dit bracht natuurlijk ook de nodige stress en druk in onze relatie en stelde ons regelmatig op de proef. Maar ik had er alle vertrouwen in dat het goed zou komen, dat wij als samengesteld gezin onze weg wel zouden vinden. Er was namelijk zoveel liefde tussen ons en de kinderen en ook tussen de kinderen samen. Om onze relatie levendig te houden en tijd voor onszelf te houden, planden wij elke week een date night in. Dit zorgde ervoor dat we als ouders en bonusouders weer konden opladen en de liefde en intimiteit tussen ons levendig konden houden.

Nu ik zo terugkijk op deze periode, denk ik dat we het leven als samengesteld gezin onderschat hadden. We hebben lang gewacht om onze kinderen te ontmoeten en ook om de kinderen elkaar te laten ontmoeten. Dit omdat we eigenlijk eerst natuurlijk geen nieuwe relatie wilden. Maar toen we eenmaal besloten voor elkaar te gaan, ging het allemaal heel snel. Na de ontmoeting van elkaars kinderen in Monkey Town kwamen zijn kinderen al voor de helft van de tijd bij ons wonen, en leefden we in een wereld van geluk en liefde. Niet wetende welke obstakels dit met zich mee zou brengen. We kwamen erachter dat we ook verschillende ideeën hadden qua opvoeding en kregen we te maken met elkaars kinderen opvoeden. Hier hadden we van tevoren niet duidelijk over gecommuniceerd en ook niet besproken wat onze rol wordt in het leven van onze kinderen, maar ook hoe we om zouden gaan met de ex-partners. Achteraf gezien hadden we dit wel moeten doen en beseften we niet hoe het leven soms kan zijn als samengesteld gezin, met ups en downs. De stress en druk van het dagelijks leven stelden onze relatie regelmatig op de proef.

We hebben elkaar en onze kinderen beloofd om nooit op te geven en dat onze kinderen nooit meer een scheiding hoefden mee te maken.

Slechts 6 maanden na de geboorte van onze zoon raakte ik opnieuw zwanger, geheel onverwacht. Deze verrassing bracht zowel vreugde als angst met zich mee. Mijn lichaam en geest waren nog aan het herstellen van de vorige zwangerschap en ik had het hier mentaal best moeilijk mee. We besloten dat er geen andere keus was en gingen er samen voor. Het was een keuze die veel in mijn hoofd rondspookte, doe ik hier wel goed aan? Onze relatie was namelijk niet zo stabiel op dat moment en de nodige ruzies en discussies speelden hier een grote rol. Terwijl we ons voorbereiden op de komst van nog een kindje, realiseerde ik mij dat ons gezin nog verder zou groeien en de uitdagingen alleen maar groter zouden worden.

Onze relatie kende in die periode veel ups en downs. Ondanks de liefde die we voor elkaar voelden, waren er veel momenten van frustratie en onbegrip. Toch was ik vastbesloten dat dit het was voor mij. We hadden toch de keuze gemaakt om ervoor te gaan? Mijn partner had mij tijdens mijn zwangerschap van onze zoon ten huwelijk gevraagd. Voor mij totaal onverwacht, maar dit betekende dan toch dat we samen oud wilden worden? Dat we de rest van ons leven met elkaar wilden zijn? Nooit meer wilden we kinderen op de wereld zetten met gescheiden ouders en zouden we er alles aan doen om te blijven werken aan onze relatie. Ik was echt vol hoop en we hadden grootse plannen voor de toekomst.

De terugkeer naar alleenstaand ouderschap

De realiteit bleek echter anders dan gehoopt. In plaats van dichter bij elkaar te komen, begon mijn partner zich van mij af te sluiten. De ruzies namen toe en we groeiden steeds verder uit elkaar. Onze communicatie verslechterde en ik voelde ons steeds verder uit elkaar drijven. Ik kon hier heel moeilijk mee omgaan tijdens deze zwangerschap en ik was zo bang dat het niet goed zou komen. Het enige wat ik wilde, was weer dichter bij elkaar komen. Ik wist namelijk hoe diep onze liefde zat en hoe de liefde tussen ons kon voelen. Hoe sterk wij waren als individu, maar ook als koppel om hier doorheen te komen. We hebben elkaar en onze kinderen beloofd om nooit op te geven en dat onze kinderen nooit meer een scheiding hoefden mee te maken. En ook onze zoon die wij samen hadden, dat hij nooit hoefde mee te maken wat zijn broers en zussen mee moesten maken. Ik zocht naar oplossingen: relatietherapie, workshops voor koppels, samen even weer eruit. Maar ik voelde dat wat ik ook deed, mijn partner niet zichzelf was. Hij keerde zich helemaal in zichzelf en sloot zich af voor mij. Wat mij erg onzeker maakte, en ook ik begon me af te sluiten.

Na vele gesprekken, ruzies, discussies en onzekerheid besloot hij op een dag te vertrekken. Op de een op andere dag was hij weg en liet mij achter. Dit terwijl ik weer zwanger was van ons kindje. Het kindje waar we hadden besloten ervoor te gaan. Daar stond ik dan. En ik kon niks doen, want dit was zijn keuze.

De eenzaamheid tijdens deze zwangerschap was ondraaglijk. Het voelde als een nachtmerrie waaruit ik niet kon ontwaken. Ik zat vol verdriet, woede en onbegrip. Achtergelaten met de verantwoordelijkheid van onze kinderen. En na iets langer dan 2 jaar samen te zijn geweest, moest ik hem ineens missen in mijn leven. Het was een donkere periode en het voelde alsof ik alles weer opnieuw moest beginnen.

Nu sta ik opnieuw voor de uitdaging als alleenstaande moeder, maar nu van vier kinderen. Hoewel het niet het leven is dat ik voor ogen had, weet ik dat ik het aan kan. Ik heb het eerder gedaan en ik zal het opnieuw moeten doen. Mijn liefde voor mijn kinderen is grenzeloos en ik ben vastbesloten om er altijd voor hen te zijn.

De toekomst

Mijn verhaal is er één van liefde, verlies en uiteindelijk acceptatie. Het universum geeft je alleen wat je aankan, en blijkbaar kan ik veel aan. Het is een reis die me heeft geleerd dat ik altijd de kracht in mezelf kan vinden om verder te gaan, ongeacht de omstandigheden. Toch verlang ik ernaar om niet steeds die sterke vrouw te hoeven zijn die iedereen in mij ziet. Ik heb besloten om voor altijd alleenstaande moeder te blijven.

Ondanks alles wat ik heb meegemaakt, geloof ik nog steeds in de kracht van liefde en de mogelijkheden die het leven te bieden heeft. Ik weet dat ik nu weer opnieuw aan mijzelf moet werken om weer die gelukkige moeder voor mijn kinderen te worden maar ook een gelukkig vrouw. Ik haal elke dag de kracht uit mijn kinderen en uit mijn doelen en dromen die ik nog steeds heb voor de toekomst.

Ik ben opnieuw mijn weg aan het vinden tussen de omgangsregeling met de vader van mijn kinderen. Ik vind het heel belangrijk dat zij een goede band hebben met beide ouders. Hoe ik dit doe? Geen idee, ik weet het zelf ook soms niet. Het is vaak echt aankijken wat goed voelt en wat voor beide kanten werkt. Maar voornamelijk wat voor de kinderen werkt. Ik vind het soms nog erg lastig om mijn kinderen te moeten “delen” en ze op zo een jonge leeftijd af te moeten zetten bij hun vader. Maar beetje bij beetje gaat het mij steeds beter af en kan ik accepteren dat het voor mijzelf ook soms goed is. Om even op te laden om daarna weer die leuke, energieke moeder te zijn die zij verdienen

Ik hoop dat ik mijn kinderen kan laten zien dat zelfs in de moeilijke tijden er altijd een weg vooruit is, dat liefde en veerkracht ons door de zwaarste stormen kunnen dragen. Mijn verhaal is nog niet voorbij en ik ben vastbesloten om van elke dag het beste te maken. Voor mijzelf en voor mijn kinderen.

Herken je jezelf in Michelle haar verhaal? Via haar Instagram kom je met Michelle in contact.

Volg je mij al op Instagram? Leuk als ik je daar zie.

Lees ook: 7 tips voor bonusmoeders, hoe om te gaan met een heftige ex in een vechtscheiding

The post Alleenstaande moeder Michelle had alles onder controle, tot de liefde en het samengestelde gezin alles veranderden appeared first on van Single tot Bonusmama.

Ik app hem. Hij appt mij. En na al dat geapp vraagt hij of ik langs wil komen. Ik ga twee deuren verder. Hij is tenslotte de buurman. Een buurman in hetzelfde schuitje. Bijna dan, want hij heeft twee kinderen.

We kletsen uren. We kletsen avonden en nachten. We spreken naar elkaar uit dat we het wel erg leuk hebben samen. Ik ben 28, hij is 38 en hij heeft twee kinderen. Is dit handig? Moeten we dit wel doen? Hoe zie ik de toekomst voor me? En hoe ziet hij zijn toekomst met zijn kinderen? Ondanks alle vragen besluiten we om elkaar verder te ontdekken. Alle onderwerpen komen aan bod, echt alles is bespreekbaar. We kunnen echt plezier met elkaar maken en merken dat we ons gelukkig voelen op de momenten dat we samen zijn.

We komen erachter dat we bij elkaar willen zijn. En dat doen we dan ook! Het eerste half jaar van onze relatie zijn we veel samen en weet niemand van mij of hem. Het voelt als ons geheim. Al is het bij de mensen om ons heen wel duidelijk dat er iets speelt wat ons weer écht gelukkig maakt.

De eerste ontmoeting

We realiseren ons dat het op een gegeven moment tijd is om de kinderen te leren kennen. Maar wanneer is dat moment? Staat er een tijd voor wanneer je de kinderen van je vriend gaat ontmoeten? Moet je eerst kennismaken met de moeder van de kinderen? Een hoop vragen waar we eigenlijk geen antwoord op weten en het moment van ontmoeten schuiven we dan ook steeds een beetje voor ons uit.

Tot het moment dat ik op straat word aangesproken door de moeder van mijn vriend. Ze heeft het een tijd in de gaten gehouden, geobserveerd en doorgevraagd. En zo trok ze haar conclusie: ik moet en zal de nieuwe vriendin van haar zoon zijn. En zoals moeders het wel vaker goed hebben, had ook zij gelijk. Ze trok mij mee naar binnen en voor ik het wist, stond ik in de woonkamer van mijn vriend en zaten mijn schoonfamilie én kinderen in de tuin. En zo was de trend gezet voor volledig onverwachte eerste ontmoetingen.

De eerste onverwachte ontmoeting ging zo snel dat ik er niet over kon nadenken.

Gelukkig pakte het goed uit. Mijn vriend reageerde uiteraard ook verrast dat ik daar opeens stond. Maar met een grote glimlach op zijn gezicht stelde hij mij voor aan zijn kinderen. Ook de kinderen waren onder de indruk. Ze zaten in de jacuzzi en de oudste, toen 6 jaar, bleef maar onder water duiken en mijn aandacht trekken als hij boven water kwam. We hadden de grootste lol. De jongste, toen 3 jaar, observeerde even en kwam toen ook los. De volgende morgen vroeg mijn vriend of ze koffie mochten komen drinken. De oudste wilde mijn katten zien en de jongste wilde haar knuffels laten zien. En zo gebeurde het dat we steeds vaker bij elkaar op bezoek kwamen en langere tijd met z’n vieren doorbrachten.

Een week later, op een zaterdagmiddag, zaten we in de tuin, vlak voor de overdracht van de kinderen, toen mijn vriend opeens vroeg of ik meeging om de kinderen naar hun moeder te brengen. Ik werd overvallen door deze vraag, maar besloot om toch mee te gaan. In het begin was het even aftasten. Wat zal ze van mij vinden? Wat vind ik van haar? Wat vind ik van de huidige situatie? Wat wordt er van mij verwacht? En wat juist niet?

Antwoorden op deze vragen kreeg ik door de tijd en de gesprekken met mijn vriend. Daarnaast heb ik mij de eerste maanden heel bescheiden opgesteld. Vanaf dat moment is er regelmatig contact met de ex. Al praat ik liever over de moeder van de kinderen.

De omgangsregeling

Op woensdagmiddag komt de moeder samen met de kinderen naar het huis van mijn vriend. Ze brengen daar de middag door, terwijl mijn vriend op zijn werk is. Zij zorgt voor het eten, er wordt met z’n vieren gegeten en bij het afruimen van de tafel gaat moeder weer weg. Een soepele overgang van moeder naar vader voor de kinderen.

Een paar keer eet ik op woensdag mee. Wat ik echter niet had verwacht, was dat ik mij het vijfde wiel aan de wagen zou voelen. Langzaam verschuift dat en is zij het vijfde wiel aan de wagen. We hebben met z’n vieren een tafelopstelling. En daar wordt, door de kinderen, op woensdag niet van afgeweken. Ik zit naast de oudste, tegenover mijn vriend waar de jongste naast zit. Er wordt een stoel bijgeschoven voor moeder. Moeder besluit na een paar keer dat zij niet meer mee-eet. Daarna regel ik het eten en gaat zij weg zodra ik er ben.

Ik kon geen enkele reden bedenken waarom zij met de kinderen in zijn huis moest doorbrengen.

De woensdagmiddagen in zijn huis gingen mij tegenstaan. Ik merkte dat ik zelfs lichamelijk erop ging reageren. Ik voelde me elke woensdag ziek, buikpijn, misselijk. Ik kon geen enkele reden bedenken waarom zij met de kinderen in zijn huis moest doorbrengen. Ik heb een grens getrokken en dit meerdere keren bespreekbaar gemaakt met mijn vriend. Hij had er eigenlijk niet zo’n last van, want hij was toch niet thuis. Toen ik aangaf dat ik anders niet meer op woensdagmiddag de kinderen alvast kon opvangen als zij eerder weg ging en hij nog op zijn werk zou zijn, was het duidelijk voor mijn vriend. Hij zag namelijk echt dat dit mij verdriet en pijn deed en dat was het laatste wat hij zou willen. Hij is het gesprek aangegaan met de moeder en vanaf dat moment zijn ze op woensdagmiddag niet meer daar. Hoe dit gesprek is gegaan, weet ik niet. Het enige wat hij mij heeft laten weten, is dat hij het heeft besproken en dat ze vanaf dat moment niet meer komen.

Van Buurvrouw naar Bonusmoeder: een verhaal over liefde en onverwachte ontmoetingen

Mijn eerste tip: is om signalen van je lichaam echt serieus te nemen en hierop actie te ondernemen.

Bij ons draait het om de kinderen en daar plannen we dan ook omheen. Bij moeder kwam het vaak genoeg voor dat de plannen tegelijkertijd waren met het moment dat de kinderen weer naar haar toe zouden gaan. En ze vroeg daarom ook steeds vaker of het iets later zou kunnen. De ene keer was het een half uur later, de andere keer wel twee uur later. En het toppunt was wel bijna vier uur later. Onze plannen werden gewijzigd omdat de kinderen later naar hun moeder zouden gaan. Op een gegeven moment wisten wij ook niet meer waar we aan toe waren. Zouden we deze zondag nog tijd samen hebben? Of zijn de kinderen er langer? En welk antwoord geven we aan de kinderen als ze vragen hoe laat mama komt?

Mijn tweede tip: is om concrete afspraken te maken als er een wijziging is bij het wisselmoment. Je schept hiermee duidelijkheid voor zowel de kinderen als voor jezelf.

We zaten in een fase dat de kinderen steeds eerder kwamen en langer bleven.

Mijn derde tip: is om soms nee te zeggen tegen moeder. Eigenlijk zeg je dan ja tegen jezelf en voor de kinderen. Je zorgt voor je eigen welzijn. Het welzijn van jezelf, als stel, maar ook het welzijn van de kinderen. Door nee te zeggen of een ander tijdstip af te spreken, gingen de kinderen op de afgesproken tijden weer naar hun moeder en brachten zij die belangrijke tijd met haar door.

De afgelopen jaren zien wij dat wij een ander gezin zijn dan het gezin van moeder. En ieder gezin heeft zo zijn eigen normen, waarden, prioriteiten, regels en afspraken.

Mijn vierde tip: is om de ander, de ex, de moeder/vader van de kinderen te accepteren en met respect te benaderen. De persoon kan je namelijk niet veranderen, maar kan wel een andere kijk op het leven hebben.

Door de grote verschillen kan het natuurlijk zo zijn dat je frustraties hebt tegenover de moeder van de kinderen.

Ik heb mij vanaf het begin van de relatie met mijn vriend voorgenomen om geen ruzie te maken met hem, door of vanwege de moeder van de kinderen. Dit is dan ook mijn vijfde tip.

Mijn vriend zal de moeder van zijn kinderen niet snel afvallen. En zij mag dan ook niet tussen mijn vriend en mij in komen te staan. Uiteraard mogen/moeten frustraties wel gedeeld worden met elkaar.

En dan kom ik gelijk aan bij mijn volgende zesde tip: deel je frustraties met iemand anders. Deel je gevoel, je heftige emoties, de grote frustraties en irritaties eerst met een goede vriendin, die het liefst ook de rol van bonusmoeder mag dragen. Zij snapt je als geen ander. Daarna kun je met de juiste woorden en mildere emoties het bespreekbaar maken met je partner en daarna de actie uitzetten om het samen of zelf of door je vriend te bespreken met de moeder van de kinderen.

En mijn zevende tip die ik je mee wil geven: de tijd verandert de dingen, langzaam maar stap voor stap. Dus heb geduld, heb lief, zeg nee, zeg ja, zorg voor balans, stel je grenzen en zorg voor je eigen welzijn!

Lees ook: Bonusmama Chantal vertelt: als ik alles van tevoren had geweten dan…

Volg mij op  Instagram? Leuk als ik je daar zie.

Disclaimer: Dit blog is geschreven vanuit het perspectief van de bonusmoeder, die anoniem wenst te blijven. Van Single tot Bonusmama is een platform waarbij bonusmama’s een podium krijgen om hun verhaal, ervaring en tips te delen en waar respect voor alle leden in het samengestelde gezin voorop staat. 

The post Van Buurvrouw naar Bonusmoeder: een verhaal over liefde en onverwachte ontmoetingen appeared first on van Single tot Bonusmama.

“Mam, ik hoop dat als jij weer verliefd wordt, dat het een man is met oudere kinderen.” “Ik hoop het ook, schat!”

En ik werd verliefd. Op een man. Met twee kinderen. De jongste was tien jaar jonger dan mijn oudste.

We werden een samengesteld gezin. Hij met twee kinderen die de helft van de tijd bij ons zijn en ik met twee kinderen, die er altijd waren. Ze waren toen 17, 12, 9 en 7. Ons 3-plus-3-gezin.

Stefan en ik leerden elkaar kennen via Tinder. Het was een vrijdagavond en ik had nergens zin in. Ik verveelde me en besloot de app weer eens te downloaden. Gewoon, voor de lol. Ik zou wat chatten om de tijd te verdrijven en wilde diezelfde avond ook de app weer verwijderen. Ik had op dat moment toch geen zin in een relatie. Tijdens het ‘swipen’ kwam ik toch één profiel tegen waar ik wel erg nieuwsgierig van werd, maar er ontstond geen match. Jammer!

Na even wat gescrolled te hebben viel ik met de telefoon in mijn hand in slaap. De volgende ochtend werd ik wakker, ik keek op mijn telefoon en had een match. Van die man met dat leuke profiel. We begonnen te chatten en gingen al snel over op WhatsApp. Diezelfde avond ontmoetten we elkaar.

We zijn nu vijf jaar verder.

Stefan en ik zijn zo bewust mogelijk in dit nieuwe systeem gestapt. We beseften ons dat ieder van ons een pakketje bij zich draagt en dat dat niet altijd even makkelijk zou zijn. Het heeft ons waarschijnlijk wel geholpen dat we vanuit onze achtergrond – hij als psycholoog en ik als coach die ook systemisch is opgeleid – naar onszelf en de kinderen konden kijken.

Zo zijn we bijvoorbeeld, vanuit het systemisch werken, in een andere volgorde aan tafel gaan zitten, waarbij iedereen zijn eigen plek kon innemen. We realiseerden ons dat het voor de jongens het meest lastig was. Mijn oudste bleef de oudste. Zijn jongste bleef de jongste. Maar mijn jongste werd ineens een oudere in het 3-plus-3-gezin. En zijn oudste was ineens de een-na-jongste. De kinderen moesten erg wennen aan hun nieuwe plek in het gezin.

Het lukt ons om op het gebied van emoties de kinderen goed te begeleiden en te ondersteunen. Ieder in het gezin heeft te maken met zijn of haar eigen verdriet, angst, gemis en pijn. We erkennen dat die gevoelens er zijn en we leren ze wat de functie is van emoties. We laten ze reflecteren, kijken, binnen in zichzelf. We voelen niet altijd hetzelfde op hetzelfde moment. Dat wat jij voelt is waar. En wat wil dat gevoel je -nu- vertellen? Wij besteden veel tijd en aandacht aan hoe dingen werken. In een systeem zoals een samengesteld gezin, maar ook in je lijf, als je bijvoorbeeld spanning ervaart.

Duidelijke afspraken en vertrouwen hebben in elkaar

Stefan en ik hebben heel duidelijk afgesproken dat ik de moeder ben van mijn twee kinderen en hij de vader is van zijn twee kinderen. Ik voed mijn kinderen op, en hij voedt de zijne op. Waar we iets opmerkten bij elkaars kinderen, bespraken we dat, zodat we indien nodig zelf iets konden doen met betrekking tot onze eigen kinderen

Inmiddels zijn we zo ver dat er zoveel vertrouwen over en weer is, dat dit gebied wat grijzer is geworden. Zo delen zijn kinderen hun zorgen vaak sneller en makkelijker met mij en mijn zoon zoekt Stefan eerder op. We vinden het heel fijn dat de kinderen deze ruimte naar ons beiden ervaren en dat wij dit van elkaar kunnen accepteren!

Ons huis heeft veel betekend voor ons nieuwe ‘gezin’. We hebben gekozen om te gaan samenwonen in een huis dat voor iedereen nieuw was, zodat het echt óns huis was. Van ons samen. We zijn daar ook pas gaan slapen toen we compleet waren. Want tijdens de verhuizing waren de kinderen van Stefan met hun moeder op vakantie. Ieder kind heeft een eigen kamer gekregen. Alleen dat al heeft voor veel rust gezorgd. Maar ook de gesloten keuken, die we bewust gesloten hebben gelaten, de muur tussen ons leef- en eetgedeelte én de praktijkruimte aan huis, zorgen ervoor dat je altijd kunt kiezen of je samen wilt zitten of je je liever even wil terugtrekken.

Wij hebben ook geluk dat alle kinderen, ondanks (of misschien wel dankzij) de leeftijdsverschillen heel goed samen kunnen. Er is nooit onderling gedoe. Daar zijn we heel dankbaar voor.

‘Ineens realiseerde ik me dat ik de helft van de tijd alsnog kinderen in huis zal hebben’

Er was ook een heleboel wat we niet van tevoren wisten… waar we ons niet op konden voorbereiden of hadden kunnen weten.

Als ik alles van tevoren had geweten, weet ik niet of ik er ooit aan begonnen was. Het is een pittig klusje, dat samengesteld zijn. Met twee gedeeltes van een gezin een soort-van één vormen. Met elk hun eigen opvoedingsstijl, waarden en normen. Met zes individuele persoonlijkheden, die allemaal te maken hebben met pijn, verdriet en rouw. Ieder op zijn of haar eigen manier. Met twee andere biologische ouders, die we er gewoon gratis bij kregen en bewust of onbewust ook een rol in onze nieuwe samenstelling innamen.

Waar ik nooit rekening mee heb gehouden is dat mijn oudste als eerste uit zou vliegen. Toen dat vorig jaar gebeurde, ben ik vreselijk van slag geweest. En dat kwam niet door het ‘lege-nest-syndroom’. Ik vind het heerlijk, volwassen wordende kinderen. Ik ben bewust jong moeder geworden. Na 22 jaar moederschap, wat ik grotendeels alleen heb gedragen, ook toen ik nog samen met hun vader was, voel ik de snak naar vrijheid. Reizen lijkt me nu zalig! Vroeger wilde ik alleen maar mama worden. Nu groei ik naar een periode zonder kinderen in huis, alleen zijn met mijn partner.

Ineens realiseerde ik me dat ik de helft van de tijd alsnog kinderen in huis zal hebben. En dat alle zorgtaken, die nu voornamelijk bij mij liggen, dan ook nog door zullen gaan. Denk bijvoorbeeld aan koken en wassen. Alleen niet meer voor mijn eigen kinderen. Ineens voelde ik het tegenovergestelde van de vrijheid waar ik zo naar verlangde. Dit heeft mij echt wel even in de weg gezeten.

Ik merkte dat ik weg wilde. De vrijheid in. Los van al het zorgen. Ik irriteerde me enorm aan de verschillen in opvoeding, waarden en normen van mijn en van zijn kinderen. Dit was niet de bedoeling… Ik zou ‘jong’ weer gewoon Chan zijn, als ik mijn kinderen volwassen had zien worden. Het zou dan mijn tijd zijn. Geen stiefmoeder! Dat was niet het plan!

Ook hier is de communicatie tussen Steef en mij belangrijk geweest. En ook gewoon even erover mogen klagen en huilen tegen een lieve vriendin. Meermaals. Het helpt zo goed als ik alle gevoelens die ik ervaar de ruimte kan geven. Dat weet ik als lichaamsgericht trauma-coach als geen ander, maar toch lijk je dat dan even te zijn vergeten als je er zelf weer middenin zit.

Inmiddels is dit ‘thema’ ook weer tot rust gekomen. Ik realiseerde me dat zijn kinderen ook ouder en zelfstandiger worden. Dingen die we nu op een bepaalde manier doen, zijn niet in beton gegoten. Hierover blijven communiceren is ‘the key’ Doordat we in beweging blijven, weet ik dat we ook in het NU samen kunnen genieten. Mijn ‘ik ben gewoon Chan’-tijd komt er echt nog wel aan, daar vertrouw ik op.

5 tips voor bonusmoeders:

1. Druk je gevoel niet weg. Laat je gevoel er zijn, het wil toch alleen maar even gevoeld worden anders gaat het zich steeds duidelijker aandienen in je lijf. Toen ik durfde toe te geven dat ik het samengestelde gezin (of nog spannender: de stiefkinderen) niet altijd leuk vond, werd dat gevoel steeds lichter.
2. Lees ‘De mijne zijn de liefste’. Echt! Een aanrader.
3. Leg geen druk op de kinderen, als stiefouder. Laat ze voelen dat ze altijd bij je terecht kunnen.
4. Betrek de kinderen in de beslissingen die je gaat nemen. Hiermee voorkom je dat gebeurtenissen rauw op hun dak vallen. Daar zeg ik niet mee dat ze het mogen bepalen, natuurlijk.
5. Val niet met Tinder in je hand in slaap ;-) Voor je het weet ben je verliefd!

Lees ook: Vrienden en familie in je samengestelde gezin: supporters of onruststokers?

Volg je mij al op Instagram? Leuk om je daar te zien.

The post Bonusmama Chantal vertelt: als ik alles van tevoren had geweten dan… appeared first on van Single tot Bonusmama.

“Misschien word ik binnenkort jouw schoonzoon wel.”

Ik leerde mijn partner op een bijzondere manier kennen. Hij werkte bij een woningbouwcorporatie en kwam zo bij mijn moeder thuis terecht. Daar raakten zij aan de praat over zijn verleden met zijn ex. Hij was vreemdgegaan tijdens de zwangerschap van zijn dochter en had daar heel erg veel spijt van. Mijn moeder vertelde over haar kinderen, en zo kwamen ze ook in gesprek over mij. Er hing een groot portret van mij in de gang dat hem opviel, en hij verliet het huis met de woorden “Misschien word ik binnenkort jouw schoonzoon wel”. Toen ik thuiskwam van werk, vertelde mijn moeder over hem, en ze zei dat het helemaal mijn type zou zijn. Ik lachte erom en nam het niet serieus, want zulke dingen zei mijn moeder wel vaker. Ze vertelde over gemeenschappelijke vrienden en dat hij vaak ging stappen in Amsterdam op plekken waar ik ook kwam. Ik zat midden in een verhuizing en had het naast me neergelegd. Na twee maanden was mijn huisje eindelijk klaar, en toen hij voorbijkwam op Instagram, besloot ik mijn stoute schoenen aan te trekken en hem toe te voegen. Het eerste wat hij zei was: “Hoe gaat het met je moeder?” Ik begon te lachen, en zo begon ons gesprek. We raakten niet uitgepraat en hadden veel dingen gemeen, zoals het feit dat we beide uit een gebroken gezin kwamen. Na twee weken spraken we af, en het voelde als liefde op het eerste gezicht.

Het eerste nummer dat hij mij liet horen was ‘Can you stand the rain’ van New Edition. Een prachtig nummer vond ik. Achteraf bleek er geen woord van gelogen. ‘Tell me can you weather the storm? Nou, het werd one hell of a ride!

George is lief

Ik leerde zijn dochter kennen toen ze 1,5 jaar oud was. Het is een schat van een kind. Ik wist niet dat ik op zo’n bijzondere manier van een kind kon houden, naast mijn eigen neefje en nichtje. Je merkt wel dat het anders is, maar toch raak je er erg aan gehecht. En dat was ook wederzijds. Zij noemde mij George omdat ze mijn naam nog niet goed kon uitspreken, en dat is eigenlijk nooit veranderd. Het is een cocktail van liefde voor je partner en liefde voor het individuele kind, zonder vooroordelen te hebben naar een ex-partner. Het was niet altijd makkelijk. Soms ervoer ik ook lichte irritaties omdat ik het bijvoorbeeld niet eens was over de opvoedstijl. Ik kon mijzelf echter goed verplaatsen in het kind omdat ik zelf uit een gebroken gezin kom, waarin ik niet werd geaccepteerd door de nieuwe partner van mijn vader. Ik vond het daarom heel belangrijk dat ik dichtbij mezelf bleef en vasthield aan mijn waardes en wat ik belangrijk vond. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mezelf daar ook vaak in verloren ben, vooral in het begin van de relatie als je alles door een roze bril bekijkt. Dan kun je snel te veel hooi op je vork nemen. Ik in elk geval wel. Ik werd overal enthousiast van en wilde mezelf graag uitsloven voor mijn bonuskind, bijvoorbeeld met een verjaardag, het aanschaffen van nieuwe kleding of het organiseren van leuke uitjes. Uiteindelijk werd ik er wat losser in en kwam ik erachter dat al mijn goed bedoelde ideeën niet altijd gaan zoals ik in gedachten had. Ik voelde hierin weleens teleurstelling en besefte dat als ik ooit zelf kinderen mag krijgen, ik het dan op mijn eigen manier kan doen.

“Ik heb gebeden voor een schoondochter zoals jij.”

Vanaf het begin van onze relatie was mijn schoonmoeder erg aanwezig in zijn leven. Zij zorgde twee dagen voor zijn dochter, inclusief het huishouden van mijn partner. Ze zorgde voor het eten en deed boodschappen. Zij kwam dan vanaf maandagochtend en nam zijn dochter op dinsdagochtend weer mee naar zijn broer, waar zij op al haar kleinkinderen paste.Ik moest hier wel heel erg aan wennen en ervaarde het alsof hij al zijn verantwoordelijkheid uit handen gaf en geen eigenaarschap nam over zijn eigen leven.

Zijn moeder was blij met mijn komst. Ze zei dingen zoals dat ze had gebeden voor een schoondochter als ik. Ik was netjes en schoon, ik kon goed koken en als kers op de taart was ik ook zo lief voor haar kleinkind. Ik was totaal niet zoals de moeder van haar kleindochter volgens haar, want daar had ze geen positief woord over te vertellen. Het voelde voor mij alsof zij een team wilde vormen met mij. Samen zouden wij zorgen voor een net huishouden voor haar zoon en kleindochter. Dit voelde erg intens, tenslotte wilde ik een team vormen met haar zoon en niet met mijn schoonmoeder. Ik ben altijd netjes en respectvol gebleven tegenover mijn schoonmoeder en vond dat mijn partner hier zelf iets mee moest.

Het tij keerde

Van mijn beste vriendin kreeg ik altijd veel nieuwe kinderkleding, zij heeft een dochter van dezelfde leeftijd als mijn bonusdochter. Ik vond dit altijd super lief en fijn.

Waar is het verloren kledingstuk gebleven?

Mijn schoonmoeder paste een keer op omdat ik samen met mijn partner een weekendje weg was. Toen we terugkwamen, had zij de kast van mijn bonusdochter opgeruimd. Ik merkte op dat er een leuk kledingstuk miste. Ik stuurde mijn schoonmoeder een appje en vroeg haar of ze wist waar het kledingstuk was. Ze vertelde mij dat het te klein was en dat ze het had weggegeven. Ik zei haar dat het niet te klein was en of ze de volgende keer misschien kon vragen voor ze iets weggaf om zulke misverstanden te voorkomen. Als ik toen wist wat dit appje teweeg zou brengen…

In een volgend weekend trof ik haar op een verjaardag. Opstandig kwam zij naar mij toe gelopen. Ze wilde mij even spreken onder vier ogen. Ik was onder de indruk van haar energie en vroeg wat er aan de hand was. Zij was er niet van gediend dat ik zo tegen haar sprak en vond dat er genoeg kleding in de kast lag van haar kleinkind en gaf mij opstandig het verloren kledingstuk terug. Ik vertelde haar dat ik niet boos was maar het jammer vond omdat ik het cadeau had gekregen van mijn beste vriendin.

Hartzeer

Mijn partner zag dat ik in een niet zo fijn gesprek was met zijn moeder. Hij zag het en keerde zijn rug toe. Ik vond dit zó erg, ik besefte mij toen dat ik in een lastig familiesysteem terecht was gekomen. Zijn moeder heeft daarna nooit meer tegen mij gesproken en heeft mij bij iedereen in een kwaad daglicht proberen te zetten. Hoe zij vol lof sprak over mij in het begin van de relatie, daar was nu niets meer van waar. Alles veranderde. Ik werd overal buitengesloten, en de ex van mijn partner had haar plek in de familie behouden. Bij familiediners werden mijn partner, zijn dochter en zijn ex uitgenodigd. Ik was tenslotte niet de biologische moeder.

“Papa, oma zegt dat we een nieuwe vriendin voor jou moeten zoeken.”

De druppel was dat mijn nu ex-schoonmoeder tijdens het oppassen tegen zijn dochter heeft gezegd dat ik niet meer welkom was en dat zij samen met haar kleindochter een nieuwe vriendin voor papa moesten gaan zoeken. Zijn dochter kwam thuis met het verhaal dat oma had gezegd dat George niet meer welkom was en dat oma met haar een nieuwe vriendin wil zoeken voor papa. Zij is inmiddels 4 jaar oud en zei: “Maar papa George is toch wel welkom en ik wil geen nieuwe vriendin zoeken.”

Voor het eerst in de ruim 3 jaar tijd toonde mijn partner eigenaarschap en besloot het contact te verbreken met zijn moeder. Hij kreeg een brief van zijn moeder opgestuurd die vol stond met verwijten naar mij. Dat mochten wij ooit kinderen krijgen, zij nooit oma zal zijn voor dat kindje, hoe hij op zijn vader lijkt en precies eenzelfde soort vrouw als zijn vader heeft getroffen; eentje die zijn kind nooit zal accepteren. Dit raakte mij zo diep, omdat ik zijn kind met elke cel in mijn lichaam geaccepteerd had en ik zelf vroeger als kind had ervaren hoe de nieuwe vrouw van mijn vader mij liever zag gaan dan komen.

Alles kan kapot.

Mijn hart werd uit mijn lichaam gerukt. Het voelde alsof zij haar eigen pijnlijke ervaring projecteerde op mij. Het voelde als zoveel onrecht en ten koste van alles. Mijn ex heeft nooit gereageerd op deze brief en zo werd mijn bestaan telkens onder het kleed geschoven.

Zullen we samenwonen?

Twee maanden later kreeg hij een nieuwe woning. Hij vertelde mij hoe graag hij hier samen met mij en zijn dochter wilde wonen. Maar hoe zie je dat dan voor je, vroeg ik? Hij wilde graag dat zijn moeder bij de 5e verjaardag van zijn dochter aanwezig zou zijn. De grond zakte weg onder mijn voeten. Hoe kon hij dat van mij verwachten? Dat ik zou intrekken op een plek waar je jezelf welkom en thuis moet voelen, om vervolgens een persoon toe te laten die voor zoveel pijn heeft gezorgd. Ik begreep zijn dualiteit, maar ik voelde mij zo niet gezien en gehoord.

In de afgelopen ruim 3,5 jaar heeft het familiesysteem zoveel druk op onze relatie gelegd dat het uiteindelijk de reden is dat we de relatie hebben verbroken.

De spiegel.

Het werd mij duidelijk: hij zou nooit voor mij kunnen kiezen. Ook ik besefte mijn patroon en maakte mijn keuze. Als je uit een gezin komt waarin je niet veilig hebt kunnen hechten met je eigen ouders, zoals ik, waarin allebei mijn ouders niet in staat waren om voor hun kinderen te kiezen, zal je ook een partner aantrekken die deze pijn in jou spiegelt. En daarmee kwam ik achter mijn leegte. Een mooi besef dat het tijd is om mijn innerlijke kind op schoot te nemen en dit stuk in mezelf te gaan helen, zodat ik straks zelf wel in staat ben om veilig te kunnen hechten met mijn eigen kinderen. Hoe eenzaam en verdrietig ik mij ook voel ik denk dat dit het mooiste cadeau is wat ik aan mezelf kan geven.

Mijn tips voor bonusmoeders:

1. Cijfer jezelf niet weg en vergeet vooral niet wat je waard bent.
2. Praat over je onzekerheden met gelijkgestemde mensen, zo kom je erachter dat we allemaal mens zijn en er heel veel vrouwen zijn zoals jij die zich door schaamte niet durven uit te spreken.
3. Sta open voor hulp en zoek een coach of therapeut die past bij de gevoelens waar je mee kampt.
4. Neem af en toe tijd voor jezelf, om jezelf op te laden en laat al je gedachten voorbijkomen.
5. Date selectievier, vraag naar zijn/haar jeugd, wat zijn/haar normen en waarden zijn en leer van je verleden. 
6. Durf in de spiegel te kijken die tijdens jouw relatie voorgehouden wordt, je kunt zoveel over jezelf leren
7. Probeer vrienden te worden met jouw bonuskind/eren, probeer jezelf te verplaatsen in het kind en wees niet zo streng voor jezelf! 
8. Luister naar je eigen gevoel en niet naar wat een ander denkt wat het beste voor jou is, je leert door eigen ervaringen en je eigen grenzen op te zoeken. 

Tips voor de vaders:

1. Wees bewust van je schuldgevoelens en compensatie gedrag richting je kind(eren) jouw kind is gelukkig als jij dat ook bent!
2. Het mooiste cadeau wat je jouw kind kunt geven is een goed voorbeeld van veilige hechting, sta open om hulp te vragen en doorbreek het taboe.

Lees ook:7 tips voor bonusmoeders, hoe om te gaan met een heftige ex in een vechtscheiding

Volg je mij al op Instagram? Leuk om je daar te zien.

The post De invloed van de schoonmoeder in je samengestelde gezin appeared first on van Single tot Bonusmama.